چرا هنوز کسی به دنبال هیولای دریاچه نس است؟

هیو گری در یکشنبه نوامبر سال 1933 بعد از کلیسا در اطراف دریاچه نس در اسکاتلند پیاده روی معمولی خود را انجام می داد. وقتی دید چیزی در فاصله دو یا سه فوتی از او روی آب معلق بود، راه رفتن او قطع شد.

او به سرعت از آنچه برایش تعریف کرد چند عکس گرفت رکورد روزانه اسکاتلند به عنوان “شیئی با اندازه قابل توجه”.

هیو گری اولین عکسی را که گفته می شود از هیولای دریاچه نس است در سال 1933 گرفت. کرونیکل/علمی

چند ماه قبل از آن، در آوریل 1933، هتلداران محلی اولدی مکی و همسرش جانوری شبیه نهنگ را برای پیک اینورنس توصیف کردند. سپس، در تابستان 1933، مردی به نام جورج اسپایسر اظهار داشت: “من نزدیکترین رویکرد را به یک اژدها یا حیوان ماقبل تاریخ دیدم که تا به حال در زندگی خود دیده ام.”

او موجودی بین دو تا سه متری را توصیف می کند که «یک بره یا نوعی حیوان» را برای شام حمل می کند.

از اولین مشاهدات ثبت شده در نیمه دوم قرن ششم، جانور یک داستان عامیانه در نظر گرفته می شد. با این حال، زمانی که گری توده در حال نوسان را با دم حیوانی گرفت، این اولین مدرک عکاسی از “نسی” در نظر گرفته شد و چیزی شبیه به یک جنون هیولا را القا کرد.

90 سال از آن عکس و شروع وسواس یافتن هیولای دریاچه می گذرد. به عنوان یک دیرین زیست شناس، می خواهم بررسی کنم که آیا نوع هیولایی که ما فکر می کنیم نسی است وجود دارد یا خیر و آیا باید به جستجو ادامه دهیم یا خیر.

کلاهبرداری مفصل؟

ماهی های زیادی در دریاچه وجود دارد، بنابراین غذای کافی وجود دارد. همچنین فضای زیادی وجود دارد. دریاچه نس بزرگ است، با حجم 7.4 میلیارد متر مکعب و عمق 227 متر. مقدار زیادی آب برای پنهان شدن در آن وجود دارد که بیشتر از آب شیرین تمام دریاچه های انگلستان و ولز است.

ایده ما از ظاهر هیولای دریاچه بر اساس عکسی نمادین است که یک سال پس از عکس گری گرفته شده است. این تصویر یک گردن بلند را نشان می دهد که از آب های سیاه بیرون آمده است.

عکس معروفی که یک سال پس از اولین عکسی که ایده‌های رایج در مورد ظاهر هیولای دریاچه دریاچه را شکل داد، گرفته شده است، جعلی است. Pictorial Press Ltd/Alamy

این منشأ این ایده است که هیولای دریاچه یادگاری زنده از زمان دایناسورها است که به دنبال وجودی منفرد در اعماق است. با این حال، این تصویر آنطور که ادعا می شد نبود و دهه ها بعد مشخص شد کلاهبرداری پیچیده.

اما شواهدی وجود دارد که وجود جانوران سه متری را تایید می کند که کمی شبیه هیولای دریاچه نس بودند. این خزندگان به عنوان پلزیوسارها شناخته می شوند و در پایان دوره کرتاسه در انقراض دسته جمعی از بین رفتند.

اکتشافات فسیلی پلسیوسور نشان می دهد که آنها ممکن است در آب شیرین زندگی می کردند. فسیل‌ها شامل استخوان‌ها و دندان‌های بزرگسالان سه متری و استخوان بازوی نوزادی با طول ۱.۵ متر است. با این حال، بعید است که هیولای دریاچه نس یک پلزیوسور بوده باشد.

متأسفانه، حقیقت به زیست شناسی می رسد. ممکن است غذا و فضای کافی در دریاچه وجود داشته باشد، اما چیزی که به اندازه کافی وجود ندارد دیگر هیولاهای زنده شبیه دریاچه نس هستند تا بتوانند جمعیت قابل قبولی از حیوانات را برای حمایت از وجود نسی ایجاد کنند.

پس چرا به دنبال نسی یا هیولاهای دیگر باشیم؟

در آگوست سال جاری اینورنس میزبانی بود شکارچیان هیولا جستجوی دریاچه با هواپیماهای بدون سرنشین مجهز به هیدروفون و قایق های پرتاب کننده سونار، همه به امید اثبات وجود نسی. آنها چیزی پیدا نکردند که قویاً نشان دهد که دریاچه نس عاری از هیولا است.

شوق شکار هیولا فقط مختص هیولای دریاچه نس نیست. Mokele-mbembe یکی دیگر از جانوران آبی افسانه ای است که قرار است در حوضه رودخانه کنگو زندگی کند و شبیه دایناسور است. مثل نسی، من شک دارم که وجود داشته باشد.

اما من یک فرد کاملاً حزبی نیستم و فکر می کنم مردم باید به جستجوی موجودات به ظاهر منقرض شده ادامه دهند. آن را بگیرید تیلاسینیا مثلاً یک گرگ تاسمانی. اعتقاد بر این است که آخرین گرگ تاسمانی در دهه 1930 در اسارت مرده است.

با این حال، مطالعات اخیر متوجه شد که گرگ تاسمانی ممکن است دیرتر از آنچه در ابتدا تصور می شد منقرض شده باشد و ممکن است تا دهه 2000 باقی مانده باشد. در حقیقت، محققان گزارش داد که گروه های کوچکی از تیلاسین ها ممکن است زنده مانده باشند.

در سال 2019 یک کولاکانت زنده در ساحل پومولا در سواحل جنوبی کوازولو ناتال در آفریقای جنوبی پیدا شد. بروس هندرسون/ویکی مدیا

و گاهی حیواناتی که فکر می‌کردیم منقرض شده‌اند به دنیای مدرن بازمی‌گردند. را کولاکانت شاید معروف ترین مثال باشد.

این ماهی سابقه فسیلی بسیار طولانی دارد، از دوره دونین تا پایان دوره کرتاسه. سپس آنها ناپدید شدند، فکر کردند در همان رویدادی که دایناسورها و پلزیوسورها را از بین بردند. هیچ فسیلی از رسوبات پالئوژن تا به امروز شرح داده نشده است.

اما در سال 1938، یک نمونه صید شده توسط ماهیگیران در بازار آفریقای جنوبی توسط یک گیاه شناس (زیست شناس دریایی که انواع مختلف ماهی ها را مطالعه می کند) پیدا شد. مارجوری کورتنی لاتیمر.

در طی 20 سال آینده شکار برای یافتن جمعیت انجام شد (بخوانید عالی ماهی که به موقع صید شده است) و ما اکنون از دو کولاکانت لاتیمرید در جمعیت ها می دانیم در اطراف اندونزی و آفریقای جنوبی.

پیام اصلی این است: اجازه ندهید چیزی شما را از جستجوی هیجان یا حتی هیولا باز دارد. شما فقط ممکن است چیزی شگفت انگیز پیدا کنید.

توسط نیل جی. گوستلینگ، دانشیار تکامل و دیرین زیست شناسی، مقاله اصلی