همکاری در ماه: آیا توافقات آرتمیس کافی است؟

در فوریه، اروگوئه سی و ششمین کشوری شد که توافقنامه آرتمیس را امضا کرد، مجموعه ای از اصول غیر الزام آور برای ایجاد اقدامات مسئولانه در ماه.
این توافقنامه ها در سال 2020 توسط ناسا و با هماهنگی وزارت امور خارجه ایالات متحده تدوین شد. از آن زمان، سرعت پیوسته ای از امضای توافقنامه آرتمیس توسط کشورها وجود داشته است. برنامه آرتمیس برای “راه اندازی مجدد” ماه.
فرض اصلی موافقتنامه ها ترویج “بهترین شیوه ها و هنجارهای رفتار مسئولانه” در مورد اکتشاف ماه است. اما با توجه به شلوغی روزگار، این کار دشواری است. Space.com از کارشناسان در مورد چگونگی اجرای توافقنامه در سطح جهانی و همچنین در جامعه حقوقی بیگلهای چشم عقابی استفاده میکند.
متصل: توافقنامه آرتمیس: چرا یک چارچوب بین المللی برای اکتشاف ماه اهمیت دارد؟
مخاطرات بالا مستلزم قوانین اساسی است
“گول نخورید. میشل هانلون، وکیل فضایی، ناظر دائمی کمیته سازمان ملل در مورد استفاده صلحآمیز از فضای ماورای جو، گفت: بشریت به مسابقه فضایی بازگشته است.
هانلون مدیر اجرایی مرکز حقوق هوا و فضا در دانشکده حقوق دانشگاه می سی سی پی و همچنین یکی از بنیانگذاران For All Moonkind است.
در مورد مسابقه فضایی قرن بیست و یکم، هانلون به Space.com گفت که خطرات این بار بسیار بیشتر از زمانی است که ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی سابق سعی داشتند از یکدیگر پیشی بگیرند.
“بسیاری در مورد دسترسی به منابع در ماه و فراتر از آن صحبت می کنند، اما حتی بزرگتر از آن است. هانلون گفت: ما در مورد چارچوب حاکمیتی صحبت می کنیم که پایه و اساس تمام فعالیت های فضایی را برای دهه های آینده فراهم می کند.
هانلون گفت که قراردادهای آرتمیس یک معاهده الزام آور نیست، آنها یک تعهد سیاسی هستند.
در این بیانیه آمده است که ما، امضاکنندگان زیر، در مورد برخی از جنبههای مهم اکتشاف فضایی توافق کلی داریم. هانلون گفت، همچنین می گوید که ما چیزهای بیشتری برای مذاکره و توافق داریم.
«قوانین و مقرراتی که در مورد فعالیت های فضایی اعمال می شود، نمی توانند در خلاء شکل بگیرند. بنابراین، در عوض، ما در حال یافتن خطوط پایه – توافقنامه ها – هستیم و توافق می کنیم که این نقطه شروع خواهد بود.
کسانی هستند که پیشنهاد می کنند این توافقنامه در رقابت با جاه طلبی اعلام شده چین برای قرار دادن ایستگاه بین المللی تحقیقات قمری یا ILRS بر روی ماه است. هانلون خاطرنشان کرد: “و به نوعی آنها هستند.”
هانلون افزود: “این مانند انتخاب تیم برای یک بازی فوتبال است.” اما از نظر سیاسی هیچ دلیلی وجود ندارد که احزاب ILRS و احزاب آرتمیس نتوانند در مورد هنجارهای اساسی فضا به توافق برسند.
دیدگاه هانلون این است که “هر ملتی که می خواهد در مورد آینده بشریت نظر داشته باشد، باید به توافقنامه بپیوندد.”

