مقالات

چه زمانی نوجوانان به والدین خود دروغ می گویند (و چه زمانی حقیقت را می گویند)؟ – محقق علمی


این یک حقیقت پذیرفته شده جهانی است که اکثر نوجوانان در یک مقطع زمانی اطلاعاتی را از والدین خود پنهان می کنند. برخی صراحتا دروغ خواهند گفت.

با این حال وقتی دروغ می گویند – آیا قصد دارند زودتر دروغ بگویند؟ وقتی آنها اطلاعات را به اشتراک می گذارند چه می شود – آیا آنها این کار را داوطلبانه انجام می دهند؟ و آیا هر بار که کاری انجام می دهند یا قصد انجام کاری را دارند که می دانند والدینشان از آن خوشحال نخواهند شد، از راهبردهای (غیراطلاع رسانی) یکسانی استفاده می کنند؟

البته دروغ فقط مختص نوجوانان نیست. “بیشتر مردم دروغ می گویند. اغلب بیش از یک بار در روز، “او توضیح می دهد جودیت اسمتانااستاد روانشناسی در دانشگاه روچستر.

اما در حالی که همه ما مرتباً درگیر دروغ های اجتماعی هستیم – “لباس زیبا”. “من مدل موی جدید را دوست دارم”؛ “ببخشید، ما یک نامزدی قبلی داریم” – نوجوانان همچنین اغلب در مورد فعالیت های معمول خود دروغ می گویند، مانند اینکه کجا بوده اند، با چه کسی و چه کار کرده اند.


برای افراد متمایل به پرنده‌شناسی یا گیک‌هایی که عاشق طنز جغد هستند، این سه راهی می‌داند چه کسی علم را سرگرم‌کننده می‌کند! تی شرت ممتاز راحت برای قدم زدن در کتاب یا آزمایشگاه، برای پیاده روی در طبیعت برای تماشای پرندگان یا فقط برای لبخند زدن همکاران، جغدها و طرفداران علم عالی است. هو هو – وقت آن است که با کنجکاوی و جناس مسلح به بالای کلاس پرواز کنید!

که در مطالعه اخیرمنتشر شده در مجله نوجوانی، Smetana و دو دانشجوی روانشناسی در دانشگاه روچستر، Sduduzo Mnkwabe و Yuejiao Li، روایت‌های 131 نوجوان و دانش‌آموز را بررسی کرد که درباره زمانی که کاری را انجام می‌دادند که پدر و مادرشان آن را قبول نداشتند یا به طور خاص ممنوع کرده بودند، مصاحبه کردند. از شرکت کنندگان در مطالعه در مورد هر یک از این سه سناریو پرسیده شد: زمانی که آنها متعاقباً (به طور جزئی یا کامل)، پنهان یا دروغ در مورد فعالیتی که والدینشان آن را قبول نداشتند، گفتند.

تیم مصاحبه‌های روایی را برای داوطلبانه بودن، زمان‌بندی، ثبات و درس‌های آموخته شده کدگذاری کرد. بخشی از تحقیق به این فرض رایج می پردازد که افشای اختیاری است، یعنی. که نوجوانانی که بخشی یا تمام حقیقت را می گویند داوطلبانه این کار را انجام می دهند. اسمتانا می‌گوید: «اما همیشه اینطور نیست، چیزی که ما به آن مشکوک بودیم و در واقع پیدا کردیم.

همانطور که اکثر والدین می دانند – و همانطور که در تحقیقات قبلی نشان داده شده است – وقتی بچه ها نوجوان می شوند، تمایل آنها برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات و نگه داشتن والدین در حلقه کاهش می یابد در حالی که رازداری افزایش می یابد.

اسمتانا می‌گوید: «بخشی از آن در مورد ایجاد خودمختاری و وادار کردن نوجوانان به انجام آنچه می‌خواهند است، حتی اگر شامل رفتار مخاطره‌آمیز باشد.

یافته های کلیدی

[[insert here pie chart: University of Rochester graphic / Julia Josphe]]

نوجوانان اطلاعات را عمدتاً داوطلبانه (40 درصد) یا به صورت استراتژیک (47 درصد) به والدین خود افشا می کنند – یا به عنوان وسیله ای برای رسیدن به هدف، مانند گفتن حقیقت در مورد مهمانی که ممکن است نیاز به سوار شدن داشته باشند، یا پیشگیرانه به این دلیل که شک دارند که والدینشان به هر حال متوجه خواهد شد

“به طور قابل توجهی” تنها 40 درصد از شرکت کنندگان در نظرسنجی به طور داوطلبانه اطلاعات کلیدی را افشا کردند – “بسیار کمتر” از آنچه قبلاً بود. معمولا پذیرفته می شوداسمتانا می گوید.

تیم تحقیقاتی دریافت که حقیقت‌گویی سهوی یا افشای سهوی بسیار کمتر رایج است (13 درصد) و می‌تواند شامل ریختن تصادفی لوبیا توسط یک دوست، خالکوبی نوجوانی که در نهایت توسط والدین دیده می‌شود یا فشار والدین برای گفتن باشد. .

زمان نقش مهمی دارد: نوجوانان بیشتر احتمال دارد دروغ بگویند (53 درصد) قبل از رویداد یا اقدامی که والدین آنها را تایید نمی کنند. با این حال، گفتن حقیقت یا افشای اطلاعات بیشتر اتفاق می افتد بعد ازآن‌ها قبلاً درگیر فعالیت‌هایی بوده‌اند که مورد تأیید والدین نبوده‌اند (35 درصد فعالیت‌های مخفیانه را بلافاصله پس از آن فاش کردند، 8 درصد قبل از ظهور برای مدت طولانی دروغ گفتند، و 23 درصد حقیقت را در زمانی نامشخص گفتند).

