مسابقه فضایی دیگر: چرا جهان در ارسال اجسام به مدار وسواس دارد

این مقاله در ابتدا در تاریخ منتشر شده است گفتگو. این نشریه مقاله را به Space.com ارائه کرد صدای متخصص: Op-Ed & Insights.
فراتر از مسابقه برای اهداف علمی، تجاری و نظامی، مسابقه فضایی دیگری از نوع کنجکاوتر وجود دارد. مسابقه ای برای اولین نفری که اقلام مختلف را به آنجا ارسال می کند. اما چرا؟
در دسامبر 2024، راهبان بودایی از ژاپن تلاش ناموفقی برای فرستادن معبد کوچکی روی کشتی کردند. ماهواره در مدار. این موشک توانست بیش از 110 کیلومتر دورتر شود زمین، آن را به اولین Dainichi Nyorai (کیهان بودا) و ماندالا تبدیل کرد منتقل شدند در فضای بیرونی راهبان امیدوارند در آینده دوباره تلاش کنند.
معبد کیهانی به اندازه حامل است آمازون جعبه حمل و نقل و با ورق طلای محافظ پوشانده شده است. بودا در یک محفظه خاص در بالا نشسته است. ایده این است که با افزایش تعداد ژاپنیهایی که خارج از ژاپن زندگی میکنند، دعا برای عزیزان متوفی میتواند هنگام عبور از بالای سر بودا برای او پخش شود.
اول بودن مهمه به نظر می رسد که انسان ها ترجیح ذاتی دارند که اول باشند، شما حتی بیشتر احتمال دارد که گزینه های اول را انتخاب کنید در یک لیست وسوسه انگیز است که این را بر اساس آنچه که پزشک اتریشی آلفرد آدلر آن را «عقده حقارت» می نامد توضیح دهیم. ما باید به اثبات خودمان ادامه دهیم.
با این حال، ممکن است صرفاً یک ویژگی تکاملی گونهای باشد که در گذشته واقعاً مفید بوده است، اما به ترجیحات مدرن کنجکاوتر گسترش یافته است، مانند انتظار بیش از یک فرزند اول یا رای دادن به اولین نامزد در لیست.
علاوه بر این، از طریق چیزی که ارنست مایر زیست شناس نامید.اثر بنیانگذار“، اولین محرک ها تاثیر نامتناسبی بر آنچه بعدا اتفاق می افتد اعمال می کنند.
ایده اولیه مایر در مورد ژنتیک جمعیت بود و اینکه چگونه بنیانگذاران جمعیتی از موجودات می توانند تنوع بعدی را محدود کنند. اما این ایده از آن زمان به طور گستردهتری برای توضیح اینکه چرا کسانی که ابتدا وارد میشوند یا اقدام میکنند، تمایل دارند تأثیر نامتناسبی بر عوامل بعدی داشته باشند، به کار گرفته شد.
در این پرتو، کاملا منطقی است که انسان بخواهد اولین کسی باشد که چیزی را به فضا می فرستد. اما انتخاب اشیاء ارسال شده همیشه چندان واضح نیست. یا بهتر است بگوییم، یک مقیاس کشویی وجود دارد که از قابل درک تا کاملاً عجیب متغیر است.
تماشا کنید
جاودانگی، نوستالژی و بیگانگان
در پایان قابل درک مقیاس، ما بقایای انسان، حیوانات خانگی و حتی دایناسورها را داریم. تکه های بزرگ نیست، فقط تکه های مو یا خاکستر.
شرکتی به نام Celestis بود ارسال خاکستر و DNA به فضا از سال 1994. او در سال 1997 اجساد سوزانده شده 24 نفر را فرستاد پیشتازان فضا خالق جین رودنبری، در چیزی که Founders Flight نام داشت. این اولین پرواز فضایی یادبود بود.
پنج سال بعد باقی مانده است به طور غیر ارادی مدار خارج شد. اما حتی با این سوختن تصادفی، نزدیکان ممکن است احساس کنند که عزیزانشان به نوعی جاودانگی دست یافته اند. بالاخره آنها اولین بودند.
چیزی مشابه در مورد حیوانات خانگی نیز صدق می کند. پرتاب ناموفق در ژانویه 2024 بیش از Gene Roddenberry و بقایای جزئی سگی به نام Indica-Noodle Fabiano.
