مطالعه ارتباط بین ویروس تبخال، آسیب های سر و بیماری آلزایمر را نشان می دهد

زعوامل ژنتیکی و شیوه زندگی، همراه با ضربه های مکرر سر، مدت هاست که با افزایش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر (AD) مرتبط است.1 در مقایسه، این فرضیه که ویروس هایی مانند ویروس هرپس سیمپلکس-1 (HSV-1) ممکن است در پاتوژنز AD نقش داشته باشند، تا همین اواخر مورد توجه نسبتا کمی قرار گرفته است.2
در مطالعه جدیدی که در سیگنالینگ علمیمحققان دانشگاه تافتس و دانشگاه آکسفورد از ارگانوئیدهای مغز انسان استفاده کردند تا نشان دهند که آسیبهای سر میتواند HSV-1 نهفته را در مغز در حاملهای یک نوع ژنتیکی مشترک دوباره فعال کند و باعث ظهور ویژگیهای پاتولوژیک AD شود.3 این یافته ها شواهد رو به رشدی را تأیید می کند که ویروس ها ممکن است حساسیت به پیشرفت AD را افزایش دهند یا در آن نقش داشته باشند و نقش بالقوه آنها را در فرآیندهای تخریب عصبی برجسته کند.
تصویر رنگآمیزیشده از بخش ارگانوئید مغز با HSV-1 نهفته، نورونها (سبز)، هستهها (آبی) و پلاکهای فراوان بتا آمیلوئید (قرمز) را پس از آسیبهای متعدد مغزی نشان میدهد.
دانا کرنز
HSV-1 در جمعیت بسیار شایع است و حدود 80 درصد افراد را تا سن 60 سالگی مبتلا می کند. این ویروس می تواند سال ها به صورت نهفته در بدن پنهان شود و تصور می شود با کاهش تدریجی سیستم ایمنی آنها به مغز افراد مسن می رود. روث یتژاکی، بیوفیزیکدان از دانشگاه آکسفورد، یکی از طرفداران اولیه ارتباط بین HSV-1 و AD بود.4 با این حال، برای چندین دهه تحقیقات او با خصومت مواجه شد و تا حد زیادی رد شد.
دانا کایرنز، زیست شناس سلول های بنیادی در آزمایشگاه دیوید کاپلان در دانشگاه تافتس و یکی از نویسندگان این مطالعه، با Itzhaki همکاری کرد تا ارتباط بین HSV-1 و AD را از زاویه ای جدید بررسی کند. این تیم فرضیهای را مطرح کردند که التهاب ناشی از آسیبهای سر میتواند باعث فعال شدن مجدد ویروسهای نهفته شود که میتواند به شروع بیماری AD کمک کند. آنها برای آزمایش نظریه خود از ارگانوئیدهای مغزی استفاده کردند: فرهنگ های سه بعدی که شبیه مغزهای مینیاتوری هستند.
کایرنز خاطرنشان کرد: «آنها واقعاً خود را به بسیاری از تکنیکهای تحلیل مختلف وام میدهند، و چون داربست دارند، بسیار قوی هستند به این معنا که میتوانید انواع دستکاریها و انواع آسیبها را به آنها وارد کنید».
کایرنز و همکارانش ارگانوئیدها را با استفاده از سلول های بنیادی عصبی القایی از افرادی که حامل یک نسخه از گونه E4 ژن آپولیپوپروتئین E هستند، ایجاد کردند.APOE4شایع ترین عامل خطر شناخته شده برای AD.5 پس از عفونت ارگانوئیدها با HSV-1، آنها با درمان با عوامل ضد ویروسی برای جلوگیری از تکثیر، تاخیر ایجاد می کنند.
پس از اینکه ارگانوئیدها را به بلوغ رساندند، آنها را در جمجمه های ریز و جعلی که با کمک مهندسان مکانیک ساخته شده بودند، محصور کردند. کرنز میگوید: «ما مایعی را برای تقلید مایع مغزی نخاعی اضافه میکنیم، و سپس کلاهکی وجود دارد که ادامه مییابد تا به خوبی مانند جمجمه در اطراف مغز شما جا بیفتد.
