چگونه می توان تلسکوپ فضایی جیمز وب را تاکنون دید؟

این مقاله در ابتدا منتشر شد مکالمه این نشریه به مقاله در Space.com کمک کرده است آراء متخصص: op-ad و بینشحرف
یک دوربین آنقدر قدرتمند را تصور کنید که می تواند نور را از کهکشانهایی که بیش از 13 میلیارد سال پیش تشکیل داده اند ، ببیند. این دقیقاً همان چیزی است که تلسکوپ فضایی وب جیمز ناسا ساخته شده است.
از زمان راه اندازی در دسامبر سال 2021 ، وب در فاصله بیش از یک میلیون مایل از زمین قرار گرفته است و تصاویر نفس گیر از فضای عمیق را ضبط می کند. اما چگونه واقعاً کار می کند؟ و چگونه می توان تا کنون دیده شد؟ راز در دوربین های قدرتمند او نهفته است – به ویژه آنهایی که نمی بینند راهی را که چشم ما را می درخشد ، درخشش می دهند.
من یک اخترفیزیک هستم که کهکشانها و بیش از حد سیاهچاله ها را مطالعه می کنم ، و تلسکوپ وب ابزاری باورنکردنی برای تماشای برخی از کهکشان ها و سیاهچاله های جهان است.
هنگامی که یک وب در یک کهکشان دور بازی کرد ، ستاره شناسان مانند من واقعاً می بینند که این کهکشان مانند میلیون ها سال پیش به نظر می رسد. نور این کهکشان برای میلیاردها سال مورد نیاز برای رسیدن به آینه تلسکوپ در فضا سفر کرد. این مانند داشتن یک ماشین زمان است که از جهان اولیه عکس می گیرد.
وب با استفاده از یک آینه غول پیکر برای جمع آوری نور باستانی ، اسرار جدیدی را برای جهان کشف می کند.
تلسکوپی که گرما را می بیند
بر خلاف دوربین های معمولی یا حتی تلسکوپ فضایی هابل که تصاویر از نور مرئی را اشغال می کند ، وب برای دیدن نوعی نوری که برای چشمان شما نامرئی است طراحی شده است: نور مادون قرمز. نور مادون قرمز دارای طول امواج طولانی تر از نور مرئی است ، به همین دلیل چشمان ما نمی توانند آن را پیدا کنند. اما با استفاده از ابزارهای مناسب ، وب می تواند نور مادون قرمز را برای مطالعه برخی از دورترین و دوردست ترین اشیاء در جهان ضبط کند.
اگرچه چشم انسان نمی تواند آن را ببیند ، اما مردم می توانند با استفاده از فناوری تخصصی مانند دوربین های مادون قرمز یا سنسورهای حرارتی ، نور مادون قرمز را به عنوان نوعی گرما پیدا کنند. به عنوان مثال ، عینک بینایی در شب از نور مادون قرمز برای یافتن اشیاء گرم در تاریکی استفاده می کند. وب از همان ایده مطالعه ستاره ها ، کهکشان ها و سیارات استفاده می کند.
چرا مادون قرمز؟ هنگامی که یک نور مرئی از کهکشان های دور از طریق جهان حرکت می کند ، گسترش می یابد. دلیل این امر این است که جهان گسترش می یابد. این کشش نور قابل مشاهده را به یک نور مادون قرمز تبدیل می کند. بنابراین ، دورترین کهکشان های موجود در فضا دیگر در نور مرئی نمی درخشند – آنها در مادون قرمز ضعیف می درخشند. این شبکه سبک برای تشخیص ساخته شده است.
یک آینه طلا برای جمع آوری شکوه ترین درخشش
قبل از رسیدن نور به دوربین ها ، ابتدا باید از آینه طلای عظیم تلسکوپ وب جمع شود. این آینه بیش از 21 فوت (6.5 متر) و از 18 قطعه آینه ساخته شده است که به عنوان یک لانه زنبوری در کنار هم قرار می گیرند. این ماده با یک لایه نازک از طلای واقعی پوشانده شده است – نه تنها به نظر می رسد خیالی ، بلکه به این دلیل که طلا نشان دهنده نور مادون قرمز بسیار خوب است.
آینه نور را از فضای عمیق جمع می کند و آن را در ابزارهای تلسکوپ منعکس می کند. هرچه آینه بیشتر باشد ، نور بیشتری می تواند جمع کند -و هرچه بیشتر دیده شود. آینه وب بزرگترین موردی است که تاکنون به فضا شلیک شده است.

