مقالات

پادماده سقوط می کند | مجله تقارن


دانیل هاجکینسون با کنجکاوی محتاطانه ای تماشا می کرد که داده ها روی صفحه های اتاق کنترل برای آزمایش ALPHA ریخته می شد. تیم ALPHA برای مشاهده اثری کار می کند که قبلاً هرگز دیده نشده بود.

هاجکینسون، دانشجوی دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، می گوید: «هیجان انگیز بود. اما قبل از اینکه بتوانیم نتیجه نهایی را به دست آوریم، به تجزیه و تحلیل گسترده داده ها نیاز بود.

پس از چندین ماه تجزیه و تحلیل و بررسی متقاطع، هاجکینسون و همکارانش توانستند مفروضات اولیه خود را تأیید کنند: برای اولین بار، آنها نشان دادند که پادماده، زمانی که رها شود، به سمت پایین سقوط می کند. نتایج آنها امروز در منتشر شد طبیعت.

پادماده با ماده یکسان است با این تفاوت که برخی از خواص آن معکوس است. به عنوان مثال، الکترون ها دارای بار منفی هستند، اما همتایان ضد ماده آنها، پوزیترون ها، دارای بار مثبت هستند.

ماده و پادماده هنگام ملاقات از بین می روند و این موضوع فیزیکدانان را با یک معما روبرو می کند. مدل های نظری پیش بینی می کنند که در لحظات پس از انفجار بزرگ، مقدار ماده و پادماده باید برابر باشد. پس چرا آنها به طور کامل یکدیگر را لغو نکردند؟ چگونه هنوز اینجا هستیم؟

هاجکینسون می‌گوید: «این یکی از سؤالات بزرگ حل نشده در فیزیک است. ما نمی دانیم که چرا ماده و پادماده در مراحل اولیه کیهان نابود نشدند. در عوض، می‌توانیم در جهانی به ظاهر تحت سلطه ماده زندگی کنیم و به این چیزها فکر کنیم.

ALPHA، آزمایشی در کارخانه ضد ماده سرن، به دنبال تفاوت های کوچکی بین ماده و پادماده است که می تواند توضیح دهد که چگونه ماده بر ضد ماده در جهان اولیه پیروز شد. تا کنون، ماده و پادماده در همه حوزه‌ها یا مساوی هستند یا تصویرهای آینه‌ای از یکدیگر هستند. تارپ می گوید: «ضد ماده بازتاب بسیار خاصی از ماده است. بعضی چیزها برعکس و بعضی چیزها یکسان است».

اما یکی از حوزه‌هایی که به طور کامل مورد بررسی قرار نگرفته، نحوه تعامل ضد ماده با گرانش است. هاجکینسون می گوید: «تفاوت در رفتار یک نتیجه کاملاً غیرمنتظره خواهد بود و درک ما از فیزیک را تغییر می دهد.

برای مدت طولانی اندازه گیری این تقریبا غیرممکن بود. او می گوید: «هیچ ذره آزمایشی خوبی وجود نداشت. نیروی گرانشی بسیار ضعیف تر از نیروی الکتریکی است، بنابراین لازم است آزمایش را با یک ذره خنثی الکتریکی انجام دهیم.

آنتی هیدروژن خنثی الکتریکی نامزد ایده آل بود. اما تولید (و گرفتن) آنتی هیدروژن با مشکلات خاص خود همراه است. اینجاست که ALPHA برتری می یابد. ماموریت اولیه ALPHA تولید و گرفتن اتم های آنتی هیدروژن با استفاده از آنتی پروتون های کندساز ضد ماده CERN بود. جوئل فاینس، پروفسور دانشگاه برکلی، می گوید: سرن تنها جایی در جهان است که آنتی پروتون های کم انرژی ارائه می کند.

ALPHA با به دام انداختن دو پلاسما از ذرات بسیار سرد – یکی از پوزیترون ها و دیگری از آنتی پروتون ها – در یک تله الکترومغناطیسی M شکل، آنتی هیدروژن ایجاد می کند. سپس به آرامی قوس های “M” را به هم نزدیک می کنند و آنتی هیدروژن را تشکیل می دهند.

