میتوکندری ممکن است به اشتباه مقصر آسیب DNA باشد

nفعالیت متابولیک طبیعی، گونههای اکسیژن فعال (ROS) تولید میکند که اگر از بین نرود، میتواند به اجزای سلولی آسیب برساند. در نتیجه، ROS ناشی از میتوکندری بیش فعال اغلب به عنوان منبع آسیب DNA ذکر می شود. علیرغم این باور دیرینه، مطالعات کمی به صراحت این رابطه را نشان داده است.
توبیاس دانسنیک زیست شناس ردوکس در مرکز پزشکی دانشگاه اوترخت، اعتراف می کند که حتی در دوران تحصیلات تکمیلی خود معتقد بود که ROS تولید شده توسط میتوکندری می تواند به DNA آسیب برساند. این ایده با شرکت در جلسات بیشتر و ملاقات بیوشیمیایی هایی که در حال مطالعه زیست شناسی ردوکس بودند شروع به تغییر کرد. او گفت: “شما شروع به درک می کنید که در واقع برای رسیدن از میتوکندری به هسته و آسیب رساندن به DNA، باید چیزهای زیادی را پشت سر بگذارید.” مسیر.

توبیاس دانسن (چپ) و دان ون سوست (راست) این باور را که ROS میتوکندریایی باعث آسیب DNA می شود با نشان دادن اینکه این محصولات به طور موثر در شرایط عادی به هسته نمی رسند، به چالش کشیدند.
Verle Huve
دانسن و دانشجوی فارغ التحصیل و نویسنده همکارش، دان ون سوست، این حدس را آزمایش کنید. در مقاله ای که در ارتباطات طبیعت، تیم آن را نشان داد آب اکسیژنهROS تولید شده توسط میتوکندری به هسته منتشر نمی شود.1 با توجه به وجود بازهای DNA جهش یافته توسط رادیکال های هیدروکسی در تومورها، یافته ها از منبع هسته ای هنوز ناشناخته ROS پشتیبانی می کنند.
برای مطالعه خاص اثر آزادسازی وابسته به مکان پراکسید هیدروژن، آنها استفاده کردند D-آمینو اسید اکسیداز (DAAO)، که این ROS را با افزودن D-آلانین تولید می کند.2 این تیم DAAO را با یک پروتئین نوکلئوزومی یا یک پروتئین غشای میتوکندری ترکیب کردند تا اثرات پراکسید هیدروژن تولید شده در این مکانهای خاص را مطالعه کنند.
پراکسید هیدروژن به خوبی در غشای هسته منتشر می شود، اما تیم بررسی کردند که آیا افزایش غلظت این مهاجرت را افزایش می دهد یا خیر. پروب فلورسنت HyPer7 (نوعی از پروب اصلی، هایپرکه از پراکسید هیدروژن نامیده می شود) در حضور پراکسید هیدروژن فعال می شود.3،4 این گروه نشان داد که در حالی که پراکسید هیدروژن تولید شده توسط DAAO در هسته، HyPer7 هسته ای را فعال می کند، DAAO متصل به میتوکندری بدون سطوح سمی پراکسید هیدروژن، به طور قابل توجهی HyPer7 هسته ای را فعال نمی کند.
تیم این فرضیه را مطرح کرد که سطوح پراکسید هیدروژن کمتر از تشخیص HyPer7 همچنان می تواند باعث آسیب DNA شود. در حالی که فعالسازی هستهای DAAO باعث شروع پروتئینهای ترمیم آسیب DNA و شکستن رشتههای DNA میشود، DAAO متصل به میتوکندری هیچ یک از این اثرات را ایجاد نمیکند. علاوه بر این، پراکسید هیدروژن تولید شده توسط DAAO در غشای میتوکندری باعث توقف چرخه سلولی نمی شود، در حالی که پراکسید هیدروژن تولید شده توسط DAAO در هسته، چرخه سلولی را متوقف می کند.
در حالی که سطوح پایینتر پراکسید هیدروژن تولید شده توسط DAAO در غشای میتوکندری به DNA آسیب نمیرساند یا چرخه سلولی را متوقف نمیکند، غلظتهای بالاتر باعث کاهش حیات سلولی میشود. محققان تایید کردند که افزایش تولید پراکسید هیدروژن با عملکرد میتوکندری تداخلی ندارد. آنها نوعی آپوپتوز ناشی از رادیکال های هیدروکسی تشکیل شده در حضور آهن را بررسی کردند و دریافتند که در حالی که این ترکیبات به مرگ سلولی کمک می کنند، سلول ها همچنان در حضور پراکسید هیدروژن بالا می میرند که مکانیسم های دیگری را نشان می دهد.
جالب است که ببینیم این ایده با چه سرعتی یا آسانی پذیرفته می شود [hydrogen peroxide] به هسته نمی رسد.” رایان بارنزیک زیست شناس سلولی در دانشگاه کانزاس که در این مطالعه شرکت نداشت.

ROS تولید شده توسط میتوکندری به طور موثر از سیتوزول (تصاویر سمت چپ) به هسته (تصاویر سمت راست) که توسط نقشه رنگی نشان داده شده است مهاجرت نمی کنند.
دان ون سوست
بارنز، که روش تحقیق را سختگیرانه میدانست، معتقد است که پاسخ به سؤال کلی آسیب رساندن به DNA ROS میتوکندری قطعی است. با این حال، او گفت، آزمایشهای آینده میتواند بررسی کند که چگونه تکامل سرطان، که سلولها را در معرض شرایط هیپوکسی طولانیمدت قرار میدهد، دفاع آنتیاکسیدانی را کاهش میدهد و احتمالاً توانایی پراکسید هیدروژن را برای انتشار به سایر مکانها تغییر میدهد.
به گفته دانسن، چیزی که هنوز او و تیمش را متحیر می کند این است که آنها مانند بسیاری دیگر مشاهده کردند که درمان مستقیم سلول ها با پراکسید هیدروژن باعث پاسخ های آسیب DNA و توقف رشد می شود، اما سلول ها نمی میرند. با این حال، در مطالعه آنها، پراکسید هیدروژن تولید شده در سطوح بالایی در میتوکندری باعث مرگ سلولی قبل از رسیدن به هسته شد. دانسن گفت: “این چیزی است که من نمی توانم درک کنم.” این نیز یکی از دلایلی است که این دگم کاملاً قوی است.
ون سوست گفت: “این دوباره ثابت می کند که ما باید مراقب باشیم… تا از جزماتی که شاید در زیست شناسی وجود دارد آگاه باشیم.” “این فقط نشان می دهد که ما باید دائماً ایده های قدیمی را نیز با ابزارهای جدیدتری که در طول سال ها توسعه یافته اند به چالش بکشیم، زیرا … گاهی اوقات ایده های قدیمی یا یافته های قدیمی واقعاً به خوبی توضیح داده نمی شوند.”




