چرا پیتر هیگز میراث عظیمی در زمینه فیزیک به جا می گذارد؟

در 8 آوریل 2024، پیتر ور هیگز، فیزیکدان نظری بریتانیایی در سن 94 سالگی درگذشت. تقریباً 12 سال پیش، در 4 جولای 2012، در یک سالن سخنرانی نسبتاً ناخوشایند واقع در ژنو، سوئیس، بود که هیگز به یک چهره نمادین در علم مدرن تبدیل شد.
این روزی بود که اعلام شد برخورد بین ذرات در برخورد دهنده بزرگ هادرون (LHC) تاسیسات – شاید بلندپروازانه ترین و جسورانه ترین آزمایش علمی تا کنون – وجود آن را آشکار کرد بوزون هیگز.
کشف بوزون هیگز، که به نام خود هیگز نامگذاری شد، برای حوزه فیزیک ذرات حیاتی بود. این آخرین ساکن باغ وحش ذرات بود که برای تکمیل آنچه که به عنوان ” شناخته می شود مورد نیاز است.مدل استاندارد فیزیک ذرات“، بهترین توصیفی که ما از جهان در کوچکترین مقیاس داریم.
برای هیگز که در نیوکاسل آپون تاین در بریتانیا از مادری اسکاتلندی و پدری انگلیسی در 29 می 1929 به دنیا آمد، این لحظه با موجی از احساسات روبرو شد. این تعجب آور نبود، زیرا این اعلامیه اوج پنج دهه کار او را نشان می داد و نظریه ای را تأیید می کرد که او حاضر به رها کردن آن نشد.
متصل: بوزون هیگز: توضیحی درباره «ذره خدا».
فراتر از اوج مدل استاندارد، کشف بوزون هیگز نشان دهنده نیاز فیزیکدانان به کاوش در فیزیک فراتر از پارامترهایی است که به آنها عادت کرده بودند، بنابراین مسیری را برای فیزیک برای دهه های آینده تعیین کردند.
لوز آنجلا گارسیا پنالوزا، کیهانشناس دانشگاه ECCI در کلمبیا، به Space.com گفت: «کمک پیتر هیگز به فیزیک مدرن کاملاً برجسته است. «کار او در نظریه میدان کوانتومی به نظریه ای منتهی شد که بعداً به خاطر آن جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد و مکانیسمی را توضیح داد که به ذرات بنیادی جرم می دهد.
او بسیار جلوتر از زمان خود بود.
50 سال جستجو برای یک ذره
قرن بیستم تولد فیزیک ذرات به عنوان یک رشته متمایز را رقم زد و گام های بزرگی را در این زمینه نوپا آغاز کرد. با این حال با نزدیک شدن به پایان این قرن و باغ وحش ذرات رشد نسبت به ساکنان آن، فیزیکدانان شروع به تعجب کردند که چرا برخی از ذرات جرم دارند و برخی دیگر، به ویژه ذرات نور به نام “فوتون”، جرم ندارند.
در سال 1964، فیزیکدانان در حال مطالعه بودند نیروی هسته ای ضعیف، که یکی از چهار نیروی اساسی طبیعت است که واپاشی اتمی عناصر را با تبدیل تعیین می کند پروتون ها به نوترون هاچیزی شگفت آور نتیجه گرفت
حاملان این قدرت، بوزون های W و Z، باید بدون جرم باشد – اما این واقعیت که نیروی ضعیف در فواصل کوتاه قوی و در فواصل طولانی ضعیف به نظر می رسد به این معنی است که آنها نمی توانند بدون جرم باشند. اگر چنین بودند، خطر نقض یک قاعده مهم فیزیک به نام تقارن وجود داشت، که تضمین می کند قوانین طبیعت صرف نظر از اینکه چگونه دیده شوند، یکسان هستند. طبق گزارش CERNمیتوانید مشکل تقارن را شبیه به مدادی در نظر بگیرید که روی نوک آن ایستاده است – یک سیستم متقارن – که ناگهان به سمت یک جهت ترجیحی کج میشود و در نتیجه تقارن آن را میشکند.
در سال 1964، پیتر هیگز، فرانسوا انگلرت و رابرت برات راه حلی را پیشنهاد کردند. آنها گفتند که ممکن است چیزی وجود داشته باشد که طبیعت را “فریب” می دهد تا تقارن را خود به خود بشکند. پس این چه چیزی می تواند باشد؟

هیگز و همکارانش فکر کردند که وقتی کیهان متولد شد، ممکن است با چیزی که “میدان هیگز” نامیده می شود در حالتی متقارن اما ناپایدار مانند آن مداد متوازن نامطمئن پر شده باشد.
فقط در کسری از ثانیه، این میدان، “میدان هیگز”، پیکربندی پایداری پیدا می کند، اما با انجام این کار، تقارن آن را می شکند. این به نوبه خود چیزی به نام “مکانیسم برات-انگلرت-هیگز” را ایجاد می کند که به بوزون های W و Z جرم می دهد و اختلاف را برطرف می کند.
اگرچه این به خودی خود یک نظریه حیاتی است، اما بعداً کشف شد که میدان هیگز به بسیاری از افراد جرم می دهد. یک چیز دیگر ذرات بنیادی و اینکه قدرت این فعل و انفعالات به ذرات مختلف جرم های متفاوتی می دهد. این بدان معناست که در صورت تایید، این نظریه پیامدهای عمده ای برای علم خواهد داشت.
گام بعدی دریافت این تایید در قالب کشف ذره ای بود که به عنوان یک “پیام رسان” برای میدان هیگز عمل می کرد: بوزون هیگز.
این جستجو ساخت LHC را توجیه می کند. با 17 مایل (27 کیلومتر) طول، بزرگترین شتاب دهنده ذرات ساخته شده با هزینه حدود 4.75 میلیارد دلار است.
نیما زردوستی، فیزیکدان پرانرژی بالای سرن، به Space.com گفت: «کار هیگز در وهله اول دلیل اصلی ساخت LHC است. «پیشبینیهای او برخی از راهنماییهای نظری حیاتی را در مورد محدوده انرژی مورد نیاز LHC برای یافتن بالقوه فیزیک جدید ارائه کرد.»