جای تعجب نیست (برای هر یک از والدین نوجوانان)، نوجوانان در این مطالعه در رویکردهای خود زیرک نشان دادند: آنها معمولاً استراتژی‌های اضافی را فراتر از آن‌هایی که محققان به طور خاص درباره آن‌ها پرسیده بودند، گزارش می‌کردند، با استفاده از استراتژی‌های متعدد در مورد یک رویداد.

افشاگری ممکن است اولین کاری نباشد که آنها انجام می دهند. شاید آنها بدون اینکه به والدین خود بگویند سعی کرده اند دزدکی بیرون بروند. یا شاید اول پنهان کردند و بعد فاش کردند. Smetana می گوید: این واقعاً سایه های خاکستری است – معمولاً سیاه و سفید نیست.

حقیقت گویی داوطلبانه با رشد شخصی مرتبط است

از شرکت کنندگان در مطالعه پرسیده شد، اگر چیزی از تجربیات خود در مورد افشاگری و دروغ گویی چه چیزی آموخته اند. اسمتانا می گوید که همه خوب نبودند. “درس در مورد دروغ گفتن می تواند این باشد که “من دروغگوی خوبی هستم!” و ما مقداری از آن را دریافت کردیم.

به طور کلی، محققان دریافتند که صرف نظر از سن، داوطلب شدن برای گفتن حقیقت (یا بخشی از آن) با گزارش تغییرات مثبت نوجوانان، مانند رشد روانشناختی بیشتر در درک خود، هدف، خودکارآمدی، یا روابط با دیگران مرتبط است. والدین. در مورد تجارب حقیقت‌گویی، تیم مشاهده کردند که روایت‌های افشاگری حاوی انگیزه‌ها، مقاصد و خواسته‌های بیشتری هستند – در مقایسه با روایت‌های پنهان‌کاری یا دروغگویی نوجوانان.

اسمتانا می‌گوید: «آن‌ها درک روان‌شناختی بهتری از خود داشتند و بیشتر از پنهان‌کاری یا دروغ‌گویی، از افشاگری حس روان‌شناختی داشتند.

برعکس، نوجوانان هنگام بازگویی تجارب دروغ، نتایج منفی بیشتری مانند دیدگاه‌های منفی بیشتر و وضوح کمتر، احساسات منفی بیشتر، یا تصویر ضعیف‌تر از خود گرفتند. همچنین، افشای بعد از-نسبت به قبل – رویداد بازگو شده با احتمال بیشتری از خودآموزی همراه بود.

نکاتی برای والدین

به گفته Smetana، محققان فکر می کردند والدینی که مراقب فرزندان خود هستند – که قوانین محکمی داشتند و از فرزندانشان می پرسیدند که چه می کنند – می توانند فرزندان خود را از مشکل دور نگه دارند. با این حال، تحقیقات جدیدتر نشان می دهد که نظارت والدین باعث بهبود دانش والدین از زندگی فرزندانشان نمی شود. در عوض، به تمایل نوجوانان برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات مربوط می شود.

سمتانا می‌گوید: «هر کاری می‌توانید انجام دهید تا پاسخگو باشید و خطوط ارتباطی را باز نگه دارید تا فرزندانتان داوطلبانه و نه تحت فشار به شما بگویند.»

کلید به اشتراک گذاری اطلاعات مناسب، رابطه گرم و قابل اعتماد والدین و فرزندی است که قبل از نوجوانی شکل می گیرد و در طول زندگی ادامه می یابد. اسمتانا خاطرنشان می کند که برخی از چیزهایی وجود دارد که نوجوانان ترجیح می دهند آنها را فاش نکنند زیرا آنها مسائل را شخصی و خصوصی می بینند – به والدین آنها مربوط نمی شود. او می‌گوید تا حدودی این خوب است، زیرا به تقویت استقلال نوجوانان کمک می‌کند. اما والدین و نوجوانان اغلب در مورد اینکه چه چیزی شخصی است متفاوت هستند و باید به عهده نوجوان باشد – در مقابل آنچه والدین برای ایمن نگه داشتن نوجوانان خود باید بدانند. برای مثال، نوجوانان ممکن است به والدین خود درباره رفتارهای پرخطر نگویند، زیرا می ترسند دچار مشکل شوند یا اینکه والدین کمتر به آنها فکر کنند.

اسمتانا می‌گوید: «در اینجا اعتماد و ارتباط خوب از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا این امر می‌تواند واکنش‌های منفی والدین را کاهش دهد. “داشتن یک رابطه خوب با نوجوان خود، افشاگری را تشویق می کند. این یک راه حل سریع نیست.»

اعتبار تصویر: استودیو cottonbro


برای خبرنامه Daily Dose ثبت نام کنید و بهترین اخبار علمی صبحگاهی را از سراسر وب دریافت کنید که مستقیماً به صندوق ورودی شما تحویل داده می شود؟ به آسانی صبح یکشنبه است.

u003cemu003eبا کلیک بر روی ارسال، موافقت می‌کنید که آدرس ایمیل خود را با مالک سایت و Mailchimp برای دریافت بازاریابی، اخبار و سایر ایمیل‌های مالک سایت به اشتراک بگذارید. از پیوند لغو اشتراک در این ایمیل‌ها برای انصراف در هر زمان استفاده کنید.u003c/emu003e

در حال پردازش…

موفق باشید! شما در لیست هستید.

اوه! خطایی روی داد و نتوانستیم اشتراک شما را پردازش کنیم. لطفا صفحه را مجددا بارگذاری کنید و دوباره تلاش کنید.





Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا