نه، برخورد سیارک DART ناسا احتمالاً باعث بارش شهابی در زمین نخواهد شد – اما ممکن است در مریخ باشد.
ستاره شناسان به این نتیجه رسیده اند که زباله های حاصل از برخورد فضاپیمای DART ناسا با سیارک دیمورفوس می تواند به زمین و مریخ برسد. با این حال، در حالی که زباله‌ها می‌توانند به شهاب‌ها در مریخ منجر شوند، بعید است که شاهد بارش شهابی در زمین باشیم.
DART، آزمایش تغییر مسیر دوگانه سیارک، به دیمورفوس سقوط کرد در 26 سپتامبر 2022، با هدف آزمایش اینکه آیا یک برخورد جنبشی می تواند مدار یک سیارک بالقوه خطرناک را برای یک روز از زمین دور کند یا خیر. آزمون با رنگ‌های پرواز گذرانده شد: دیمورفوس بود به مدار کوتاه تری رانده شد در اطراف سیارک مادرش، دیدیموس. (نه دیمورفوس و نه دیدیموس هرگز تهدیدی برای سیاره ما نبودند، آنها فقط خرگوش های آزمایشی در این آزمایش بودند).
برخوردی که دهانه ما را در دیمورفوس حک کرد همچنین مقدار زیادی زباله را به بیرون پرتاب کرد. این جهش مخروطی از مواد تراوش کننده را تشکیل داد که از سنین جوانی از نزدیک مشاهده می شد مکعب نام برد LICIACube (Light Italian Cubesat for Asteroid Imaging)، که با DART بالا رفت تا عواقب برخورد را ببیند. به طور خاص، LICIACube ذراتی با اندازه میکرون (که یک میلیونیم متر است) و بزرگتر را مشاهده می کند که با سرعت 500 متر (1640 فوت) در ثانیه به بیرون پرتاب می شوند.
در همین حال، تلسکوپ نقشه برداری آرایه بزرگ (LAST) و تلسکوپ 28 اینچی در رصدخانه ویز، هر دو در اسرائیل و همچنین ناسا سویفت تلسکوپ‌های فرابنفش و اپتیکال ماهواره نشان می‌دهند که ذرات میکروسکوپی اضافی منتشر شده‌اند که بسیار سریعتر، بین ۱۴۰۰ تا ۱۸۰۰ متر (حدود ۵۰۰۰ تا ۵۹۰۰ فوت) در ثانیه حرکت می‌کنند.
مرتبط: فاجعه سیارکی DART ناسا واقعاً مأموریت فضایی آن را به هم ریخت
تیمی به رهبری الوی پنیا آسنسیو از Politecnico di Milano در ایتالیا و مایکل کوپرز که دانشمند پروژه آژانس فضایی اروپا است. هرا یک ماموریت بعدی برای DART، که در ماه اکتبر به سمت Didymos و Dimorphos راه اندازی می شود، قبلاً نحوه پخش این زباله ها را در داخل مدل سازی کرده است. منظومه شمسی محاسبات تیم بر این اساس است که چگونه گرانش دیدیموس و دیمورفوس، خورشید، عطارد، زهرهزمین، مریخ، مشتری و همچنین ماههمه آنها بر مسیر زباله تأثیر می گذارند.
شبیه سازی اولیه آنها بر اساس مشاهدات LICIACube، 3 میلیون ذره را مدل می کند که به گروه های 10 سانتی متری (3.9 اینچی)، 0.5 سانتی متری (0.2 اینچی) و 30 میکرون با سرعت تا 500 متر (1640 فوت) در ثانیه تقسیم می شوند.
پنیا آسنسیو به Space.com گفت: یافته‌های ما نشان می‌دهد که با توجه به هندسه مخروط پرتاب و حداکثر سرعت پرتاب مشاهده‌شده، مسیرهای قابل قبولی برای رسیدن این ماده به مریخ وجود دارد. این مطمئن ترین نتیجه گیری ماست.»
شبیه‌سازی دوم حول نرخ‌های پرتاب بالاتر پیشنهاد شده توسط رصدخانه‌های سویفت و زمینی مدل‌سازی شد.
برای شبیه‌سازی دوم، انتظار می‌رود که این پرتاب‌های سریعتر عمدتاً از ذرات زیر میکرومتری تشکیل شوند که هنگام ورود به جو، شهاب‌ها را تولید نمی‌کنند.»
مهم‌تر از همه، شبیه‌سازی اصلی نشان داد که ذرات آهسته‌تر می‌توانند ظرف 13 سال پس از برخورد DART به مریخ برسند، یعنی تا سال 2035. تحویل آنها به سیاره سرخ با این واقعیت کمک می‌کند که مدار سیستم دوتایی Didymos-Dimorphos به اطراف خورشید از مدار مریخ عبور می کند. این بدان معناست که اجکتا برای رسیدن به مریخ به اندازه رسیدن به زمین نیازی به سفر با سرعت یا دوری ندارد. در واقع، شبیه سازی اصلی نشان داد که هیچ یک از این ذرات کندتر به زمین نمی رسند.
شبیه سازی دوم اما داستان متفاوتی است. این نشان می‌دهد که پرتاب‌های سریع می‌توانند ظرف 5 سال پس از برخورد DART به مریخ برسند و به محض 7 سال پس از برخورد، در سال 2029 به زمین برسد. بارش شهابی قابل مشاهده این تنها در صورتی اتفاق می افتد که ذرات بزرگتر به نحوی وارد شوند.
پنیا آسنسیو گفت: در شبیه سازی اصلی ما، هیچ ذره ای با سرعت 1000 متر (3280 فوت) در ثانیه به زمین نمی رسد. فقط ذراتی که با سرعت 1500 متر (4900 فوت) در ثانیه یا سریعتر پرتاب می شوند به زمین می رسند و این منحصراً در شبیه سازی ثانویه رخ می دهد.
محقق افزود: «با این حال، اگر این ذرات کمی بزرگتر بودند، یا اگر LICACube ذرات ماکروسکوپی را با این سرعت ها از دست می داد، ممکن بود به زمین برسند و شهاب های قابل مشاهده تولید کنند. فقط کمپین‌های بعدی رصد شهاب‌سنگ می‌توانند این موضوع را تایید کنند.»
شبیه‌سازی‌ها حتی می‌توانستند نشان دهند که پرتاب‌هایی که به زمین و مریخ می‌رسند از کجا می‌آیند. زباله‌هایی که می‌توانند در سال 2035 یک بارش شهابی در مریخ ایجاد کنند، از قسمت شمالی محل برخورد می‌آیند، در حالی که ذرات کوچک‌تر و سریعتر که می‌توانند به زمین برسند، از بخش جنوب غربی دهانه حاصل می‌آیند.
“برخوردهایی مانند DART و پرتاب حاصل از آن، تبادل مداوم مواد بین اجسام سیاره‌ای، سیارک‌ها، دنباله دارها و دیگر اجرام آسمانی،” پنیا-آسنسیو در پایان گفت.
بنابراین در حالی که آسمان زمین احتمالاً با بارش شهابی ناشی از بقایای دیمورفوس روشن نخواهد شد، مریخ نوردها ممکن است برای دهه آینده از یک نمایشگر ستاره تیرانداز لذت ببرید.
مطالعه به صورت یک در دسترس است پیش چاپ در مخزن کاغذ arXiv.
