عناصر جهان چگونه شکل گرفتند؟

همه ما می دانیم که جهان دارای مجموعه وسیعی از عناصر است، از گازهای سبک مانند هلیوم تا فلزات سنگین مانند سرب. اما همه عناصر از کجا آمده اند؟
سفر عناصر در اولین لحظات آغاز می شود مهبانگزمانی که ما کائنات فقط چند ثانیه تا چند دقیقه فاصله داشت. در آن زمان، کل کیهان در حجمی میلیون ها برابر کوچکتر از امروز بود. به دلیل چگالی فوقالعاده بالا، دمای متوسط تمام مواد موجود در جهان بیش از یک میلیارد درجه است که برای وقوع واکنشهای هستهای به اندازه کافی گرم است. در واقع، آنقدر داغ بود که حتی پروتون ها و نوترون ها نمی توانستند به عنوان موجودات پایدار وجود داشته باشند. در عوض، جهان به سادگی دریایی از ذرات اساسی تر بود، به اصطلاح کوارک ها و گلوئون هاجوشیدن در حالت پلاسمای خام.
اما جهان برای مدت طولانی به همین شکل باقی نمی ماند. در حال انبساط بود، یعنی در حال خنک شدن هم بود. در نهایت، کوارک ها می توانند به یکدیگر متصل شوند و اولین را تشکیل دهند پروتون ها و نوترون ها بدون اینکه فورا از بین برود. پروتونها فقط کمی سبکتر از نوترونها هستند، که به آنها در این مرحله اولیه تولید ذرات مزیتی میدهد. پس از چند دقیقه عمر کیهان، برای ایجاد پروتون و نوترون جدید بسیار سرد بود. بنابراین این اولین ذرات سنگین تنها ذراتی بودند که کیهان تا به حال می ساخت (خارج از فعل و انفعالات نادر با انرژی بالا در آینده).
متصل: تاریخچه کیهان: انفجار بزرگ تا امروز در 10 مرحله آسان
تا زمانی که ذرات سنگین در نهایت منجمد شدند، تقریباً شش پروتون برای هر نوترون وجود داشت. نوترون ها خود پایدار نیستند. آنها با نیمه عمر حدود 880 ثانیه تجزیه می شوند. بلافاصله، برخی از نوترون ها شروع به فروپاشی کردند، در حالی که بقیه شروع به پیوند با پروتون ها کردند تا اولین هسته های اتمی را تشکیل دهند. از بین تمام عناصر سبک، هلیوم-4، که از دو پروتون و دو نوترون تشکیل شده است، دارای بیشترین انرژی اتصال است، به این معنی که آسان ترین شکل گیری و سخت ترین تجزیه است. بنابراین تقریباً تمام آن هلیوم به تولید هلیوم-4 رفت.
از روی چنین محاسباتی، کیهانشناسان میتوانند پیشبینی کنند که جهان با مخلوطی از تقریباً 75 درصد هیدروژن (که فقط پروتونهای خالص است)، 25 درصد هلیوم، و پراکندگی کوچکی از لیتیوم – که دقیقاً همان چیزی است که اخترشناسان مشاهده میکنند- آغاز شده است.
نوکلئوسنتز ستاره ای
مرحله بعدی ظهور عناصر باید منتظر نسل اول بود ستاره ها، که تنها صدها میلیون سال پس از انفجار بزرگ شروع به درخشش کرد. ستاره ها نیرو می گیرند سوخت هسته ای، تبدیل هیدروژن به هلیوم. این فرآیند مقداری انرژی اضافی بر جای می گذارد. اما ستارگان آنقدر هیدروژن دارند که می توانند میلیاردها یا گاهی تریلیون ها سال بسوزند.
در اواخر عمرش، ستاره ها دوست دارند آفتاب در عوض به همجوشی هلیوم تبدیل می شود و آن را به کربن و اکسیژن تبدیل می کند قبل از اینکه به عنوان سیاره ای از بین بروند. سحابی ها. به همین دلیل است که کربن و اکسیژن در جهان بسیار فراوان است. بعد از هیدروژن و هلیوم متداول ترین عناصر تولید شده هستند. در واقع، اکسیژن رایج ترین عنصر است زمیناگرچه بیشتر آن با سیلیکات ها پیوند خورده است تا خاک زیر پای شما را تشکیل دهد.
ستارگان پرجرم تر – آنهایی که حداقل هشت برابر بیشتر دارند جرم خورشید – عناصر حتی سنگینتر را در هستههای آنها ترکیب کنید. به خصوص در هفته ها، روزها و حتی ساعات پایانی خود، پرجرم ترین ستارگان جهان نیتروژن، نئون، سیلیکون، گوگرد، منیزیم، نیکل، کروم و آهن ایجاد می کنند.
نوکلئوسنتز نتیجه ای
این پایان خط تشکیل عناصر در ستارگان است. انرژیهای شدید آنها کاملاً قادر به تولید عناصر سنگینتر هستند، اما ادغام هر چیزی که بالاتر از آهن است، انرژی را از تولید آن میگیرد، بنابراین این عناصر سنگینتر به ندرت در هستههای ستارگان پرجرم ظاهر میشوند.
در عوض، بقیه عناصر جدول تناوبی با مرگ ستارگان تولید می شوند که این کار را از طریق روش های مختلف جذاب، پیچیده و دیدنی انجام می دهند. ستارگان کوچکتر به آرامی به سمت بیرون می چرخند و باطن خود را به منظومه های ستاره ای خود می ریزند. ستارگان بزرگتر در فاجعه های خشن منفجر می شوند ابرنواخترها. هر دو نوع مرگ آثاری از خود بر جای می گذارند. در مورد ستاره های کوچک، آنها می روند کوتوله های سفیدکه تقریباً به طور کامل از کربن و اکسیژن ساخته شده اند. ستارگان بزرگتر کره های بسیار متراکمی از نوترون ها را پشت سر خود به جا می گذارند که به آن ها می گویند ستاره های نوترونی.
گاز یک ستاره همراه می تواند روی یک کوتوله سفید بیفتد و باعث شود که نوعی انفجار ابرنواختری خودش را ایجاد کند. ستارگان نوترونی می توانند با یکدیگر برخورد کنند و در رویدادی به نام انرژی زیادی آزاد کنند. کیلونوا.
مهم نیست چه اتفاقی می افتد، همه این فرآیندها شامل پرتوهای زیادی، انرژی زیاد و ذرات زیادی هستند که با سرعت بالا در اطراف پرواز می کنند – به عبارت دیگر، سوپ عالی برای ایجاد عناصر جدید. از طریق این بلایا بود که بقیه جدول تناوبی به وجود آمد.
علاوه بر این، از طریق این رویدادهای پرانرژی، این عناصر فراتر از مرزهای ستارگان اصلی خود گسترش یافته و به مخلوط بین ستاره ای می روند. در آنجا، این عناصر به ابرهای گازی جدیدی می پیوندند که در نهایت ادغام می شوند و نسل های جدیدی از ستارگان را تشکیل می دهند که روند بازیافت و بازسازی عناصر را ادامه می دهند و به آرامی جهان را غنی می کنند.




