میماس قمر “ستاره مرگ” زحل ممکن است اقیانوس مدفون عظیمی را از کشش قدرتمند سیاره حلقه دار دریافت کرده باشد.
در اوایل سال جاری، محققان کشف کردند که اقیانوس مایع وسیعی در زیر گوشته یخی قمر کوچک زحل، میماس، پنهان شده است. حالا ممکن است همان تیم نحوه ایجاد آن را کشف کرده باشد.
تحقیقات جدید نشان می دهد که به عنوان میماسمداری به دور زحل به دلیل کشش سیاره حلقه‌دار، پوسته یخی آن ذوب و نازک شد. این امر می تواند اقیانوس وسیعی را بین 2 میلیون تا 25 میلیون سال پیش ایجاد کند و این دریای زیرسطحی را برای ویژگی منظومه شمسی نسبتا جوان می کند.
ماه کوچک قبلاً چه چیزی را دوباره تعریف کرده است جهان های اقیانوسی ممکن است به این دلیل باشد که قمرهایی به این کوچکی انتظار نمی رود میزبان اقیانوس های زیر سطحی باشند. این کشف قبلی، و مکاشفه جدید در مورد چگونگی شکل گیری این اقیانوس، در نهایت می تواند بر جستجوی ما برای زندگی در جاهای دیگر تأثیر بگذارد. منظومه شمسی.
«در کار قبلی خود متوجه شدیم که برای اینکه میماس امروز یک دنیای اقیانوسی باشد، باید در گذشته پوسته یخی بسیار ضخیم‌تری داشته باشد. رهبر تیم و دانشمند ارشد متیو ا. در بیانیه ای گفت.
“در این کار، ما نشان دادیم که در حال حاضر یک مسیر نازک شدن برای ورقه یخ وجود دارد، حتی با کاهش خروج از مرکز به دلیل گرمایش جزر و مد. اما اقیانوس از نظر زمین شناسی باید بسیار جوان باشد.”
یک ماه کوچک با یک اقیانوس بزرگ
میماس ملقب به “یک ستاره مرده” به واسطه دهانه هرشلکه به ماه ظاهری شبیه ایستگاه فضایی به اندازه ماه امپراتوری می دهد جنگ ستارگان. این اسکار ضربه بزرگ زمانی ایجاد شد که میماس در حدود 4.1 میلیارد سال پیش به وجود آمد.
میماس قطری در حدود 148 مایل (400 کیلومتر) دارد که در مقایسه با آن بسیار کوچک است ماه زمین قطر 2159 مایل (3475 کیلومتر).
تصور می شود که اقیانوس میماس در حدود 12 تا 18 مایل (20 تا 30 کیلومتر) زیر سطح پوسته یخی این قمر زحل قرار دارد. هیدروکره بیرونی میماس، که از یخ و آب تشکیل شده است، 43 مایل (70 کیلومتر) عرض و اقیانوس ماه نیز 25 مایل تا 28 مایل (40 تا 45 کیلومتر) تخمین زده می شود. این بدان معناست که اقیانوس ها تا نیمی از حجم میماس را تشکیل می دهند.
این تحقیق جدید نور جدیدی را بر روی فرآیندی که ممکن است این دریاهای زیرزمینی وسیع را ایجاد کرده باشد، که به عنوان گرمایش جزر و مدی شناخته می شود، روشن کرده است. این زمانی اتفاق می افتد که جسمی مانند ماه به دلیل تغییر در نیروهای گرانشی که در مدار بیضی شکل یا بیضی تجربه می کند، تاب خورده یا کشیده می شود.
واکر می‌گوید: «گریز از مرکز باعث گرمایش جزر و مد می‌شود. در حال حاضر در مقایسه با سایر قمرهای فعال اقیانوسی، مانند انسلادوس همسایه، بسیار زیاد است. “ما معتقدیم که گرمایش جزر و مدی منبع گرمایی است که مسئول نازک شدن فعلی پوسته است.”
واکر اضافه کرد که نکته اینجاست که گرمایش جزر و مدی انرژی رایگان نیست، به این معنی که همانطور که پوسته میماس را ذوب می کند، گرمایش جزر و مدی انرژی را از مدار ماه به دور زحل استخراج می کند. واکر گفت که این امر باعث کاهش بیشتر خروج از مرکز مداری می شود تا زمانی که مدار میماس در نهایت دایره ای شود و کل فرآیند برای همیشه متوقف شود.
خروج از مرکز مداری در مقادیر از 0 تا 1 اندازه گیری می شود که 0 نشان دهنده یک دایره کامل و 1 نشان دهنده یک سهمی است. هر مقداری که در این بین باشد بیضی است. این تیم تخمین می‌زند که شروع ذوب یخ باید زمانی آغاز شده باشد که گریز از مرکز مداری میماس حدود دو تا سه برابر بیشتر از امروز بوده است.
این نشان دهنده 10 میلیون سال گذشته تاریخ میماس است و نشان دهنده تکاملی است که با زمین شناسی که امروز در قمرهای زحل می بینیم مطابقت دارد.
واکر می‌گوید: «به طور کلی، وقتی به جهان‌های اقیانوسی فکر می‌کنیم، دهانه‌های زیادی را نمی‌بینیم زیرا محیط به سطح می‌آید و در نهایت آنها را محو می‌کند، مانند اروپا یا قطب جنوب انسلادوس. “شکل، قله مرکزی و فضای داخلی دست نخورده دهانه هرشل مستلزم این است که پوسته در گذشته هنگام شکل گیری هرشل ضخیم تر بوده است.”
وی افزود که برای مشاهده مورفولوژی دهانه میماس، پوسته قمر زحل باید حداقل 34 مایل (55 کیلومتر) ضخامت داشته باشد که توسط جسمی که دهانه هرشل را ایجاد کرده است، برخورد کرده است.
واکر می‌گوید: «گودال‌ها می‌توانند سرنخ‌هایی درباره حضور اقیانوس و ضخامت پوسته یخی از طریق مورفولوژی خود ارائه دهند – مانند نسبت قطر دهانه به عمق آن و وجود یک قله مرکزی.»
واکر اضافه کرد که برای مطابقت با گریز از مرکز کنونی مدار میماس و محدودیت‌های ضخامت بر اساس لرزش خفیف یا “لیبراسیون” در چرخش آن، آنها فکر می‌کنند که این فرآیند تولد اقیانوسی باید بیش از 25 میلیون سال پیش آغاز شده باشد.
به عبارت دیگر، ما فکر می کنیم که میماس تا 10 تا 25 میلیون سال پیش کاملاً یخ زده بود و در آن زمان ورقه یخی آن شروع به ذوب شدن کرد. واکر نتیجه گرفت که چه چیزی برای شروع این عصر ذوب تغییر کرده است. “شاید ما میماس را در یک زمان خاص جالب ببینیم.”
تحقیقات این تیم در مجله ظاهر می شود نامه های علوم سیاره ای.