میدان های الکتریکی برای ذرات خنثی الکتریکی مانند آنتی هیدروژن نامرئی هستند. اما پوزیترون در حال چرخش یک اتم آنتی هیدروژن باعث می شود که مانند یک آهنربای میله ای کوچک عمل کند که هنوز به میدان های مغناطیسی حساس است.

برای گرفتن آنتی هیدروژن، دانشمندان ALPHA یک میدان مغناطیسی فوق العاده قوی ایجاد کردند. تارپ می گوید: «این مانند یک حمام مغناطیسی است.

اگر اتم های آنتی هیدروژن به اندازه کافی سرد باشند (و بنابراین به اندازه کافی کند) می توانند در خطوط میدان حمام مغناطیسی قفل شوند و بدون فرار در داخل تله حرکت کنند.

هنگامی که ALPHA بر فرآیند ایجاد و به دام انداختن آنتی هیدروژن مسلط شد، این سوال پیش آمد: چه ویژگی هایی را می توانیم اندازه گیری کنیم؟ جاناتان وورتل، نظریه‌پرداز برکلی، ایده‌ای داشت: «به مدت شش ماه، جاناتان هفته‌ای یک‌بار به دفتر من می‌آمد و می‌گفت بیایید گرانش را انجام دهیم.» به او می‌گفتم، امکان ندارد، برو.

سرانجام Wurtele فاجانز را متقاعد کرد و فاجانس همکاران خود در ALPHA را متقاعد کرد که این کار را انجام دهند.

تیم تارپ، دانشیار دانشگاه مارکت، با اشاره به آزمایش افسانه‌ای گالیله که اجسام را از برج کج به پایین انداخت تا نرخ شتاب آن‌ها را مقایسه کند، گفت: «این اولین آزمایش برج کج پیزا با ضد ماده است.

در سال 2013، ALPHA به چگونگی سقوط آنتی هیدروژن به دام افتاده هنگام خاموش کردن تله نگاه کرد.

اما نتایج آنها نتوانست به این سوال پاسخ دهد. “اگر شتاب گرانشی پادماده با ماده برابر باشد، باید نتیجه مثبت 1 بدست آوریم. g; اگر برعکس باشد، منهای 1 gTharp می گوید. در این آزمایش اول، به مقداری بین مثبت یا منفی 100 کاهش یافت g“

مشکل اولین راه اندازی آزمایشی این بود که به سادگی خاموش کردن تله یک رویداد آشفته بود. تارپ می‌گوید: «مثل این است که یک بالون را با گاز هیدروژن پر کنید و سپس آن را ترک کنید.

تیم متوجه شد که اگر می‌خواهند پاسخ دقیق‌تری داشته باشند، به ظرافت بیشتری نیاز دارند. فجانس می گوید: «ما شروع به طراحی تجربه جدی تری کردیم.

در سال 2018، با بودجه بنیاد ملی علوم و وزارت انرژی ایالات متحده، ساخت آخرین نسخه آزمایش، ALPHA-g را آغاز کردند. در این نمایش، آنها می خواستند تله را به آرامی خاموش کنند و آن را ضعیف تر و ضعیف تر کنند تا زمانی که اتم های آنتی هیدروژن شروع به بیرون آمدن کنند. اگر گرانش پادماده را به سمت پایین می کشد، اتم های آنتی هیدروژن اندکی بیشتر از تله در پایین فرار می کنند. و اگر گرانش برعکس عمل می‌کرد، اتم‌های بیشتری از بالای آن بیرون می‌آمدند.

یک چالش بزرگ، حسابداری برای تمام عدم قطعیت های تجربی بود. هاجکینسون می گوید: «پتانسیل گرانشی واقعاً کوچک است. “اگر عدم قطعیت میدان مغناطیسی با پتانسیل گرانشی کوچک قابل مقایسه باشد، آنگاه مشکل داریم.”

این تیم به درک کاملی از شکل و ساختار تله مغناطیسی خود نیاز داشت. این به معنای دریافت نمای دقیق از آهنرباهای آنها بود. هاجکینسون می‌گوید: «ما از هر لایه آهن‌ربا در حالی که در آزمایشگاه ملی بروکهاون زخم می‌شدند، عکس گرفتیم. سپس ما مجبور شدیم تک تک سیم ها را در هر آهنربا مدل سازی کنیم.

