من با فضاپیمای استارلاینر بوئینگ در 4 شبیه ساز مختلف پرواز کردم. این چیزی است که من یاد گرفتم (اختصاصی)

هیوستون – فرمانده فضاپیمای من برای یک چرخش تند به سمت ایستگاه فضایی آماده شد.
این یک نرخ هشدار دهنده از چرخش است. اگر ما این را در زندگی واقعی ببینیم، مشکلاتی به وجود می آید. استارلاینر در حالی که جوی استیک را می چرخاند، به خدمه ام گفت تاکسی فضانورد. خوشبختانه ما در فضا نبودیم، بلکه در یک شبیه ساز ناسا بودیم مرکز فضایی جانسون (میلادی) در اینجا. علاوه بر این، Bigonesse تاکید کرد، هیچ خدمه واقعی حتی کاری را که ما انجام می دهیم انجام نمی دهند، به دلایل ایمنی واضح.
فضانوردان برای ماموریت های Starliner آینده در اینجا در شبیه ساز و مرکز آموزشی ماموریت Jake Garn (ساختمان 5) آماده می شوند. در واقع آنها سالها این کار را انجام می دهند. دو فضانورد – سانی ویلیامز ناسا و بوچ ویلمور – در آزمایش پرواز خدمه 10 روزه یا CFT استارلاینر پرواز خواهند کرد که قرار است در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) نه زودتر از 6 مه. در ردیف بعدی حداقل سه نفر از فضانوردان برای پرواز عملیاتی شش ماهه Starliner-1 در سال 2025 قرار دارند.
در حالی که بوئینگ خودروهای خدمه تجاری خود را برای مأموریت های ایستگاه فضایی بین المللی افزایش می دهد، هر خدمه صدها ساعت را در شبیه سازها برای آماده شدن برای پروازهای خود می گذرانند. مقامات JSC و بوئینگ در 21 مارس چهار شبیه ساز مختلف را در هیوستون به خبرنگاران نشان دادند تا درک کنند که آموزش فضانوردان در زندگی واقعی چگونه است.
متصل: اولین فضانوردان بوئینگ استارلاینر آماده پرواز به ایستگاه فضایی بینالمللی برای ناسا (اختصاصی)
و بوئینگ و اسپیس ایکس قراردادهایی در سال 2014 برای فرستادن فضانوردان ناسا به ایستگاه فضایی برای جایگزینی فضانوردان آژانس منعقد شد. شاتل فضاییکه در سال 2011 بازنشسته شد. اسپیس ایکس برای اولین بار در سال 2020 فضانوردان را به ایستگاه فضایی بین المللی پرتاب کرد، در حالی که اولین تلاش خدمه بوئینگ به تعویق افتاد. مشکلات فنی متعدد. بوئینگ و ناسا در طول بازدید خود بارها به خبرنگاران تأکید کردند که انتظار طولانی برای ایمنی ارزش آن را دارد. و برای فضانوردان، هر زمان آموزشی اضافی در “شبیه ساز” یک موهبت است.
Bigonesse بخشی از وظایف خدمه را در JSC برای شبیه سازی اسکله و باز کردن با ایستگاه فضایی بین المللی هدایت کرد. قبل از چرخاندن فضاپیما، صفحه نمایش Starliner ما را نشان می داد که با خیال راحت به مجموعه در یک مخروط هفت درجه ای خیالی نزدیک می شود. مخروط کاملاً واضح روی صفحه نمایش داده می شد، بنابراین به راحتی می شد متوجه شد که در مسیر هستیم.
Bigonesse در مورد کابین خلبان گفت: “به جز دکمه های واقعی، دقیقاً همان چیزی است که به نظر می رسد.” در واقع، قطعات نمایشگر دقیقاً همان چیزی است که نمایشگرهای واقعی نشان می دهند. اگر قبلاً به آن اشاره نکردم، ما نرم افزار واقعی پرواز را اجرا می کنیم.»
ویلیامز، در یک کنفرانس مطبوعاتی در JSC در 22 مارس، گفت که از اینکه او و سایر فضانوردان می توانند “دریافتی را به عنوان آزمایش کننده” برای بهبود نمایشگرها ارائه دهند، سپاسگزار است. ویلیامز، یک خلبان آزمایشی سابق گفت: «ما توانستیم روی برخی از طراحی ها تأثیر بگذاریم تا به قابلیت های کاملی که می خواستیم دست پیدا کنیم.
به عنوان مثال، او گفت که تیم پس از آزمایش کابین خلبان، تغییراتی را در طراحی نرمافزار ایجاد کرد که در آن تیم متوجه شد «ناهماهنگیهایی که میخواستیم برطرف شود»، تغییراتی که بار دوم آزمایش را آسانتر کرد.

