برای اولین بار، اخترشناسان ماده تاریک را کشف کردند که از رشته های عظیمی که در سراسر جهان امتداد دارند و یک “شبکه کیهانی” را تشکیل می دهند که کهکشان ها را مانند شبنم صبح بر روی تار عنکبوت به دام می اندازد، کشف کردند.
محققان دانشگاه Yonsei در سئول، کره جنوبی، استفاده کردند تلسکوپ سوبارو – تلسکوپ 8.2 متری مادون قرمز نوری در نزدیکی قله Maunakea در هاوایی – و تأثیر گرانش بر نور برای رصد غیرمستقیم ماده تاریک نشستن روی شبکه فضایی رشته ها در کمای خوشه ای
این اولین کشف ماده تاریک در شبکه کیهانی است و می تواند به تأیید این که چگونه این ساختار – با رشته هایی که ده ها میلیون سال نوری کشیده شده اند – تأثیر گذاشته است کمک کند. تکامل کیهان
خوشه کما که به نام آبل 1656 نیز شناخته می شود، مجموعه ای از بیش از هزار کهکشان است و در فاصله 321 میلیون سال نوری از ما در جهت صورت فلکی کما برنیکس قرار دارد. به دلیل این اندازه عظیم و نزدیکی نسبی، خوشه کما مکانی ایده آل برای دانشمندان برای شکار ماده تاریک در رشته های شبکه کیهانی است.
متصل: تلسکوپ فضایی جیمز وب می تواند کهکشان های کوچک و درخشان را هدف قرار دهد تا ماده تاریک را روشن کند
شبکه کیهانی شبکه ای از رشته های ماده است که گاز را به کهکشان ها می رساند و به رشد آنها کمک می کند. این شبکه همچنین به هدایت کهکشان ها با هم کمک می کند و آنها را به سمت خوشه هدایت می کند.
رشته های اصلی شبکه کیهانی همان دیواره های آن هستند ابرخوشه های کهکشانیبا دیوار مربوط به خوشه کما به نام
“دیوار بزرگدیوار بزرگ در واقع اولین ساختار فوق العاده بزرگ در جهان بود که کشف شد.
تصور می‌شود که خوشه‌های کهکشانی در نقاطی که رشته‌ها را قطع می‌کنند به هم می‌رسند، اما تصور می‌شود که این رشته‌ها بین کهکشان‌ها خاتمه یافته و رشته‌هایی را تشکیل می‌دهند که «رشته‌های درونی» نامیده می‌شوند. انتظار می رود ماده تاریک در امتداد این رشته های کیهانی آویزان از این رشته های درون خوشه ای حرکت کند.
ماده تاریک به عنوان داربست کیهانی
اگرچه شبکه کیهانی، بزرگترین ساختار جهان، دهه‌هاست که شناخته شده است، ستاره‌شناسان تنها درخشش ضعیف رشته‌های گازی آن را زمانی مشاهده کرده‌اند که توسط مناطق روشن در قلب کهکشان‌هایی که توسط سیاه‌چاله‌های کلان پرجرم کار می‌کنند، روشن شده‌اند. این سیاهچاله های فعال نامیده می شوند اختروش ها.
سال گذشته، Keck Cosmic Web Imagerهمچنین در بالای Maunakea، اولین نور مستقیم ساطع شده توسط رشته های نازکی را که قطع می کنند و در تاریک ترین گوشه های فضا گسترش می یابند، ثبت کرد. اینها رشته‌هایی هستند که بین کهکشان‌ها، در بزرگترین و پنهان‌ترین بخش‌های شبکه کیهانی جدا شده‌اند.
با این حال، “دیدن” محل ماده تاریک در اطراف این رشته های شبکه کیهانی داستانی کاملا متفاوت است.
این به این دلیل است که، علیرغم اینکه تقریباً 85 درصد از کل ماده در جهان را تشکیل می دهد، ماده تاریک نامرئی است زیرا مانند ماده روزمره که از ستارگان و غبار تشکیل شده است، با نور تعامل ندارد.
تسلط ماده تاریک بر ماده روزمره همچنین به این معنی است که بر رشته های شبکه کیهانی تسلط دارد و داربستی نامرئی را تشکیل می دهد که ساختار جهان بر روی آن شکل می گیرد.
با این حال، اگرچه ماده تاریک با نور برهمکنش نمی کند، اما با آن تعامل دارد جاذبه زمین – و این تعامل بر حرکت ماده و نور روزمره که ما می توانیم ببینیم تأثیر می گذارد.
تیم پشت این تحقیق از این مفهوم با استفاده از آن برای تشخیص ماده تاریک بر روی فیبرهای وب کیهانی که از طریق خوشه کما عبور می کنند، استفاده کردند.
آلبرت انیشتیننظریه گرانش 1915 به نام نسبیت عام، نشان می دهد که اجسام با جرم باعث تاب برداشتن بافت فضازمان می شوند. به نوبه خود، این نظریه توضیح می دهد که آنچه ما به عنوان گرانش درک می کنیم از این انحنا ناشی می شود. همچنین، هنگامی که نور منبع پس زمینه از این انحنا عبور می کند، مسیر آن منحرف می شود.
این می‌تواند باعث شود که منابع پس‌زمینه در آسمان جابجا شوند، تشدید شوند یا در برخی موارد شدید حتی در چندین نقطه از یک تصویر ظاهر شوند. اسمش همینه عدسی گرانشی.
بنابراین، با استفاده از نور کهکشان‌ها و ستاره‌های پشت خوشه کما و با کمک حساسیت بالا، وضوح بالا و میدان دید وسیع دوربین فوق‌العاده تلسکوپ سوبارو (HSC)، این تیم یک اثر عدسی ضعیف جزء ماده تاریک را شناسایی کرد. نخ های درون خوشه ای برای اولین بار.
این اولین در نوع خود تشخیص ماده تاریک در بیرونی‌ترین بخش‌های شبکه کیهانی به تأیید بیشتر وجود ساختاری در مقیاس بزرگ در سراسر جهان کمک می‌کند.
نتایج این تیم در ماه ژانویه در مجله منتشر شد نجوم طبیعی