رقبای قدرت
جان هیکمن استاد روابط بین الملل در کالج بری در ماونت بری، جورجیا است. او گفت که توافقنامه آرتمیس واشنگتن دی سی را نمی توان به عنوان سیاست بین المللی جدا از سرمایه گذاری ILRS پکن درک کرد.
هیکمن به اسپیس دات کام گفت: «که تحت سلطه رقبای ابرقدرت آمریکا و چین هستند، هر دو ائتلاف کشورهای فضایی هستند که برای ماه و فضای سیسلولار رقابت می کنند.
هیکمن گفت که توافقنامه آرتمیس نشان دهنده “تلاش دیپلماتیک برای “پوشاندن” معایب” معاهده فضای ماورای جو سازمان ملل در سال 1967 است. او به ویژه زبان عدم تخصیص را “که در معرض تفاسیر مختلف است” مشخص کرد.
هیکمن توضیح داد که ماهیت غیرقابل توجه توافقنامه آرتمیس چیست و چند سال پیش این کار را انجام داد. قطعه نظر برای مجله E-International Relations.
هیکمن در این مقاله نوشت: «قرارداد آرتمیس احتمالاً یک پدیده گذرا قمری از نوع سیاسی است».
علاوه بر این، هیکمن نتیجه گرفت، ایالات متحده می تواند از توافقنامه آرتمیس خارج شود «تنها تا زمانی که برخی از خطرات تجاری قانونی بودن بین المللی طرح های استخراج بیگانه را متحمل شود، و اگر، از همه مهمتر، نه چین و نه روسیه تصمیم به کنار گذاشتن این معادن نکنند. پیمان فضایی 1967 با الحاق بخشهایی از قلمرو ماه خود.

ناقص
Rossana Deplano، دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه لستر و یکی از مدیران مرکز بریتانیا برای حقوق اروپا و بینالمللیسازی، گفت: «من فکر میکنم موافقتنامههای آرتمیس کمکی به توسعه مترقی حقوق بینالمللی فضایی است.
“تحلیل من از توافقنامه آرتمیس، به ویژه، نشان می دهد که آنها کاملاً با معاهده فضای ماورای جو در سال 1967، که به اتفاق آرا “قانون اساسی فضا” در نظر گرفته می شود، سازگار است.”
دپلانو گفت که قراردادهای آرتمیس تنها یکی از راههای ممکن بازیگران فضایی است که میتوانند از انطباق با معاهده فضای ماورای جو اطمینان حاصل کنند.
دپلانو گفت: «ایستگاه تحقیقاتی بینالمللی قمری چین-روسیه که در راه است ممکن است راه متفاوتی برای انجام تحقیقات علمی روی ماه ارائه دهد، از جمله روشی متفاوت برای اجرای مفاد پیمان فضایی.
با این حال، همانطور که در Deplano توضیح داده شد، دو نقص در توافقنامه آرتمیس وجود دارد مرور در فصلنامه حقوق بین الملل و تطبیقی.
دپلانو گفت، این نقصها در توافقنامهها این است که آنها به صراحت در مورد موضوع تقسیم سود موضعی نمیگیرند. علاوه بر این، آنها به مکانیسم های حل اختلاف فضایی مربوطه اشاره نمی کنند.
با این حال، دپلانو گفت، به طور کلی، توافقنامه های آرتمیس شفافیت و دقت لازم را در ماموریت های علمی فضایی ترویج می کند.

مخالفت اجتناب ناپذیر
آلمودنا آزکارات اورتگا، محقق امنیت فضایی در مؤسسه تحقیقات خلع سلاح سازمان ملل (UNIDIR) در ژنو، سوئیس، گفت: «از زمان اعلام آنها، توافقنامه آرتمیس بسیار موفق بوده است.
اورتگا به اسپیس دات کام گفت که حمایت از توافقنامه ها علیرغم ماهیت غیر الزام آور آنها قابل توجه بوده است.
اورتگا افزود: علاوه بر این، تمایل دولتها به پذیرش آنها میتواند به عنوان شاخصی از عملکرد دولت عمل کند، که میتواند به تفسیر اصول کلی زیربنای معاهده فضای ماورای جو کمک کند، “که بسیار مبهم و بحث داغ در حقوق فضایی و سیاسی است. چندجانبه گرایی.” حوزه”.
اورتگا گفت که توافقنامه آرتمیس باعث شد کشورهایی علیه آن صحبت کنند، یعنی دو قدرت بزرگ فضایی دیگر: روسیه و چین.
اورتگا توصیه کرد: «هر دو کشور از اینکه برنامه آرتمیس بیش از حد آمریکا محور است ابراز نگرانی کردهاند و احتمال امضای هر یک از این کشورها به احتمال زیاد صفر است».
اورتگا گفت که این “تضاد اجتناب ناپذیر” هم به دلیل مسائل اساسی و هم به دلیل جو ژئوپلیتیک فعلی است.
اورتگا گفت که این آب و هوای گرم بر هر اقدام یا ابتکاری که به جامعه بین المللی ارائه می شود تأثیر می گذارد، “و توافقات آرتمیس نیز از این قاعده مستثنی نیست.”



