ناسا پس از 20 سال ، ارتعاشات فضایی 1 ستاره را زنده می کند: “این فشار دهنده ها مرده محسوب می شوند”
مهندسان ناسا به طور معجزه آسایی انگیزه ذخیره کاوشگر بین ستاره ای Voyager 1 را احیا کرده اند – مؤلفه هایی که از سال 2004 مورد استفاده قرار نگرفته اند و مدتهاست که کاملاً غیر موجود در نظر گرفته شده اند. این شاهکار قابل توجه به عنوان اصلی ترین فشار فضاپیما که کنترل جهت آن را کنترل می کنند به دلیل تجمع باقیمانده ها بدتر می شوند. اگر فشار آن به طور کامل شکست بخورد ، Voyager 1 ممکن است توانایی خود را برای هدایت آنتن خود به زمین از دست بدهد ، بنابراین ارتباط با زمین را پس از نزدیک به 50 سال کار قطع می کند.
برای اینکه اوضاع بیشتر از جایی خارج شود ، تیم در حالی که سعی در از بین بردن وضعیت تروستر داشت ، با یک زمان سخت روبرو شد. پس از 4 ماه مه ، آنتن مبتنی بر زمین ، که دستوراتی را به Voyager 1 می فرستد ، دوقلو خود ، Voyager 2 قرار بود ماه ها آفلاین شود. این باعث می شود مداخله به موقع غیرممکن شود.
فضاپیمای دوقلوی Voyager ناسا در سال 1977 با مأموریت اصلی کاوش در سیارات خارجی منظومه شمسی ما راه اندازی شد – اما پس از رسیدن به این هدف اصلی ، سفرها سپس توجه خود را به مطالعه فضای بین ستاره ای متمرکز کردند. Voyager 1 در آگوست 2012 از منظومه شمسی بیرون آمد و پس از آن Voyager 2 در نوامبر 2018 قرار گرفت. با هم ، این فضاپیما بیش از 29 میلیارد مایل (46.7 میلیارد کیلومتر) طی کرده اند و آنها را به دورترین اشیاء زمین و در راه ارائه پنجره های بی سابقه در سیستم سولاری ما تبدیل کرده اند.
در حالی که هر دو فضاپیمای Voyager عملیاتی هستند ، سن آنها و فاصله زیادی از زمین منجر به چالش های فنی قابل توجهی شده است. ژنراتورهای برق رادیوایزوتوپ که از آنها پشتیبانی می کنند تا هر سال به تدریج کار کنند و اخیراً ناسا را مجبور می کنند ابزارها را خاموش کنید وت بخاری برای حفظ انرژی برای فشار آوردن سیستم های فضاپیما به مرزهای خود. Voyager 1 همچنین سرعت آزمایش شده است داده ناشی از یک تراشه معیوب ؛ مهندسان این کار را با یک راه حل نرم افزاری هوشمند تصمیم گرفتند.
اما علیرغم این موانع ، ویواران همچنان به عملکرد خود ادامه می دهند – شواهدی از طراحی محکم آنها و هم اختراع تیم هایی که آنها را مدیریت می کنند.
این پیشرفت اخیر ، که در آن مهندسان ناسا لوله های یدکی طولانی Voyager 1 را احیا کرده اند ، به یکی دیگر از شاهکارهای قابل توجه مهندسی توجه داشته باشید و خط نجات دیگری را برای فضاپیمای پیری ارائه می دهد.
تکانه های ذخیره برای اجرای دقیق “مانورهای غلتکی” که جهت گیری Voyager 1 را تنظیم می کنند ، ضروری است ، و اطمینان حاصل می کند که آنتن آن برای برقراری ارتباط قابل اعتماد به زمین باقی می ماند. غلطک های اصلی این فضاپیما در سال 2004 شکست خوردند. پس از ارزیابی در عمق ، مهندسان مشخص کرده اند که این بخاری ها از راه دور قابل ترمیم نیستند و باعث می شود که آنها به طور کامل به فشار دهنده های ذخیره شوند تا تراز ردیابی ستاره را حفظ کنند – ابزاری کلیدی که به Voyager 1 کمک می کند تا در فضا حرکت کند و تثبیت شود.
یک مأموریت Voyager در آزمایشگاه ناسا گفت: “من فکر می کنم تیم در آن زمان خوب بود که غلتک های اصلی این کار را انجام ندادند زیرا آنها یک ذخیره کاملاً خوب داشتند.” “و ، صادقانه بگویم ، آنها احتمالاً فکر نمی کنند که سفرها 20 سال دیگر دوام بیاورند.”
برای حل این مشکل ، تیم ناسا مجبور شد غلتک های یدکی Voyager 1 بلند را فعال کند و سپس سعی کند بخاری هایی را که از آنها برای کار پشتیبانی می کنند ، دوباره راه اندازی کنید. اگر Star Tracker در طی این فرآیند خیلی دور از ستاره پیشرو خود منحرف شود ، غلتک ها به طور خودکار به عنوان یک اقدام ایمنی شلیک می کنند – اما اگر بخاری ها دوباره آنلاین نباشند ، پرتاب فشار می تواند باعث پرش فشار خطرناک شود. بنابراین ، تیم قبل از فشار آوردن به خود مجبور شد ردیابی ستاره را به طور دقیق تنظیم کند.
از آنجا که Voyager بسیار دور از ذهن است ، این تیم با 23 ساعته آزار دهنده روبرو شد و منتظر بود که سیگنال رادیویی تمام راه را به زمین سفر کند. اگر این آزمایش شکست خورده باشد ، Voyager ممکن است قبلاً در مشکلات جدی قرار گرفته باشد. سپس ، در 20 مارس ، سرانجام صبر آنها پاداش گرفت وقتی که ویجر کاملاً به دستورات خود واکنش نشان داد. در طی 20 دقیقه از دریافت سیگنال ، تیم شاهد افزایش دمای بخاری ها بود – نشانه ای واضح مبنی بر اینکه انگیزه یدکی طبق برنامه ریزی شلیک می کند.
تاد باربر ، مأموریت JPL ، در این بیانیه گفت: “این یک لحظه باشکوه بود. روحیه تیم آن روز بسیار بلند بود.” “این فشارها مرده تلقی می شدند. و این یک نتیجه گیری قانونی بود. فقط یکی از مهندسان ما این بینش را داشت که ممکن است این علت احتمالی دیگر وجود داشته باشد و این یک اصلاح بود. این یک معجزه دیگر بود به جز یک ویجر.”
این دستاورد بر نبوغ و مهارت برای حل مشکلات برای مهندسان که از یک ویجر پشتیبانی می کنند پس از نزدیک به پنج دهه پشتیبانی می کند ، تأکید دارد. با وجود موانع فنی و سن فضاپیما ، Voyager 1 و 2 همچنان داده های ارزشمندی را فراتر از منظومه شمسی ما ارسال می کنند. مأموریت فعلی آنها فرصتی منحصر به فرد برای تعمیق درک ما از فضای بین ستاره ای ارائه می دهد – دانش مبنی بر اینکه هیچ فضاپیمای دیگری تاکنون نتوانسته است ارائه دهد.