کل دستگاه شامل حدود 30 آهنربا است. دانستن محل هر سیم به دانشمندان این امکان را داد تا کل میدان مغناطیسی موجود در تله را محاسبه کنند و از آن برای ایجاد شبیه سازی آزمایش استفاده کردند. وقتی شبیه سازی و آزمایش آماده شد، آزمایشات را شروع کردند.

ابتدا، آنها قابلیت های تله خود را با اعمال یک سوگیری مغناطیسی قوی آزمایش کردند. هاجکینسون می‌گوید: «ما می‌خواستیم ببینیم که آیا می‌توانیم تمام آنتی‌هیدروژن‌ها را به سمت بالا فشار دهیم و آیا می‌توانیم تمام آنتی‌هیدروژن‌ها را به سمت پایین هل دهیم یا خیر». ما می توانستیم و باید از آن نقطه به بعد حساسیت را افزایش می دادیم.»

سپس دانشمندان نیروی تله را از بالا و پایین تعدیل کردند. فاجانس می گوید: «این مانند یک تعادل مغناطیسی است. اگر در هر کفه ترازو وزنه های 1 کیلویی بگذاریم، در همان ارتفاع می مانند. اما اگر یک طرف آن را فقط 1 گرم اضافه کنیم این تابه می افتد.

ایده این بود که نقطه تعادل را پیدا کنیم: تعصب مغناطیسی که در آن آنتی هیدروژن از بالا و پایین تله با سرعت یکسان خارج می شود. این نقطه تعادل نشان می دهد که آیا (و چگونه) گرانش می تواند ترازو را منحرف کند یا خیر. آنها 13 تکرار از آزمایش را انجام دادند که هر کدام با سوگیری های مغناطیسی متفاوت بود.

بهترین تناسب با اندازه‌گیری‌های ما مقدار (0.13 ± 0.75 (آمار + سیستماتیک) 0.16 ± (شبیه‌سازی)) را نشان می‌دهد. g در مورد شتاب محلی پادماده به زمین، آخرین مقاله آنها از این همکاری می گوید. ما نتیجه می گیریم که رفتار دینامیکی اتم های آنتی هیدروژن با وجود نیروی گرانشی جذاب بین این اتم ها و زمین سازگار است.

این نتایج تأیید دیگری بر نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین است.

تارپ می‌گوید: «ما همه چیزهایی را که باید درباره گرانش بدانیم، نمی‌دانیم. ما این تصویر را داریم که گرانش فضازمان را تحریف می کند. اگر پادماده در جهت مخالف بیفتد، این تصویر دیگر مناسب نخواهد بود. این نتایج یک بخش جدید و ضروری هستند.»

پیروزی انیشتین برای جامعه فیزیک تعجب آور نیست. اما فاینس خاطرنشان می کند که قبل از این آزمایش، هنوز جای تردید وجود داشت. فیانس می‌گوید: «مقالات کوچک اما پیوسته‌ای از فیزیکدانان مؤسسات معتبر وجود دارد که درباره جهان و کهکشان ما پیش‌بینی می‌کردند که برای ماده و پادماده بر گرانش متضاد متکی بودند.» به نظر می رسد که ما همه آن نظریه ها را رد کرده ایم.

اگرچه ALPHA نشان داد که پادماده به سمت پایین می‌افتد، اما دقت آن بسیار کم است که نمی‌توان دانست که آیا پادماده و ماده گرانش را با قدرت یکسانی تجربه می‌کنند یا خیر. گام بعدی بهبود دقت و مطالعه دقیق چگونگی تأثیر گرانش بر ضد ماده است.

فیانس می گوید: «هر گونه اختلاف در اینجا به طور کامل فیزیک را متحول می کند. نکته مهم در انجام این کار این است که اگر نتیجه مثبتی به دست آوریم، دنیای جدید و شجاعانه ای خواهد بود: هیجان انگیزترین کشف در فیزیک در 50 سال گذشته. قطعا ارزش انجام دادن دارد.»



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا