نقطه عطف پلوتون ، که پیش از این به عنوان دهانه ضربه بود ، در واقع می تواند Supervolcano Caldera باشد که طبق مطالعات جدید ، طی چند میلیون سال گذشته آغاز شده است.
هنگامی که مأموریت ناسا New Horizons در سال 2015 از پلوتون پرواز کرد ، دنیایی غنی از نظر زمین شناسی را نشان داد ، نه منظره سرد و تاریک که بسیاری انتظار داشتند. تقریباً بلافاصله ، محققان دو ویژگی به نام Wright Mons و Picard Mons را شناسایی کردند که مشکوک به آتشفشانهای یخی بودند و یک مطالعه اکتشاف بیشتر هویت آنها را تأیید کرد.
اما همه کرایوولکانو به راحتی قابل توجه نبودند. مظنون سوپرولکان ، کیلدز ، در ابتدا به عنوان دهانه ضربه طبقه بندی شد. با این حال ، دانشمندان اکنون گمان می کنند که این چیز دیگری است.
المران ، دانشمند سیاره ای در آزمایشگاه حرکتی واکنش پذیر کالیفرنیا می گوید: “ما احتمال افسردگی را به عنوان کالدرا کرایولکانیک در برابر اثرات منشأ دهانه ارزیابی کرده ایم.” Emran نتایج تیم خود را در ماه ژوئیه با پیشرفت در درک سیستم پلوتو ارائه داد: 10 سال پس از کنفرانس Flyby در لورل ، مریلند.
Emran گفت: “ما فکر می کنیم اخیراً مانند Yellowstone Caldera در وایومینگ است.” حداقل دو مورد از فوران های یلوستون ، میلیون ها سال پیش ، به وضعیت Supervolcano رسیدند.
بر دهانه یا کالدرا تأثیر می گذارد؟
Kiladze به عنوان دهانه ذکر شده است. اما تأمین غنی از یخ آب ، که در اطراف یک کاسه به شکل کاسه ای قرار دارد ، باعث کنجکاوی Emran شد و او از این سوال پرسید که آیا به جای آن می تواند Cryvolcano باشد.
در نگاه اول ، بیضی کشیده شباهت قوی به دهانه شوک دارد. بزرگ است ، با قطر متوسط 2.5 مایل (4 کیلومتر). دیوارهای آن به طور نادرست شکل گرفته اند و ویژگی های پیچیده ای که به آن نیاز دارند می توانند به راحتی توسط فرآیندهای سطح فعال پلوتون از بین بروند.
خود منظره توسط چاله ها و سایر خصوصیات زمین شناسی مشخص شده است که بسیاری از آنها فروپاشیده اند. اگر ورودی از طریق سطح حفر شود و رگهای گدازه یخ زده در زیر قرار بگیرد ، این می تواند توزیع انفجاری از یخ آب مشاهده شده روی سطح را ایجاد کند.
اما هنگامی که Emran به نقشه های توپوگرافی پلوتون که توسط تیم New Horizons ایجاد شده است ، حفر شد ، او فهمید که مشکلی وجود دارد: دهانه خیلی عمیق بود. در منظومه شمسی ، مقیاس عمق دهانه با قطر دهانه به روشی قابل پیش بینی و به نظر می رسد همان قانون برای سایر دهانه های پلوتون اعمال می شود – اما نه به Kladze.
در بهترین حالت ، تخمین ها دهانه ضربه را با عرض 1.7 مایل (2.74 کیلومتر) قرار می دهند. اما با فعالیتی که از طریق پلوتون انجام می شود ، این ماده به احتمال زیاد دهانه را به مرور زمان پر می کند و همین امر حتی گرمتر می شود. ذرات مه جمع می شوند و ذوب یا نزول یخ به سمت داخل می افتد.
با این حال ، Kiladze گرمتر از پیش بینی نیست. عمیق تر است قسمت هایی از استخر به اعماق 2.5 می رسد و کل جسم به طور متوسط تقریباً 2 مایل (3 کیلومتر) عمق دارد.
به همین دلایل ، Emran و همکارانش گمان می کنند که Kiladze Caldera است ، افسردگی عظیم ایجاد شده توسط فوران و فروپاشی متعاقب آتشفشان. ماگما – یا Cryomagma – بیرون کشیدن از سطح به سرعت در مدت زمان کوتاه می تواند مواد پشتیبانی را تضعیف کند ، که می تواند به خودی خود به سقوط منجر شود.
