ممکن است هر دهه یک سیاهچاله “اولیه” از منظومه شمسی ما عبور کند

یک مطالعه جدید نشان میدهد که اگر سیاهچالههای میکروسکوپی در کسری از ثانیه پس از انفجار بزرگ وجود داشته باشند، همانطور که برخی از محققان گمان میکنند، حداقل یکی از آنها میتواند هر دهه در منظومه شمسی پرواز کند و اعوجاجهای گرانشی کوچکی ایجاد کند که دانشمندان میتوانند آنها را شناسایی کنند.
این یافتهها نشان میدهد که اگر اخترشناسان بتوانند وجود چنین آشفتگیهای گرانشی را شناسایی و تأیید کنند، ممکن است بتوانند رمز و راز ماهیت ماده تاریک را حل کنند، ماده نامرئی که بسیاری از محققان گمان میکنند حدود پنج ششم کل ماده را تشکیل میدهد. فضا
بسیاری از محققان پیشنهاد کرده اند که ماده تاریک ممکن است از ذرات ناشناخته تشکیل شده باشد، اما هیچ آزمایشی هنوز ذره جدیدی را کشف نکرده است که ممکن است ماده تاریک باشد. به این ترتیب، یکی از جایگزینهایی که دانشمندان برای توضیح ماده تاریک در جستجوی آن هستند، سیاهچالههای به اصطلاح اولیه است که از سپیدهدم وجود داشتهاند.
تحقیقات قبلی نشان داده است که حدود 86 درصد از ماده در جهان از یک ماده اساسا نامرئی به نام ماده تاریک تشکیل شده است. دانشمندان وجود ماده تاریک را از اثرات گرانشی آن بر روی ماده و نور روزمره استنباط می کنند، اما در حال حاضر مشخص نیست که از چه چیزی ساخته شده است.
سیاهچاله ها نام خود را از کشش گرانشی عظیم خود گرفته اند، کشش گرانشی بسیار قوی که حتی نور نیز نمی تواند از آن فرار کند. اگر یک سیاهچاله به وجود خود خیانت نکند – برای مثال، با پاره کردن یک ستاره – می تواند در برابر تاریکی فضا مورد توجه قرار نگیرد.
در طول دههها، اخترشناسان سیاهچالههای زیادی را کشف کردهاند، از سیاهچالههایی با جرم ستارهای که معمولاً حدود پنج تا ۱۰ برابر خورشید هستند تا سیاهچالههای بسیار پرجرم با جرم میلیونها تا میلیاردها خورشید. در مقابل، مطالعه جدید سیاهچالههای اولیه را بررسی میکند، که تحقیقات قبلی نشان داده است که میتواند در حدود جرم یک سیارک معمولی باشد – یعنی حدود 110 میلیارد تا 110 میلیارد تن (100 میلیارد تا 100 میلیون تن متریک).
سارا گلر، فیزیکدان نظری در UC سانتا کروز، میگوید: «سیاهچالههایی که ما در کارمان به آنها نگاه میکنیم، حداقل ۱۰ میلیارد بار سبکتر از خورشید و به سختی بزرگتر از یک اتم هیدروژن هستند. com
سیاهچاله ها زمانی اتفاق می افتند که یک جسم به قدری متراکم باشد که تحت گرانش خود فرو می ریزد. کار قبلی نشان می دهد که اندکی پس از انفجار بزرگ، قبل از اینکه جهان به طور قابل توجهی از نظر اندازه منبسط شود، نوسانات تصادفی در چگالی ماده در کیهان تازه متولد شده باعث شد که برخی توده ها به اندازه کافی متراکم شوند تا سیاهچاله ها را تشکیل دهند.
تحقیقات قبلی نشان داده است که سیاهچاله های اولیه که تا به امروز زنده مانده اند ممکن است بیشتر یا تمام ماده تاریک را تشکیل دهند. بر اساس این کار، مطالعه جدید بررسی میکند که سیاهچالههای اولیه چقدر میتوانند در منظومه شمسی پرواز کنند و اینکه آیا میتوانند اثراتی ایجاد کنند که دانشمندان بتوانند روی اجرام مرئی تشخیص دهند.
گلر گفت: «اگر سیاهچالههای زیادی در بیرون وجود داشته باشد، مطمئناً برخی از آنها باید هر از گاهی از حیاط خلوت ما عبور کنند.
گلر گفت: در ابتدا، محققان “به این فکر می کردند که اگر سیاهچاله ای از پوسته زمین برخورد کند یا از جو ما عبور کند یا دهانه ای روی ماه بگذارد چه اتفاقی می افتد.” ما حتی فکر میکردیم که اگر یکی از این سیاهچالههای کوچک به شخصی برخورد کند، چه اتفاقی میافتد.
