مدت ها پیش، وویجر 2 می توانست اورانوس را در زمان بدی بگیرد

بیشتر آنچه در مورد اورانوس میدانیم، از دادههای جمعآوریشده توسط فضاپیمای وویجر ۲ ناسا میآید. سی و هشت سال پیش، این کاوشگر از کنار غول یخی عبور کرد و اولین نگاه نزدیک به سیاره هفتم از خورشید را به بشریت داد.
با این حال، عکس فوری ارائه شده توسط وویجر 2 تصویر عجیبی از اورانوس به ما داد. فرض بر این بود که جهان یک متناهی دارد مگنتوسفر – در خطر ساده سازی بیش از حد، یک میدان مغناطیسی غول پیکر در اطراف سیاره – که پر از ذرات پر انرژی است که به دور خود می چرخند. و خوب، با درک دانشمندان از نحوه کار میدان های مغناطیسی همخوانی نداشت. مشکل کمبود پلاسما مشاهده شده در مغناطیس کره اورانوس بود که پیش نیاز مورد انتظار برای ذرات پرانرژی وویجر 2 است.
از آن زمان اورانوس سیاره ای با مگنتوسفر عجیب نامیده می شود. اما الف تجزیه و تحلیل جدیدی از این داده های اصلی 1986 ممکن است در نهایت به اورانوس مهلت بدهد. دانشمندان می گویند این امکان وجود دارد که چیزی مدت ها قبل مغناطیس کره اورانوس را تغییر داده باشد – درست در زمان پرواز وویجر 2.
تیم تحقیقاتی میگوید که این یک جزر و مد بود باد خورشیدی فشار یا افزایش زیاد ذرات باردار (یا پلاسما) آزاد شده از لایه بیرونی خورشید، تاج. فشار ممکن است به طور چشمگیری مغناطیس کره اورانوس را تغییر داده باشد و آن را تا حدود 20 درصد از حد طبیعی فشرده کند. این فشار همچنین می تواند منجر به تخلیه موقت پلاسما به مگنتوسفر شود.
مرتبط: برخی از قمرهای اورانوس ممکن است از حیات پشتیبانی کنند. در اینجا چیزی است که یک ماموریت می تواند آشکار کند
بنابراین، به عبارت دیگر، درک ما از اورانوس در چند دهه گذشته ممکن است صرفاً به دلیل زمان ناخوشایند پرواز وویجر 2 به شدت دچار انحراف شده باشد.
فضاپیما اورانوس را در شرایطی دید که تنها در حدود 4 درصد مواقع اتفاق می افتد زمانجیمی جاسینسکی، نویسنده اصلی تحلیل جدید و فیزیکدان پلاسما فضایی در ناسا آزمایشگاه موتور جت (JPL)، گفت در بیانیه ای اگر وویجر 2 فقط چند روز زودتر وارد می شد، یک مغناطیس کره کاملاً متفاوت را روی اورانوس مشاهده می کرد.
مگنتوسفر چیست؟
مگنتوسفر یک “حباب” در اطراف یک سیاره است که نقش زیادی در شرایط سیاره ایفا می کند محافظت از آن از تابش ذرات کیهانی و خورشیدی. چنین تابش ذرات در امتداد خطوط میدان مغناطیسی مگنتوسفر گرفته می شود، که ذرات جذب شده را در کمربندهای تشعشعی متمرکز می کند. به عنوان مثال، مگنتوسفر زمین، جو ما را در برابر بادهای خورشیدی که از آن تابش می کنند محافظت می کند خورشید. بدون آن، جو ما بدتر می شود، که اینطور می شود زمین خالی از سکنه
مغناطیس کره مشاهده شده اورانوس برای دانشمندان گیج کننده بود زیرا کمربندهای تشعشعی آن بسیار شدید به نظر می رسید. آنها یک «شدت بعد از آن» داشتند مشتریکمربندهای تشعشعی بدنام وحشیانه.» در بیانیه آمده است.
وقتی نظریه موج باد خورشیدی را در نظر می گیریم، تصویر شروع به معنا می کند.
فشار باد خورشیدی احتمالاً پلاسما را از منظومه مغناطیسی اورانوس بیرون میکند و حالتی موقتی ایجاد میکند که در آن مگنتوسفر سیاره بسیار شدید میشود. باد ذرات باردار (به یاد داشته باشید که از پلاسما ساخته شده است) را به کمربندهای تابشی اورانوس تزریق می کند و به طور بالقوه شدت شگفت انگیز آنها را توضیح می دهد.
به عنوان یک نکته جانبی، تحلیل جدید همچنین نشان می دهد که پنج قمر بزرگ اورانوس که قبلاً تصور می شد بی اثر هستند، ممکن است در واقع از نظر زمین شناسی فعال باشند.
لیندا اسپیلکر، دانشمند JPL، که زمانی که وویجر 2 در سال 1986 در کنار اورانوس پرواز کرد، در این بیانیه گفت: «ما به دنبال توضیحی برای رفتار غیرعادی آن بودیم. اسپیلکر ادامه داد: این کار جدید برخی از تضادهای ظاهری را توضیح می دهد و یک بار دیگر دیدگاه ما را نسبت به اورانوس تغییر خواهد داد.
ASA وویجر 2 را راه اندازی کرد سوار بر Titan IIIE-Centaur در سال 1977. این اولین کاوشگر از دو کاوشگر بود که برای کشف سیارات بیرونی طراحی شده بود. وویجر 1، در اصل دوقلو آن، چند هفته بعد به فضا پرتاب شد.
وویجر 2 در حال حاضر تقریباً 13 میلیارد مایل از زمین فاصله دارد و ناسا هنوز با آن در تماس است و اطلاعات علمی ارزشمندی را در مورد ما دریافت می کند. منظومه شمسی و فراتر از آن چند هفته پیش ناسا تصمیم سختی گرفت خاموش کردن یکی از ابزارهای علمی وویجر 2 برای حفظ انرژی تا بتواند به ماموریت خود ادامه دهد.
وویجر 1 محبوب نیز دارد تیترهای زیادی را به خود اختصاص داد طی چند ماه گذشته سال گذشته، ویجر 1 دانشمندان و علاقه مندان به فضا در سراسر جهان مانند ناسا را در لبه صندلی های خود قرار دهید ارتباط از دست رفته با بزرگوار فضا محقق، فقط برای چند ماه بعد آن را برگردانید به لطف کار بی باک اپراتورهای آن.
تحقیق بود منتشر شده است در مجله Nature Astronomy در 11 نوامبر.