داخل دوربین ها: نیرکام و کوتوله
مهمترین “چشمان” تلسکوپ دو ابزار علمی است که به عنوان دوربین عمل می کنند: نیرکام و میری.
Nircam به معنی دوربین با دوربین مادون قرمز نزدیک است. این دوربین اصلی وب است و تصاویر خیره کننده ای از کهکشان ها و ستاره ها را ایجاد می کند. همچنین دارای یک کرونر است ، دستگاهی که ستاره را مسدود می کند تا بتواند اشیاء بسیار ضعیفی را در نزدیکی منابع روشن شلیک کند ، مانند سیارات که در مدار ستاره های روشن گشت و گذار می کنند.
Nircam کار می کند ، تقریباً نور مادون قرمز را به تصویر می کشد ، نوع نزدیک به آنچه که چشمان انسان تقریباً می تواند ببیند و آن را به طول موج های مختلف تقسیم کند. این به دانشمندان کمک می کند نه تنها یاد بگیرند که چیزی به نظر می رسد ، بلکه از چه چیزی ساخته شده است. مواد مختلف موجود در فضا ، نور مادون قرمز را در طول موج های خاص جذب و ساطع می کنند و نوعی چاپ شیمیایی منحصر به فرد را ایجاد می کنند. دانشمندان با مطالعه این اثر انگشت می توانند خواص ستاره های دوردست و کهکشان ها را فاش کنند.
میری ، یا ابزار مادون قرمز متوسط ، طول موج مادون قرمز طولانی تر را تشخیص می دهد ، که مخصوصاً برای توجه به کولرها و اشیاء خالی تر ، مانند ستاره هایی که هنوز در داخل ابرهای گاز تشکیل می شوند ، مفید هستند. میری حتی می تواند به یافتن سرنخ های مولکول در جو سیارات که می توانند زندگی را حفظ کنند ، کمک کند.
هر دو دوربین نسبت به دوربین های استاندارد مورد استفاده در زمین بسیار حساس هستند. نیرکام و میری می توانند کمترین مقدار گرما را از میلیارد ها سال نوری پیدا کنند. اگر مانند چشمان خود یک وب Nircam داشته اید ، می توانید گرمای زنبور عسل را روی ماه مشاهده کنید. این حساس است.

از آنجا که وب سعی می کند گرمای کم را از اشیاء دوردست تشخیص دهد ، باید تا حد امکان سرد نگه داشته شود. به همین دلیل است که یک سپر خورشید غول پیکر به اندازه زمین تنیس می پوشد. این سپر خورشید پنج لایه گرما را از خورشید ، زمین و حتی ماه مسدود می کند و به وب کمک می کند تا فوق العاده سرد بماند: حدود -370 درجه فارنهایت (-223 درجه سانتیگراد).
میری باید حتی سردتر باشد. این یخچال خاص خود را به نام Cryoler برای خنک کردن آن تا تقریباً -447 درجه فارنهایت (-266 درجه سانتیگراد) دارد. اگر وب حتی کمی گرم بود ، گرمای خودش بر روی سیگنال های دوردست که سعی در یافتن آن داشت غرق می شد.
تبدیل نور کیهانی به عکس ها
پس از رسیدن نور به دوربین های تلسکوپ وب ، به سنسورهایی به نام آشکارسازها برخورد می کند. این ردیاب ها عکس های معمولی مانند دوربین تلفنی را ضبط نمی کنند. در عوض ، آنها نور مادون قرمز ورودی را به داده های دیجیتال تبدیل می کنند. این داده ها سپس به زمین ارسال می شوند ، جایی که دانشمندان آنها را در تصاویر کامل و کامل پرورش می دهند.
رنگهایی که در عکسهای وب می بینیم همان چیزی نیست که دوربین به طور مستقیم “می بیند”. از آنجا که نور مادون قرمز نامرئی است ، دانشمندان رنگ ها را به طول موج های مختلف اختصاص می دهند تا به ما در درک آنچه در تصویر وجود دارد کمک کند. این تصاویر تحت درمان به نشان دادن ساختار ، سن و ترکیب کهکشان ها ، ستاره ها و موارد دیگر کمک می کند.
با استفاده از یک آینه غول پیکر برای جمع آوری نور مادون قرمز نامرئی و ارسال آن به دوربین های فوق العاده سرد ، وب به ما این امکان را می دهد تا کهکشانهایی را که درست پس از شروع جهان شکل گرفته اند ، ببینیم.
این مقاله دوباره منتشر شده است مکالمه تحت مجوز Creative Commons. خواندن مقاله اصلیحرف