بزرگداشت مردگان در فضا از محبوبیت خاصی برخوردار است. حتی آپولو 15 ماموریت یک لوح یادبود برای فضانوردان کشته شده به جا گذاشت در هدلی ریل در ماه در سال 1971
به همین ترتیب، در چندین مورد، استخوان های دایناسور را به طور موقت به مدار فرستاد. گنجاندن یک قطعه T.rex در پرواز اوریون ناسا در سال 2014 توجیه شد “به عنوان یادآوری از میزان حیاتی که زمین در طول وجود خود دیده است.”
این یک دلیل عمیق تر و احساسی تر را نشان می دهد که چرا می خواهیم چیزها را به فضا بفرستیم. همراه با درایو برای اولین بودن، چنین مواردی می توانند باشند نیابت های جاودانگی.
آنها هم می توانند باشند زاده دلتنگی. در غیر این صورت، چرا می خواهیم که زندگی گذشته روی زمین اثری مستمر از خود به جای بگذارد؟
درک سایر عناصر دشوارتر است. در ماه دسامبر، شرکتی به نام beningAI قصد دارد یک دیسک نیکل را به ماه تحویل دهد. دیسک خواهد بود چاپ شده با تصویر دیجیتال یک کشیش بودایی کارآموز به نام امی جیدو.
فقط پیام های بودایی در کیهان وجود ندارد. به عنوان مثال، بخش روسی از ایستگاه فضایی بین المللی شامل انواع نمادهای مذهبی ارتدکس است
اما وجود پیام های مذهبی در فضا وقتی کسی نیست که آنها را بخواند چه فایده ای دارد؟ این نیت دیگری را نشان میدهد: امید این است که در نهایت پیامی به اندازهای سفر کند که به شکل دیگری از زندگی برسد.
یک علامت ایجاد کنید
به طور مشابه، انتقال Poetica Vaginal، یک سیگنال ضعیف برای انقباضات واژن تبدیل شده، معنی آشکاری ندارد. در جهت صورت فلکی اریدانیس منتقل می شود از موسسه فناوری ماساچوست در سال 1986. ایالات متحده آمریکا نیروی هوایی، که تأسیسات زمینی را کنترل می کرد، به سرعت قبل از ارسال یک انتقال قوی تر مداخله کرد.
و صراحتاً عجیب است که ان دعوت به اجرای اپرای کلینگون از طریق به Arcturus فرستاده شد صورت فلکی ولووار در سال 2010، با دعوت نامه ای که به کلینگون (زبان داستانی از Star Trek) نوشته شده است. به جای یک پیام نماینده فرهنگ ما، این به اطلاعات غلط کیهانی نزدیک شده است.
در معروف ترین مورد اشیاء عجیب فرستاده شده به فضا، ایلان ماسک خودروی اسپرت تسلا رودستر قرمز گیلاسی خود را روانه بازار کرد در سال 2018، همراه با یک آدمک در صندلی راننده و دیوید بووی یک چیز عجیب کیهانی صدا در رادیو ماشین در حال حاضر حدود 248 میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد.
این چیزها ممکن است دلیل دیگری را نشان دهد که چرا ما چیزهایی را به فضا می فرستیم که کمتر در مورد جاودانگی، نوستالژی، ارتباط با بیگانگان یا اول بودن هستند. اشیایی که به خودی خود بی معنی به نظر می رسند همچنان بیانیه قصد هستند. مثل این است که شخصی حوله ای را روی صندلی قرار می دهد که شما آماده استفاده از آن نیستید اما بعداً به آن باز می گردید.
زیرساخت های فضایی در نهایت به این بستگی دارد استخراج کمربند سیارک ها بین مریخ و مشتری و مدار رودستر ماسک در حین حرکت به دور خورشید از مدار مریخ تلاقی می کند و می گذرد.
در واقع، ما می دانیم که ماه، مریخ و فاصله ای فراتر از آن ممکن است بخش های مهمی از آینده نزدیک بشریت باشند. نه فقط برای علم، تجارت و کاربردهای نظامی، بلکه برای تمدن ما به عنوان یک کل.
ما هنوز نفهمیدهایم که با این همه فضا چه کنیم و چگونه در نهایت آن را با انسانیت خود پر کنیم. کنجکاوی هایی که ما ارسال می کنیم همچنین می تواند به عنوان بیانیه ای از قصد استفاده از مکان هایی که در نهایت به پایان می رسد دیده شود، حتی اگر استفاده نامشخص باقی بماند.
این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.