سپس تیم مجبور شد مغزهای کوچک را بشکند تا آسیب های واقعی سر را شبیه سازی کند. با استفاده از یک پیستون کوچک، کایرنز و همکارانش ضربات دقیقی به جمجمه وارد کردند که باعث شد مغزها به اطراف بپرند. آنها این کار را با رنگآمیزی ایمنی دنبال کردند تا مغزهای آسیبدیده را برای یافتن تغییرات مورفولوژیکی مرتبط با AD و تخریب عصبی، از جمله تجمع پلاک β-آمیلوئید جستجو کنند.6
نتایج چشمگیرتر از انتظار کایرنز بود. در حالی که کنترلهای آلوده به ساختگی، تغییرات مورفولوژیکی قابلتوجهی فراتر از التهاب مورد انتظار مرتبط با آسیب را نشان ندادند، ارگانوئیدهای با HSV-1 نهفته که در معرض ضربههای مکرر قرار گرفتند، فنوتیپهای برجسته مرتبط با AD مانند پلاکهای β-آمیلوئید را نشان دادند. PCR کمی سطوح رونوشت HSV-1 را افزایش داد و فعال شدن مجدد ویروس نهفته را تایید کرد.
کرنز گفت: «وقتی ما به این ارگانوئیدهای مغزی که به طور پنهان آلوده و سپس زخمی شده بودند نگاه کردیم، این پلاکهای عظیم را داشتند که بسیار جالب بود.
موفقیت آزمایشها الهام بخش تیمی بود که بسیاری از آنها تازه کار بودند. کایرنز می گوید: «من با تیمی از دانشجویان دختر کار کردم و آنها بسیار مشتاق بودند. این آزمایشهای آزمایشی اولیه، خوشبختانه، بسیار خوب کار کردند، و آنها را برای ماندن در آزمایشگاه برای مدت طولانیتری هیجانزده کرد!»
“[The authors] به مغز توهین کرد و اثراتی دید و تمام کنترل های مناسب را داشت. رالف مارتینز، بیوشیمیدان و متخصص AD از دانشگاه مککواری، که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت: من کاملاً تحت تأثیر کیفیت کار قرار گرفتم. “یافته ها در این مدل کاملا قانع کننده هستند.”
کایرنز و تیم او دریافتند که فعال شدن مجدد HSV-1 با افزایش سیتوکین پیش التهابی اینترلوکین-1β (IL-1β) در اندامک های آسیب دیده مرتبط است و آنها را به این فکر می کند که آیا مسدود کردن تولید IL-1β می تواند از تشکیل فنوتیپ های AD جلوگیری کند. . با خاراندن سطح کشت های دوبعدی با سوزن و درمان آنها با آنتی بادی که IL-1β را مسدود می کند، تولید β-آمیلوئید را به میزان قابل توجهی کاهش دادند.
کایرنز میگوید که این نتایج میتواند در نهایت به توسعه اقدامات پیشگیرانه برای ورزشکاران حرفهای که از سنین پایین ضربههای مغزی مکرر و ضربههای سر را تجربه میکنند، کمک کند – چیزی که آنها قصد دارند در آزمایشهای آینده آزمایش کنند. “[For a concussion] استاندارد مراقبت در حال حاضر فقط استراحت و شاید گاه به گاه مسکن است. به نظر ما منطقی به نظر می رسد که درمان ضد ویروسی را به عنوان یک اقدام پیشگیرانه برای جلوگیری از تخریب عصبی در آینده در نظر بگیریم.
با این حال، مارتینز خاطرنشان کرد که قبل از ترجمه نتایج به پیشگیری از AD، تحقیقات بیشتری لازم است. “شما باید این را به خاطر بسپارید [the model] مغز روی بشقاب است این یک مغز انسان نیست… اما این یک گام خوب در جهت این است که ببینیم آیا این تفاوت ایجاد می کند یا خیر.”