با این حال، گلر توضیح داد: “هر یک از این ایده ها با مشکل مشابهی روبرو شدند.” یک فرد، ماه یا حتی زمین یک هدف بسیار کوچک در وسعت فضا هستند و احتمال برخورد مستقیم سیاهچالهها با آنها بسیار اندک است.
گلر گفت: «آنچه که ما نیاز داشتیم، سیستمی بود که به اندازه کافی بزرگ بود تا سیاهچاله ها به طور منظم از آن عبور کنند، اما به اندازه کافی اندازه گیری شده بود که بتوانیم اثری را ببینیم. سپس ما شروع کردیم به فکر کردن در مورد مدارهای دقیق اندازه گیری شده اجرام در منظومه شمسی، در اصل، کشش گرانشی یک سیاهچاله اولیه “می تواند باعث نوساناتی در مدار اجرام منظومه شمسی شود که به اندازه کافی بزرگ هستند.” “
در نهایت، دانشمندان بر روی سیاهچاله های اولیه که در نزدیکی سیارات داخلی منظومه شمسی – عطارد، زهره، زمین و مریخ پرواز می کردند، تمرکز کردند. آنها دریافتند که اگر سیاهچاله های اولیه وجود داشته باشند، ممکن است آنقدر فراوان باشند که حداقل یکی از آنها هر دهه یک بار از کنار جهان های درونی عبور کند. آنها اضافه کردند که ممکن است چندین پرواز در حال حاضر رخ داده باشد زیرا فناوری قادر به تشخیص چنین اختلالاتی آنلاین شده است.
گلر هشدار داد که “ما هیچ یک از ادعاهای زیر را مطرح نمی کنیم – اینکه سیاهچاله های اولیه قطعا وجود دارند، آنها بیشتر یا تمام ماده تاریک را تشکیل می دهند؛ یا اینکه آنها قطعاً در منظومه شمسی ما هستند.” در عوض، آنها می گویند، اگر سیاهچاله های اولیه وجود داشته باشند و بخش اعظم ماده تاریک را تشکیل می دهند، “پس باید هر یک تا 10 سال یکبار در منظومه شمسی داخلی سفر کرد.”
دانشمندان همچنین خاطرنشان کردند که یافتههای آنها بر اساس شبیهسازیهای رایانهای نسبتاً ساده است که فاقد دقت لازم برای تجزیه و تحلیل دادههای دنیای واقعی در مورد مدارهای داخلی منظومه شمسی است.
بنجامین لمان، یکی از نویسندگان این مطالعه، فیزیکدان نظری در MIT، به Space.com گفت: «برای بیان اظهارات قطعی، باید با همکارانی که در مدلسازی منظومه شمسی با روشهای محاسباتی بسیار پیچیدهتر تخصص دارند، کار کنیم. او اضافه کرد که آنها همچنین باید تعیین کنند که چگونه می توان سیگنال واقعی یک سیاهچاله اولیه را تشخیص داد و چه چیزی ممکن است در محدوده خطای مورد انتظار از هر اندازه گیری قرار گیرد.
اکنون دانشمندان در مورد امکان همکاری با گروه شبیه سازی منظومه شمسی در رصدخانه پاریس برای تجزیه و تحلیل داده های مداری موجود بحث می کنند. Lehmann گفت: “آنها برخی از بهترین متخصصان در روش های شبیه سازی پیشرفته هستند که برای تحقق بخشیدن به این تجزیه و تحلیل مورد نیاز هستند.” زمانی که مدل کاملی را توسعه دادیم که میتوان از آن برای جستجوی دادههای واقعی استفاده کرد، سپس باید بررسی کنیم که چه مشاهدات بعدی برای هر سیگنالی که میتوانیم ثبت کنیم مناسبتر است.»
گلر هشدار داد که این رویکرد جستجوی سیاهچالههای اولیه از طریق اثرات گرانشی آنها «برای تمایز بین سیاهچالههای اولیه و برخی شیهای غیرمعمول دیگر با جرم مشابه کافی نیست.» او خاطرنشان کرد که اگر این استراتژی یک سیاهچاله اولیه بالقوه را شناسایی کند، «ما میتوانیم مشاهدات بعدی را برای رد احتمالات دیگر آغاز کنیم. ستاره شناسان در واقع در یافتن اجرام بسیار کم نورتر در منظومه شمسی مانند سیارک های کوچک بسیار خوب هستند، در حالی که رصد مستقیم یک سیاهچاله کوچک با تلسکوپ احتمالاً چیزی را نشان نمی دهد.
دانشمندان یافته های خود را شرح دهد 17 سپتامبر در مجله Physical Review D.