طراحان ماموریت سعی می کنند از مزایای “جهان Bigonesse تاکید کرد که در نهایت ظرافت، برای رساندن خدمه به ایستگاه ایمن. این به معنای استفاده از ریاضیات مکانیک مداری، یا نحوه حرکت طبیعی اشیا در فضا است. کنترل های خودکار می توانند فضاپیما را تا حد زیادی هدایت کنند، در حالی که خدمه در حال حرکت هستند. آموزش دیده برای پریدن در صورت بروز مشکل.
Bigonesse کنترلکننده دستی انتقالی را که حرکات بالا، پایین، چپ و راست را کنترل میکند، به همراه یک کنترلکننده دستی چرخشی که فضاپیما را در جهتهای زمین و چرخش حرکت میدهد، نشان داد. در حالی که نزدیک شدن به ایستگاه فضایی وسوسه انگیز است، او گفت که فضانوردان در حال یادگیری هستند که “هیچ چیز در عملیات مجاورت سریع نیست.”
به خصوص زمانی که یک فضاپیما تنها 30 فوت (10 متر) از ایستگاه فضایی فاصله دارد. بیگونز گفت: «چیزها واقعاً ترسناک میشوند، خیلی سریع. به همین دلیل است که این فضاپیما علاوه بر آموزش خدمه، پشتیبان های زیادی نیز دارد. در واقع، جابهجایی از پرواز خودکار به پرواز سرنشین دار چند حرکت را انجام میدهد: سوئیچ را به سمت بالا بکشید که روی آن عبارت «Flight Controller» نوشته شده است، سپس درب سوئیچ را در دو مکان بلند کنید تا چوبها «گرم» یا قابل کنترل شوند.
متصل: شما می توانید SpaceX Crew Dragon را در این شبیه ساز رایگان به ایستگاه فضایی متصل کنید

برخلاف اسپیس ایکس، بوئینگ استفاده از سوئیچها، دکمهها و کنترلکنندههای دستی را در فضاپیما انتخاب کرد، زیرا صفحهنمایشهای لمسی معمولاً «سخت» یا محافظت نشده در برابر تشعشعات هستند. این شرکت همچنین از سبک مدرسه قدیمی استفاده کرد تا در صورت دست زدن فضانورد به کنترل، ایجاد تصادفی تنظیمات اشتباه را دشوارتر کند.
به هر حال، برای چالش اضافی رسیدن به یک سوئیچ در پیکربندی سکوی پرتاب، من این فرصت را داشتم که برای مدت کوتاهی در مربی ماموریت بوئینگ در مرکز مدلسازی وسایل نقلیه فضایی JSC (ساختمان 9) بنشینم. خدمه در اینجا تنظیمات سوئیچ را یاد نمی گیرند، اما به ورود و خروج از فضاپیما عادت می کنند. با تخیل کافی، حتی می توانید از پنجره نزدیک نگاه کنید و سیاهی فضای بیرون را تصور کنید.
متصل: بوئینگ سوخت گیری کپسول استارلاینر را قبل از پرتاب اولین فضانورد آغاز می کند.

برخی از سوئیچ های Starliner، همانطور که در جاهای دیگر آزمایش کردیم، سوئیچ های ساده بالا و پایین هستند. اما انتخاب سوئیچ ها به حرکت دیگری نیاز داشت: ابتدا سوئیچ را بکشید، سپس آن را به آرامی در جهت درست فشار دهید. دکمه ها، در صورت حیاتی بودن، در پشت پانل های پلاستیکی قابل بلند شدن محافظت می شوند.
می توان فریب خورد و فکر کرد که این طراحی یک پاسخ کامل به آن است برنامه آپولو دهههای 1960 و 1970، که دهها نفر را به ماه، از جمله مراحل دیگر اما Bigonesse به ما هشدار داد که این فقط تا حدی درست است. فضانوردان آپولو اغلب با استفاده از “تکنیک های خلبانی خط دید” حرکت می کنند، که فضانوردان Starliner فقط گاهی اوقات (معمولاً در مواقع اضطراری) انجام می دهند.
در عوض، فضاپیمای جدیدتر بوئینگ از حسگرهای لیزری استفاده میکند که در دوران شاتلهای فضایی آزمایش شدهاند. اما آموزش پشتیبان انجام شده توسط فضانوردان همچنان حیاتی است: “ما از پرواز با شاتل، 135 ماموریت، می دانیم که هر سنسوری که تا به حال در فضا پرواز کرده است، یا نوعی شکست در زمین یا یک ناهنجاری در فضا داشته است.” ما میخواهیم سیستمهای ثانویه و ثالثی بسازیم که به ما امکان میدهد از کره چشمهای قدیمی ساده برای کار با فضاپیما استفاده کنیم.»

