فشار هابل اکنون در حیاط خلوت کیهانی ما قرار دارد و کیهانشناسی را به بحران میفرستد

معمای فشار هابل با این یافته حیرت انگیز عمیق تر شد که خوشه کهکشانی کما 38 میلیون سال نوری نزدیک تر از آنچه باید باشد.
در سال های اخیر، مشکلاتی در تلاش برای اندازه گیری ایجاد شده است انبساط کیهانکه توسط مدیریت می شود قانون هابل-لومتر. این به ما می گوید که نرخی که a کهکشان ما را از گسترش منحرف می کند فضا برابر است با فاصله آن ضرب در نرخ انبساط، به عنوان کمیت ثابت هابل. هر چه کهکشان از ما دورتر باشد، سریعتر از ما دور می شود.
تیمی از اخترشناسان به رهبری دن اسکولنیک از دانشگاه دوک در کارولینای شمالی و آدام ریس از دانشگاه جانز هاپکینز همه را جستجو کردند. ابرنواختر نوع Ia انفجارهای مشاهده شده توسط تلسکوپ فضایی هابل در کهکشان های کمای خوشه ای از کهکشان ها با استفاده از اندازهگیریهای این ابرنواخترها، تیم دریافتند که خوشه کما به ما نزدیکتر از مدل استاندارد به ما می گوید که باید باشد – و این یک مشکل بزرگ است.
دو تاکتیک اصلی برای اندازه گیری ثابت هابل وجود دارد. یکی مستقیماً با مشاهده «شمعهای استاندارد» است – یعنی اجسامی با درخشندگی قابل پیشبینی مانند متغیرهای Cepheid، انفجارهای ابرنواختر نوع Ia، و ستاره های غول سرخ – در کهکشان ها و تعیین فاصله آنها بر اساس روشنایی ظاهری این شمع های استاندارد. همراه با سرعتی که آنها از ما دور می شوند، که می تواند از اندازه گیری های آنها به دست آید انتقال به قرمز (که می گوید هر چه چیزی سریعتر از ما دور شود، نور آن بیشتر به طول موج های طولانی تر و قرمزتر کشیده می شود)، ستاره شناسان می توانند از قانون هابل-لومتر برای محاسبه ثابت هابل استفاده کنند.
تاکتیک دیگر بازگشت به عقب است زمانتقریبا تا شروع را پس زمینه مایکروویو کیهانی تابش (CMB) نوری است که 379000 سال پس از آن ساطع شده است انفجار بزرگ. پیش از این، جهان پر از اقیانوس متراکم و در حال جوش پلاسما بود که گاز یونیزه شده است – برای الکترون ها و هسته های اتمی با هم ترکیب شوند. پلاسما نسبت به نور مات بود و امواج چگالی از طریق آن طنین انداز می شد.
سپس، زمانی که ساعت کیهانی به 379000 سال می رسد، جهان به اندازه کافی سرد شده است تا الکترون ها و هسته ها با هم ترکیب شوند و یک کل را تشکیل دهند. اتم ها. پلاسما به مهی از هیدروژن و گاز هلیوم خنثی تبدیل شد، اما این امواج چگالی در توزیع ماده منجمد شدند، توزیعی که تا به امروز ادامه دارد، البته در مقیاس های بسیار بزرگتر از آن زمان. CMB این امواج چگالی را به نام “نوسانات صوتی باریون‘، یا BAO، به نظر می رسد 379000 سال پس از انفجار بزرگ است.
دانشمندان قادر به پیاده سازی مدل استاندارد از کیهان شناسی در مشاهدات CMB برای پیش بینی در مورد جهان. مدل استاندارد تصویر اصلی ما از کیهان تحت سلطه سرد است ماده تاریک و انرژی تاریکتحت استان فعالیت می کند آلبرت اینشتیناست نسبیت عام.
بر اساس مشاهدات تابش CMB از آژانس فضایی اروپافضاپیمای پلانک، مدل استاندارد پیش بینی می کند که ثابت هابل باید 67.4 کیلومتر در ثانیه در هر مگاپارسک (km/s/Mpc) باشد. یک مگاپارسک یک میلیون است پارسکو یک پارسک 3.26 است سال نوریبنابراین به عبارت دیگر آنچه پلانک و مدل استاندارد پیشبینی میکنند این است که هر حجمی از فضا به قطر یک میلیون پارسک باید 67.4 کیلومتر در هر ثانیه منبسط شود.
با این حال، اکثر اندازهگیریهای استاندارد شمع در اینجا و اکنون مقدار متفاوتی را در منطقه 73.2 کیلومتر بر ثانیه در مگاپیکسل نشان میدهند. هر دو اندازه گیری با درجه بالایی از دقت و با توجه به درک ما انجام می شود اخترفیزیک و کیهان شناسی، هر دو باید درست باشند – اما هر دو نمی توانند درست باشند. باید یکی یا دیگری باشد. این تفاوت غیرقابل توضیح همان چیزی است که ما آن را کشش هابل می نامیم.
“من دوست دارم فشار هابل را مانند زمانی که شما در کودکی در مطب دکتر بودید و زمانی که کودک بودید اندازه گیری می کردند، فکر کنم. دکتر اسکولنیک در یک کنفرانس خبری در دویست و چهل و پنجمین نشست انجمن نجوم آمریکا در ماه ژانویه در مریلند گفت: «اگر در جوانی آنقدر بزرگ هستید، در بزرگسالی آنقدر بزرگ خواهید شد.» .
“در نجوم ما میتوانیم همین کار را با تصاویر پسزمینه مایکروویو کیهانی زمانی که کیهان کودک بود انجام دهیم تا پیشبینی کنیم که جهان امروز چقدر بزرگ و با چه سرعتی در حال انبساط است. و سپس ستاره شناسانی مانند من می توانند بروند و انبساط جهان را امروز اندازه گیری کنند و این با پیش بینی مطابقت ندارد.
هیچ کس فشار هابل را درک نمی کند. وقتی صحبت از اسرار فضا به میان می آید، تقریباً همیشه در صدر فهرست قرار دارند. برخی از دانشمندان بر این باورند که در روش اندازه گیری شمع های استاندارد نقصی پنهان اما دائمی وجود دارد – بی میلی قابل درک برای بیرون انداختن مدل استانداردی که تاکنون به خوبی به ما خدمت کرده است وجود دارد. با این حال، اخترشناسانی که اندازهگیریهای استاندارد شمعدان را انجام میدهند، انگشت خود را به سمت مدل استاندارد، یا حداقل یک پدیده ناشناخته که مدل استاندارد آن را پیشبینی نمیکند، نشانه رفتهاند.
در هر صورت، ما باید بیشتر بدانیم، به همین دلیل است که بسیاری از ابزار طیف سنجی انرژی تاریک (DESI) بر اساس تلسکوپ 4 متری مایال در کیت پیک رصدخانه ملی آریزونا
DESI که ماموریت پنج ساله خود را برای اندازه گیری جهان در حال انبساط در سال 2021 آغاز کرد، شامل 5000 دستگاه روباتیک کوچک است که می توانند 5000 فیبر نوری را برای جمع آوری داده های انتقال به سرخ از 5000 جسم به طور همزمان قرار دهند. او در طول مطالعه پنج ساله خود، جابهجایی حدود 30 میلیون کهکشان را که در فضا-زمان پراکنده شدهاند، اندازهگیری خواهد کرد تا بفهمد انرژی تاریک چگونه انبساط کیهان را تسریع میکند.
به طور منحصر به فردی، DESI قادر است ثابت هابل را بر اساس پیشبینیهای جهان اولیه و متاخر استخراج کند. با مشاهده BAOهایی که قبلاً بزرگنمایی شدهاند در توزیع کهکشانهای وب کیهانی و مقایسه آنها با مقیاس زاویهای BAOها در CMB، DESI ثابت هابل را 68.5 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپیکسل محاسبه میکند که بسیار نزدیک به پیشبینی پلانک/مدل استاندارد است.
با این حال، اندازهگیریهای DESI ثابت هابل در جهان مدرن، با استفاده از درخشندگی انفجارهای ابرنواختر نوع Ia در کهکشانها، مقدار 76 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپیکسل را به دست میدهد که همچنان کرنش را نشان میدهد، البته با عدم قطعیت زیادی در اندازهگیریها.
ستاره شناسان می خواهند این عدم قطعیت را کاهش دهند. اسکولنیک پرسید: «سؤال این است که آیا میتوانیم به DESI کمک کنیم تا اندازهگیری بهتری داشته باشد؟»
برای اینکه نتایج واقعاً بی طرفانه باشد، DESI به جای تکیه بر اندازهگیریهای قبلی، با یک استثنا، مقیاس فاصله کیهانی خود را از صفر میسازد. بنابراین مشاهدات او نسبت به اندازه گیری های قبلی عدم قطعیت بیشتری دارند. این نردبان فاصله باید به نحوی لنگر انداخته شود و با اندازهگیری پایدار فاصله تا کهکشان یا گروهی از کهکشانهای نزدیک کالیبره شود.
برای این منظور، اسکولنیک و ریس به رصدهای تلسکوپ فضایی هابل از انفجارهای ابرنواختر نوع Ia در خوشه کهکشانی کما روی آوردند. اسکولنیک گفت: “این یک خوشه خوب و غنی با کهکشان های زیاد است، و بسیاری از کهکشان ها به معنای ابرنواخترهای زیادی است، و همه آنها به یک اندازه فاصله دارند.”
این به آنها اجازه داد تا فاصله 321 میلیون سال نوری به اضافه یا منهای عدم قطعیت 7 میلیون سال نوری را محاسبه کنند تا مشاهدات DESI را ثابت کنند. این دقیقاً با اندازهگیریهای قبلی فاصله خوشه کما مطابقت دارد، اما صبر کنید – مدل استاندارد چه چیزی برای گفتن دارد؟ او پیش بینی می کند که خوشه کما باید 359 میلیون سال نوری از ما فاصله داشته باشد، اما آنقدرها دور نیست.
اسکولنیک میگوید: «شما میتوانید در تمام این اندازهگیریهای قبلی، که بسیاری از آنها حتی قبل از اینکه بدانیم فشار هابل وجود دارد، مشاهده میکنید، هیچ یک از آنها به پیشبینیهایی که در صورت درست بودن مدل استاندارد انجام میشد، نزدیک نمیشوند.» “همه آنها نشان می دهند که مدل استاندارد با اندازه گیری پلانک نادرست است.”
با توجه به اینکه خوشه کما یکی از نزدیک ترین خوشه های کهکشانی به ما است، اسکولنیک این کشف را به عنوان فشار هابل در حیاط خلوت ما توصیف می کند. همچنین باید به این ایده پایان دهد که تنش هابل واقعی نیست، ایده ای که در تابستان 2024 زمانی که تیمی به رهبری وندی فریدمن از دانشگاه شیکاگو از آن استفاده کرد، مورد توجه قرار گرفت. تلسکوپ فضایی جیمز وب مشاهدات متغیرهای قیفاووسی و غول سرخ ستاره ها برای اندازه گیری فاصله تا 10 کهکشان. اندازه گیری فریدمن از ثابت هابل بر اساس این ده کهکشان مطابق با مدل استاندارد بودندنشان می دهد که فشار هابل ممکن است یک اشتباه بوده باشد. با این حال، این نتیجه گیری جسورانه از تنها 10 کهکشان است، و اسکولنیک می گوید که نتیجه فریدمن “اکنون در زمینه بهتری درک می شود و تنش هابل از بین نرفته است.”
بنابراین چه چیزی می تواند باعث تنش هابل شود؟ بدبینانی که مشتاق سرنگونی اقتدار علمی هستند ممکن است استدلال کنند که ما باید مدل استاندارد را رد کنیم، اما برای بیرون انداختن نوزاد با آب حمام خیلی زود است. شایان ذکر است که مدل استاندارد موفقیت های متعددی داشته است، از توصیف شکل گیری، رشد و تکامل کهکشان ها و وجود ساختارهای در مقیاس بزرگ در کیهان گرفته تا پیش بینی ویژگی های CMB، از جمله اندازه BAO.
بنابراین چه چیزی می تواند باعث فشار هابل شود؟ اکنون توجه به جهان اولیه معطوف شده است و اینکه آیا چیزی وجود دارد که توسط مدل استاندارد پیشبینی نشده بود که بتواند بر اندازهگیریها تأثیر بگذارد. شاید یک انفجار اضافی از انرژی تاریک در جهان اولیه وجود داشته باشد، یا شاید انرژی توسط تشعشعات به کیهان اولیه تزریق شده است. اقداماتکه ذرات نظری و یکی از کاندیدای هویت ماده تاریک هستند. همه اینها هنوز بسیار حدس و گمان است.
در همین حال، نتیجه خوشه کما واقعاً نشان می دهد که فشار هابل چقدر دردسرساز است. در واقع، اسکولنیک معتقد است که یافتههای خوشهای کما به طور غیرقابل برگشتی این راز را عمیقتر کرده است و بهطور شومی به این نتیجه میرسد که «نوع هابل اکنون بحران هابل است».
یافته های خوشه کما برای انتشار در مجله Astrophysical پذیرفته شده است و نسخه پیش چاپ آن است. موجود است.




