چگونه حمایت‌گرایی ایالات متحده مانع از جاه‌طلبی‌های باد دریایی این کشور می‌شود

نسخه اصلی مقاله

هنگامی که پره‌های توربین اولین پروژه بادی فراساحلی ایالات متحده در سپتامبر 2023 بندر را به مقصد پروژه Vineyard Wind 1 در ماساچوست ترک کردند، به جای کشتی نصب توربین بادی یا WTIV با یک بارج سفر کردند. این کشتی های مخصوص ساخته شده در سایر نقاط جهان رایج هستند و کار را بسیار بسیار آسان تر می کنند. WTIV یک پلت فرم حمل و نقل و ساخت و ساز در یک است. WTIV ها که اغلب با یک جرثقیل بزرگ، پایه های قابل گسترش و یک سیستم موقعیت یابی پویا مجهز هستند، می توانند از نصب چندین توربین بزرگ در هر سفر پشتیبانی کنند. ده ها WTIV وجود دارد که در آب های جهان دریانوردی می کنند. پس چرا تیغه های Vineyard Wind 1 توسط بارج حمل می شد؟ این راه حل گران قیمت و ناکارآمد به دلیل یک قانون قدیمی به نام قانون جونز ضروری بود.

قانون جونز که به عنوان قانون دریایی تجاری سال 1920 نیز شناخته می شود، هر کسی که کالا را از نقطه ای در ایالات متحده به نقطه دیگر حمل می کند، ملزم به استفاده از کشتی آمریکایی می شود. و بر اساس تفسیر مدرن قانون قدیمی، یک توربین دریایی به عنوان یک نقطه در ایالات متحده محسوب می شود. مشکل این است که ایالات متحده این کار را نمی کند آنها دارند هر WTIV و بدون تجهیزات مناسب، تلاش‌های بادی فراساحلی کشور با نیاز به سفرهای مکرر با کشتی‌های با ظرفیت کوچک‌تر که هزینه‌ها را به پروژه‌هایی که قبلاً به دلیل مشکلات مالی گرفتار شده‌اند، افزایش می‌دهد. به عنوان مثال، شرکت انرژی دانمارکی Ørsted به تاخیرهای کشتی اشاره کرد که دو پروژه برنامه ریزی شده در سواحل نیوجرسی را لغو کرد: Ocean Wind 1 و 2.

اولین قانون جونز مطابق با WTIV در کشور چاریبدیس، در حال حاضر در تگزاس در حال ساخت است. اگرچه در ابتدا برای تکمیل در سال 2023 برنامه ریزی شده بود، محدودیت های نیروی انسانی آن را مجبور کرد. چاریبدیسDominion Energy، مالک کشتی، می گوید که حداقل یک سال پیش، احتمالاً در سال 2025 به آب انداخته شد.

هدف دولت بایدن استقرار توربین‌های بادی فراساحلی با قابلیت تولید 30 گیگاوات برق تا سال 2030 است. این بیش از 2000 توربین است. برای رسیدن به این هدف، آزمایشگاه ملی انرژی های تجدیدپذیر (NREL)، بخشی از وزارت انرژی ایالات متحده، می گوید که به چهار تا شش دستگاه WTIV نیاز است. اما با نزدیک شدن به سال 2030، این ناقص است چاریبدیس تنها باقی می ماند

پیمایش قانون جونز دشوار است. برای اینکه یک کشتی واجد شرایط باشد، نه تنها باید در ایالات متحده ساخته شود و پرچم این کشور را برافراشته باشد، بلکه باید متعلق به آمریکایی ها و خدمه آن باشد. بنابراین کارخانه‌های کشتی‌سازی آمریکایی از انحصاری برخوردارند که به آنها اجازه می‌دهد قیمت‌های بسیار متورم را تقاضا کنند.

پس از تکمیل، 144 متر چاریبدیس دارای بیش از 5000 متر مربع مساحت عرشه اصلی است و حداکثر 119 نفر را در خود جای می دهد که توسط کابین های داخل هواپیما، اتاق های غذاخوری و فروشگاه ها و همچنین سینما، سالن ورزشی و بیمارستان پشتیبانی می شود. اما قیمت WTIV از 500 میلیون دلار به 625 میلیون دلار رسید. در همین حال، کارخانه های کشتی سازی بزرگ در کره جنوبی می توانند کشتی مشابهی را در زمان کمتر، با هزینه کمتر و با جرثقیل قوی تر بسازند.