در شبیهساز مأموریت بوئینگ، با قرار دادن هر سوئیچ درست مانند یک کابین خلبان واقعی، ما یک پرتاب اسمی را با من در صندلی فرمانده شبیهسازی کردیم (و بله، من مجبور شدم چند سوئیچ را آزاد کنم، البته نه زمانی که در برنامه آموزشی بودیم. )
چون آموزش ندیده بودم، سواری راحت تری نسبت به فضانوردان داشتم. تیم تری سرمربی استارلاینر به ما گفت: “ما اغلب خطاها را معرفی می کنیم.” این چیزی است که ما برای انجام آن پول می گیریم، غلبه بر مشکلات است.
تری و تیمش اغلب یک یا دو هفته قبل از هر شبیه سازی، یک یا دو هفته برای خدمه سناریو می نویسند تا بتوانند با ناهنجاری ها مقابله کنند. “سپس ما راه اندازی می کنیم و همه چیز شروع می شود [the astronauts] آنها باید به این چیزها واکنش نشان دهند: آنها را اصلاح کنند، دور آنها کار کنند، روز را نجات دهند. به من پول می دهند.»

شبیه ساز صداهای معمولی راه اندازی را ایجاد می کند و نشان می دهد، اگر نه احساس. ما شنیدیم اتحاد راه اندازی متحد موشک Atlas V – سفر Starliner به فراسوی زمین – همراه با اشتعال تقویت کننده های موشک جامد مشتعل می شود. “هشتمین توپ” که نیروهای گرانش را روی ما نشان می داد شروع به چرخش کرد و نمایشگرهای مختلف زمان باقی مانده تا خاموش شدن موتور اصلی، سرعت اسمی و سایر اعداد مهم را به ما نشان می دادند تا به ما بگوید آیا اوضاع خوب پیش می رود (یا نه).
با توجه به اینکه فضانوردان و خدمه پس از سالها کار با یکدیگر به سناریوهای اسمی و غیر اسمی عادت کردهاند، اکنون پالایش همه چیز در مورد ارتباطات است. ما مشاهده می کنیم که چگونه تیم ها با یکدیگر ادغام و هماهنگ می شوند؟ خط ارتباطی خدمه Starliner تا کنترل ماموریت چیست؟ تری گفت: خط ارتباطی بین دو تیم کنترل ماموریت چیست؟
“این چیزهای ظریف تری است که من به آن نگاه می کنم. با نزدیک شدن به پرواز… من به دنبال این هستم که عملکرد کلی تیم بزرگتر چیست؟’

سپس یک جهش واقعی از نسل آپولو وجود دارد: واقعیت مجازی. شرکت فنلاندی Varjo از نرمافزار VR مجهز به Unreal Engine استفاده میکند که به شما امکان میدهد با کابین استارلاینر تعامل داشته باشید. من باید این تجربه را برای حدود 15 دقیقه امتحان کنم و به عنوان یک گیمر نسبتاً مشتاق کنسول، اوقات خوبی را در دنیای مجازی سپری کردم.
با کمی تمرین، کنترلکنندههای XR-4 درجه سازمانی Varjo نیز بسیار بصری هستند: میتوانید یک جفت دست مجازی را در اطراف کابین حرکت دهید و سوئیچها و دکمهها را پرتاب کنید. یک بازخورد لمسی کوچک به شما می گوید که چه زمانی به نقطه مناسب رسیده اید.
شبیهسازهای سنتی اغلب از نظر فیزیکی در یک مکان خاص محدود میشوند و ساخت آن بسیار گران است. آنالینا کورونن، رئیس ارتباطات Varjo به Space.com گفت: ساعات محدودی وجود دارد که میتوانید در یک شبیهساز فیزیکی بگذرانید.
شبیهساز VR میتواند همان تجربه بصری نشستن در یک شبیهساز را با تمام جزئیات بازتولید کند. اما سیستم کاملا قابل حمل است. بنابراین تنها چیزی که نیاز دارید یک کامپیوتر، هدفون و احتمالاً مقداری فناوری ردیابی است. همه چیز در یک چمدان جا می شود، به این معنی که اگر از راه دور هستید… ما می توانیم آموزش را ادامه دهیم، همانطور که شما در شبیه ساز فیزیکی با یک سیستم بسیار ارزان تر نشسته اید.”
ویلمور در یک کنفرانس مطبوعاتی در 22 مارس، قابلیت جدید VR را ستود و گفت که این قابلیت به “تجدید حافظه ما” در مورد وظایف تعمیر و نگهداری و سایر موارد چک لیست کمک می کند.
“این یک فناوری است که در گذشته وجود نداشت، [that] فضانورد ناسا گفت که واقعیت مجازی کابین خلبان. این فناوری، او افزود، به خدمه کمک می کند تا در مورد کارهای بسیار مهمی که ممکن است در سناریوی خاصی نیاز به تعمیر و نگهداری انجام دهیم، آموزش ببینند.



