چرا برخی از نقاط روی زمین خورشید گرفتگی بسیار بیشتری نسبت به سایر نقاط دارند؟

بر اساس این کتاب، در 2 اوت 1153، اورشلیم – یکی از قدیمی ترین شهرهای جهان – برای آخرین بار تا 6 اوت 2241 خورشید گرفتگی کامل را تجربه کرد. کلیت توسط فرد اسپناک فقید، ماشینحساب ماهگرفتگی فوقالعاده ناسا. این تفاوت 1108 سال است. در همین حال، افرادی که در ایلینویز، میسوری و کنتاکی در یک ربع به مساحت 32400 مایل مربع (52200 کیلومتر مربع) زندگی می کنند، تنها در 6 سال و 7 ماه و 18 روز دو بار سیری را تجربه کردند.
چرا نسل به نسل مردم در اورشلیم اینقدر ناراضی هستند، در حالی که آنهایی که در پریویل، کیپ ژیراردو، پادوکا، کاربوندیل، ماکاندا، هریسبورگ و متروپلیس هستند، همگی با کلیت حیاط خلوت خود آشنا هستند؟ چرا برخی از مکان های زمین هرگز خورشید گرفتگی کامل را در چند عمر انسان ندیده اید، در حالی که دیگران مسیری کلی دارند – معمولاً حدود 100 مایل عرض دارند – به طور منظم از خانه خود عبور می کنند؟
هر چند وقت یک بار خورشید گرفتگی کامل رخ می دهد؟
تعیین فراوانی خورشید گرفتگی های کامل دشوار است زیرا فواصل بین آنها که در هر مکان اتفاق می افتد بسیار نامنظم است. کار مرجع الف است مقاله 1982 توسط ستاره شناس بلژیکی ژان میوس، افسانه نجوم ریاضی. میوس با استفاده از یک کامپیوتر شخصی HP-85 – یکی از اولین کامپیوترهای موجود – مسیرهای کلیت را در 600 سال آینده محاسبه کرد تا به پاسخ برسد. حکمت دریافت شده این بود که به طور کلی خورشید گرفتگی به طور متوسط هر 360 سال یک بار در یک مکان مشخص روی زمین رخ می دهد، اما این رقم در یک کتاب درسی نجوم در سال 1926 ردیابی شده است که هیچ محاسباتی پشتیبانی نمی کند. محاسبات میوس این رقم را به طور متوسط 375 سال اصلاح کرد. این عدد از آن زمان تا کنون استاندارد بوده است، اما با توجه به پیشرفتهای محاسباتی، تلاشهای اخیر به دنبال اصلاح آن با پردازش دادههای بیشتر به روشهای مختلف بوده است.
نقشه حرارتی 5000 ساله ناسا
در مارس 2024، درست قبل از دومین “کسوف بزرگ آمریکایی” در هفت سال گذشته، ارنی رایت از استودیوی تجسم علمی ناسا منتشر شده است نقشه گرمایی از مسیرهای گروه از طریق زمین. این شامل مسیرهای 3742 خورشید گرفتگی کامل در 5000 سال بین 2000 قبل از میلاد تا 3000 پس از میلاد است. با استفاده از آن ایجاد شد کانون پنج هزاره خورشید گرفتگیفهرستی از کسوف های محاسبه شده توسط ژان میوس و فرد اسپناک فقید، که در سال 2006 منتشر شد. رایت نوشت: “از نقشه گرمایی مشخص است که خورشید گرفتگی مطلق می تواند در هر نقطه از زمین رخ دهد.” در واقع، حتی یک پیکسل روی نقشه وجود ندارد که حداقل یک ماه گرفتگی از آن بازدید نکرده باشد – حتی یک تخم غاز در هیچ یک از 14.6 میلیون نقطه نمونه برداری شده از نقشه. هر پیکسل در نقشه رایت بین یک تا 35 خورشید گرفتگی کامل را در یک دوره 5000 ساله تجربه می کند.
14999 سال تحقیق زمان و تاریخ
الف کاغذ در فوریه به arXiv ارسال شد و برای انتشار در مجله انجمن نجوم بریتانیا در اواخر سال جاری پذیرفته شد – جامعترین تلاشی است که تاکنون انجام شده است، که 35538 خورشید گرفتگی را در 14999 سال پوشش میدهد، یک تلاش محاسباتی که از 662000 گیگابایت ساعت حافظه و 147000 روز محاسبات پیوسته استفاده میکند. مشخص شد که یک رقم جدید و بهبود یافته – 373 سال. گراهام جونز، نویسنده اصلی، اخترفیزیکدان و ارتباط علم در Time and Date، به Space.com گفت: «عدد Meas بسیار گسترده است، و ما فکر میکردیم که جالب است ببینیم چه اتفاقی میافتد اگر به یک رایانه مدرن اجازه دهید همین مشکل را حل کند». با این حال، علاوه بر اصلاح کار میوس، این تحقیق الگوهای عمیقتری را در مکان و زمان وقوع خورشید گرفتگی کامل مرتبط با مکانیک مداری زمین نشان داد.
“اثر عرض جغرافیایی”
هر دو مقاله اخیر الگوهایی را از مکان و زمان وقوع خورشید گرفتگی کامل نشان می دهند که قبلاً فقط فرض می شد. یک یافته شگفتانگیز از مقاله زمان و تاریخ «اثر عرض جغرافیایی» است، که در آن فراوانی خورشید گرفتگیهای مختلف در اطراف دایرههای قطب شمال و قطب جنوب به اوج میرسد و در نزدیکی خط استوا کمترین میزان را دارد. دلیل ساده است – در نزدیکی دایره های قطبی، خورشیدمسیر سر خوردن در طول افق در زمانهای خاصی از سال حرکت میکند و پنجرهای را افزایش میدهد که در طی آن خسوف ممکن است رخ دهد.
تحقیقات رایت برای ناسا نشان داد که گرفتگی کامل در نیمکره شمالی بیشتر از نیمکره جنوبی رخ می دهد، که عمدتاً به دلیل چرخش کمی بیضی شکل زمین به دور خورشید است. آنها همچنین در تابستان شایع تر هستند زیرا خورشید در آن زمان طولانی تر است. رایت نوشت: «تابستان نیمکره شمالی زمانی اتفاق میافتد که زمین نزدیک به آفلیون است، دورترین فاصله از خورشید در سال، و این باعث میشود خورشید در آسمان کمی کوچکتر شود و به ماه فرصت بهتری برای پوشش کامل آن بدهد.» با این حال، aphelion تاریخ و حضیض (زمانی که زمین در سال به خورشید نزدیکترین است) در طول اعصار حرکت کنید. یک چرخه 21000 ساله وجود دارد که در آن تاریخهای آفلیون و حضیض بر روی تقویم حرکت میکنند، به طوری که پس از حدود 4500 سال آفلیون و حضیض با اعتدال منطبق میشوند و در این مرحله هیچ یک از نیمکرهها از نظر نزدیک شدن یا دور شدن از خورشید در ماههای تابستان این مزیت را ندارند. در حدود 9500 سال، این هم ترازی معکوس خواهد شد و مزیت را به نیمکره جنوبی منتقل می کند. این چرخه 21000 ساله است که توضیح می دهد که چرا فاصله واقعی بین خورشید گرفتگی های کامل در هر مکان در مقایسه با میانگین بسیار نامنظم باقی می ماند.
در مورد خورشید گرفتگی حلقوی “حلقه آتش” چطور؟
فراوانی خورشید گرفتگی های حلقوی – زمانی که الف ماه نو که در دورترین فاصله از زمین قرار دارد، تنها مرکز قرص خورشید را مسدود می کند تا خسوف حلقوی (حلقه ای شکل) ایجاد کند – همچنین توسط Meeus و Time and Date پوشانده شد. این مطالعه نشان می دهد که خورشید گرفتگی حلقوی در یک مکان مشخص روی زمین هر 224 سال یک بار (Meeus) یا به ترتیب به طور متوسط 226 سال رخ می دهد. چرا آنها بیشتر از خورشید گرفتگی کامل هستند؟ جونز میگوید: «کسوفهای حلقوی بیشتری وجود دارد، زیرا اگر اندازه متوسط خورشید و ماه را برای همه گرفتها در نظر بگیرید، در مجموع خورشید بیشتر از ماه بزرگتر است.»
این روندی است که فقط قوی تر می شود. خورشید گرفتگی کامل به این دلیل اتفاق می افتد ماه و خورشید می تواند همان اندازه ظاهری را در آسمان زمین داشته باشد – خورشید حدود 400 برابر پهن تر از ماه است، اما ماه حدود 400 برابر نزدیکتر است. با این حال، ماه است به آرامی از زمین دور می شود 1.5 اینچ (3.8 سانتی متر) در سال، با عواقب ویرانگر برای تعقیب کنندگان ماه گرفتگی. “اگر به مقیاس های زمانی بسیار طولانی نگاه کنید، همانطور که ماه به آرامی عقب می رود، خسوف های کامل در نهایت به طور کامل متوقف می شوند.” خبر خوب؟ تا حدود 600 میلیون سال این اتفاق نخواهد افتاد.