در سال 2012، این هزینه و ده سال تلاش های همکاری بین المللی توسط 23 کشور عضو سرن نتیجه داد.
آبشاری از ذرات در نتیجه فروپاشی ذره بوزون هیگز ایجاد شد و توسط آشکارساز LHC ATLAS و آشکارساز Compact Muon Solenoid (CMS) ضبط شد. این تاییدی بود که برای نظریه میدان هیگز مورد نیاز بود.
هیگز و انگلرت جایزه نوبل فیزیک 2013 را برای موفقیت به اشتراک خواهد گذاشت.
سوزی شیهی، دانشیار فیزیک در دانشگاه ملبورن و استاد مدعو در دانشگاه آکسفورد، در یک بیانیه مطبوعاتی گفت: «در پروفسور پیتر هیگز، فیزیک یک غول ملایم را در این زمینه از دست داده است. “کار هیگز به درستی به عنوان یک شاهکار شگفت انگیز از تحقیقات کنجکاوی ستایش می شود: پیشنهاد او در سال 1964 در مورد وجود بالقوه میدان هیگز و ذره مرتبط با آن، بوزون هیگز، در آن زمان ایده ای مبهم به نظر می رسید … تنها یکی از مکانیسم های نظری متعددی است که برای توضیح مجهولات در فیزیک بنیادی پیشنهاد شده است.
پس از آن تقریباً 50 سال و حدود 13000 دانشمند و مهندس دیگر طول کشید تا آزمایشهایی (ATLAS و CMS) بسازند که به بوزون هیگز در سال 2012 در برخورددهنده بزرگ هادرون کشف شود.»
شیهی اضافه کرد که آنچه کمتر شناخته شده است این است که چگونه تحقیقات کنجکاوی بر زندگی ما تأثیر عملی زیادی داشته است و عوارض جانبی غیرقابل تصوری مانند شبکه جهانی وب و فناوریهای بهتر درمان سرطان ایجاد کرده است.
شیهی گفت: «داستان هیگز درس مهمی را برای همه ما در مورد نحوه عملکرد علم نشان میدهد: او اولین کسی است که به این نکته اشاره میکند که علم در عرض چند سال اتفاق نمیافتد. اگر میخواهیم به پیشرفتهایی در درک خود از جهان که پیتر هیگز به آن معروف است، دست پیدا کنیم، باید از تحقیقات کنجکاوی محور حمایت بلندمدت کنیم.»

زردوستی افزود: «اگرچه ما اکنون آن را کشف کردهایم، اما اندازهگیری دقیق خواص بوزون هیگز همچنان یکی از امیدوارکنندهترین راهها برای مطالعه فیزیک فراتر از مدل استاندارد است.» کار هیگز برای سالهای آینده به شکلگیری این رشته ادامه خواهد داد و مسلماً بزرگترین داستان موفقیت فیزیک نظری قرن بیست و یکم است.
به عنوان یک گزارشگر علمی، میراث هیگز زندگی من را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
در 4 ژوئیه 2019، از من دعوت شد تا از LHC در هنگام خاموش شدن و ارتقاء آن بازدید کنم، آشکارساز ALICE آن را از نزدیک ببینم، و مایل ها تونل های زیر فرانسه و سوئیس را که محل برخورد دهنده است، کاوش کنم.
قبل از آن، من به همراه چند خبرنگار دیگر در یک جلسه توجیهی در سرن در ژنو شرکت کردیم. بسیاری از ما متوجه شدیم که این روز دقیقاً هفت سال از اعلام کشف بوزون هیگز می گذرد و در همان سالنی نشسته بودیم که پیتر هیگز زمانی اشک ریخت، وقتی تأیید کرد که نظریه اش محقق شده است. من توانستم به سرعت تصویر بسیار ضعیفی از این سالن به دست بیاورم. من مطمئن شدم که این تصویر را از منظر همان صندلی هایی که هیگز در آن نشسته بود می گرفتم تا ببینم او در آن روز مهم چه چیزی را می دید.

لحظه حالم را به هم زد. هنوز هم دارد.
من بارها در مورد اینکه چگونه کشف بوزون هیگز برای درک ما از فیزیک حیاتی است، نوشته ام و بارها به این کار ادامه خواهم داد. با این حال، در آن سالن سخنرانی، ارتباطی را با آن لحظه احساس کردم، و می دانم که بسیاری از کسانی که از آن زمان در آنجا نشسته اند، این ارتباط را نیز احساس کرده اند.
میدانی بیاندازه را تصور کنید که در طول زمان و مکان کشیده میشود تا وزن استعاری به لحظهای حیاتی بدهد که همه چیز را تغییر داد – میدانی که میتواند همه کسانی را که از آن لحظه یاد میگیرند به یکدیگر متصل کند.
من فکر می کنم پیتر هیگز ممکن است این ایده را دوست داشته باشد.