کالین گرابو، محقق مؤسسه کاتو، یک اندیشکده آزادیخواه، می‌گوید که دلیل ماندگاری قانون جونز این است که در حالی که تنها به نفع چند نفر و کسب‌وکار است، این قانون مورد توجه قرار نمی‌گیرد، زیرا پرداخت‌کنندگان زیادی وجود دارند که در افزایش مشارکت دارند. هزینه ها

قانون جونز یکی از مجموعه ای از قوانین حمایتی بود – که به قانون تعرفه 1789 باز می گردد – برای حمایت از صنعت دریایی ایالات متحده طراحی شده بود. وجود قانون جونز برای اطمینان از عرضه آماده کشتی ها و ملوانان در صورت وقوع جنگ بود. نویسندگان آن معتقدند که حفاظت از رقابت خارجی این امر را تشویق می کند.

گرابو می‌گوید: «آمریکایی معمولی شما حتی نمی‌داند قانون جونز وجود دارد. او می افزاید: «این زندگی بسیاری از مردم را تغییر نمی دهد. اما “همه آمریکایی ها از قانون جونز آسیب دیده اند.” در این مورد، کاهش توانایی ایالات متحده برای ضربه زدن به اهداف انرژی بادی خود است.

گرابو می‌گوید کسانی که بیشتر در مورد این قانون صحبت می‌کنند – افرادی که کشتی‌های مطابق با قوانین را می‌سازند، راه‌اندازی می‌کنند یا خدمات ارائه می‌دهند – معمولاً می‌خواهند آن را حفظ کنند.

البته، گسترش آهسته بادهای فراساحلی در این کشور فقط مربوط به یک قانون کشتیرانی صد ساله نیست. آبراهام سیلورمن، کارشناس انرژی های تجدیدپذیر در دانشگاه کلمبیا در نیویورک، می گوید برای غرق کردن تاسیسات برنامه ریزی شده Ocean Wind در نیوجرسی، عوامل مختلفی مورد نیاز است.

سیلورمن می‌گوید در نهایت افزایش نرخ‌های بهره، تورم و سایر عوامل اقتصاد کلان، پروژه‌های نیوجرسی را در آسیب‌پذیرترین وضعیت خود قرار داد و پس از اینکه Ørsted از قبل تامین مالی خود را بسته بود، هزینه‌های ساخت را افزایش داد.

علیرغم مشکلات، پتانسیل تولید نیروی بادی دریایی در ایالات متحده بسیار زیاد است. NREL تخمین می زند که مزارع بادی فراساحلی با کف ثابت این کشور از نظر تئوری می توانند حدود 1500 گیگاوات برق تولید کنند که بیشتر از توان تولید امروز ایالات متحده است.

کارهای زیادی وجود دارد که ایالات متحده می تواند انجام دهد تا توسعه خود را در بادهای فراساحلی کارآمدتر کند. متیو شیلدز، مهندس NREL که در اقتصاد و فناوری انرژی بادی متخصص است، می‌گوید و در حال حاضر باید تمرکز روی این موضوع باشد.

شیلدز می‌گوید: «چه ما تا سال 2030 15، 20 یا 25 گیگاوات باد دریایی بسازیم، احتمالاً از منظر آب‌وهوایی سوزن را به این اندازه حرکت نمی‌دهد». اما اگر ساخت چند توربین اول کشور را به ساخت 100 یا 200 گیگاوات ظرفیت بادی فراساحلی تا سال 2050 سوق دهد، پس این مهم است. اگر همه این مسائل را برطرف کرده باشیم و احساس خوبی داشته باشیم که توسعه پایدار ما رو به جلو است، برای من این یک پیروزی واقعی است.

اما امروزه برخی از مشکلات صنعت بادی فراساحلی به طور اجتناب ناپذیری از قانون جونز نشات می گیرد. این ناکارآمدی ها به معنای دلارهای هدر رفته و شاید مهمتر از آن در عجله برای بی طرفی کربن، اتلاف زمان است.