با وجود فروپاشی Supervolcano ، نیروی فوران Kiladze چشمگیر خواهد بود. Emran و همکارانش تخمین زده اند که این انفجار می تواند تا 240 مایل مکعب (1000 کیلومتر مکعب) یخ کرایوماگما را در منطقه اطراف پرتاب کند و به تعریف Supervolcano برسد. اگرچه یلوستون بیش از 2 میلیون سال بیش از 80 بار در طول زندگی خود فوران کرده است ، اما تنها دو انفجار به عنوان ابرقدرت طبقه بندی می شوند.
Kiladze ممکن است Cryomagma خود را در یک واقعه انفجاری منفجر کند یا ممکن است فوران های خود را با گذشت زمان گسترش دهد. در هر صورت ، بومی ترین واقعه او یخ آب را حداقل 60 مایل (100 کیلومتر) دور کرد. Emran گمان می کند که این ارزیابی کم است ، زیرا احتمالاً یخ های آب بیشتر در قابلیت های جدایی قابل مشاهده است ، کمتر از افق های جدید می توانند به آن برسند.
“انتظار می رود که یک یا چند فوران انفجاری فاجعه آمیز که منجر به کاوش ها و تجزیه آنچه به عنوان Kiladze Kaldera در نظر گرفته می شود ، باعث پراکنده شدن Cryomagm از یخ های آب به طور گسترده برای هزار یا بیشتر شود ، و در معرض قرار گرفتن در معرض های بسیار ناچیز برای دیدن داده ها قرار می گیرد.” “نویسندگان نوشتند که اخیراً در داده های مورد نظر منتشر شده است.
سرنخ ها در یخ
Kiladze درست در شمال از قلب یخی سیاره ای Sputnik ، پلوتون قرار دارد. اگرچه بخش اعظم سطح سیاره کوتوله با ICE های مختلف پوشانده شده است ، اما تعداد بسیار کمی از سطح همزمان با آنچه می توانید در فریزر خود در خانه پیدا کنید. دمای پلوتون آنقدر سرد است که یخ آب به عنوان پایه سیاره کوتوله خدمت می کند ، در حالی که سایر ICE ها در بالا جمع می شوند.
اما در محله در اطراف Kiladze ، یخ آب از روی سطح امتداد می یابد. یخ اثری از یک ترکیب آمونیزه ناشناس دارد. Emran گفت: “تعیین ترکیب دقیق دشوار است.” در حقیقت ، این امضای خاص آمونیاک در هیچ کجای دیگر در پلوتون قابل مشاهده نیست.
آمونیاک می تواند همان چیزی باشد که اجازه می دهد یخ های یخ زده جریان یابد. اضافه کردن آن نقطه انجماد آب را کاهش می دهد ، که به آن اجازه می دهد تا برای مدت طولانی مایع باقی بماند. در زیر سطح ، جیب های آب و آمونیاک می تواند از یخ زدگی در هنگام سخت شدن پایه پلوتون جلوگیری کند. در پایان ، فشار تکتون می تواند ماگما یخی را با پرتاب آن از طریق چشم انداز در اطراف Kiladze ، بر روی سطح قرار دهد.
آثار مرموز آمونیاک همچنین می تواند به دیدار با Cryvlkano کمک کند. آمونیاک خالص به سرعت از باد خورشیدی ، ذرات ماوراء بنفش و پرتوهای کیهانی پاک می شود. Emran گفت ، حضور خالی وی حاکی از آن است که آخرین فوران اخیراً در تاریخ پلوتون اتفاق افتاده است.
تاریکی پلوتون می تواند به فعالیت زمین شناسی کمک کند. بسته بندی نور سیاره کوتوله را پوشش می دهد – نتیجه متان و سایر گازها که از جامد به گاز پرش می کنند. با رشد ذرات ، سرانجام به سطح باز می گردند و در سراسر سیاره کوتوله پخش می شوند. Emran توضیح داد که ذرات زمینی مه به عنوان یک پتو ، یخ آب را پوشانده و علائم تیره ای از Cryolava را می پوشاند. اگر چنین لایه ای تشکیل شود ، افق های جدید به جای علائم آتشفشانی غنی از آب ، یخ غنی از نیتروژن را مشاهده می کنند.
مراسم تشییع جنازه یخ حداقل به 0.4 اینچ (10 میلی متر) ذرات مه در حال سقوط به پلوتون است. Emran گفت ، این روند حداقل 3 میلیون سال طول می کشد. این ممکن است به این معنی باشد که پلوتون به همان اندازه که قبلاً مورد توجه قرار گرفت یخ زده نیست.
Emran گفت: “اگر Kiladze اخیراً 3 میلیون سال پیش پشت سر بگذارد ، واقعاً فرض می شود که فضای داخلی پلوتون هنوز هم می تواند گرمای باقیمانده امروز را حفظ کند.” “این با این ایده مطابقت دارد که کرایونیسم پلوتون می تواند ادامه یا اپیزودیک را ادامه دهد.”
