چگونه کانادا بقایای هواپیمای مافوق صوت نمادین Avro Arrow خود را حفظ می کند

شش دهه پس از توقف ناگهانی پرواز مافوق صوت Avro Arrow، کانادا به سختی تلاش می کند تا چند قسمت باقی مانده از آن را حفظ کند.
Avro Canada CF-105 Arrow (برای طرفدارانش به Arrow معروف است) یکی از پیشرفته ترین هواپیماهای مافوق صوت دوران خود در دهه 1950 بود. به گفته دایره المعارف کانادا، او حتی در آن سوی مرز با ناسا ارتباط دارد. اما بودجه برنامه Arrow در سال 1959 در یک تصمیم هنوز بحث برانگیز توسط دولت کانادا در آن زمان به رهبری نخست وزیر جان دیفن بیکر قطع شد.
به گفته Ingenium، ناسا یک خط نقره ای وجود داشت، زیرا در نهایت چند تن از کارمندان Avro توسط آژانس استخدام شدند و در اولین برنامه فضایی ایالات متحده شرکت کردند. برخی حتی در فرود آپولو روی ماه کار کردند. میراث ارو اخیراً در یکی از موزههای کانادا به یادگار گذاشته شده است و تلاش میشود بخشهای معدودی از برنامه را حفظ کند، زیرا هواپیماها، نقشهها و بسیاری از آثار دیگر پس از تصمیم لغو نابود شدند.
تماشا کنید
خوشبختانه در اتاوا یک دماغه بوم به نمایش گذاشته شده است که نمایانگر بزرگترین قسمت باقیمانده از هر هواپیما است. واقع در بخش جنگ سرد موزه هوانوردی و فضایی کانادا (CASM). Ingenium، که سازمانی متشکل از CASM و دو موزه دیگر در اتاوا است، اخیراً به قطعه دماغه نگاه کرد تا ببیند وضعیت آن چگونه است.
مرتبط: در تصاویر: چاک یگر: اولین کسی که دیوار صوتی را شکست
پس از اینکه کارکنان موزه متوجه پوسته شدن رنگ شدند، نمایندگانی از موسسه دولتی حفاظت از محیط زیست کانادا (CCI) را فراخواندند، زیرا این موسسه با مجموعه های میراث دولتی کار می کند. در CASM، مؤسسه در 5 سپتامبر به عموم مردم گفت که چگونه فکر میکنند این مصنوع پس از دههها ذخیرهسازی یا نمایش ماندگاری دارد.
برای روشن شدن، بخشهای دیگری از پیکان هنوز حفظ شده است، اما تنها تعداد کمی از آنها. بیشتر قطعات هواپیما برای ضایعات بریده شد، در حالی که “نقشه ها، مدل ها، طرح ها و ماشین آلات مورد استفاده برای ساخت هواپیماها از بین رفتند.” این وضعیت مخروط بینی را حتی ارزشمندتر می کند، زیرا بقایای کمی از وجود پیکان وجود دارد که هنوز پس از گذشت شش دهه با ما هستند.

نمایندگان CCI معاینات غیر تهاجمی را با تکنیک هایی مانند اشعه ایکس انجام دادند و چندین نمونه کوچک برای بررسی سلامت مخروط بینی گرفتند. این تجزیه و تحلیل سرنخ های جدیدی در مورد چگونگی ساخت هواپیما نشان داد. به عنوان مثال، حداقل یک قسمت از نمای بیرونی هواپیما از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده است که احتمالاً شامل عناصری مانند مس، آهن و منگنز است.
درب دریچه کمانی دارای مقداری فلز خالی و یک “مواد” زرد مایل به قهوه ای بود که همچنین بررسی شد. تجزیه و تحلیل نشان داد که Arrow قبل از پرواز با روی کروم برای جلوگیری از خوردگی در هوا استفاده شده است. کاتلین سالیوان، محافظ مواد باستان شناسی CCI، در رویداد 5 سپتامبر به حضار گفت: «این مواد با تغییر رنگ یا تجزیه شدن، واقعاً قهوه ای می شوند.
رنگ کرم رنگ مخرب روی هواپیما و همچنین یک ماده روغنی روی گنبد رادار نیز مورد بررسی قرار گرفت. گنبد رادار از لاستیک کلروپرن ساخته شده است، مشابه آنچه لباس های مرطوب نیاز دارند. جنیفر پولن، دانشمند حفاظت CCI، گفت که لاستیک با افزایش سن “تقریبا اسفنجی” می شود. روغن کاری نیز به دلیل سن است. این از یک سیلیکون غیر سمی است که “از داخل تایر به سطح مهاجرت می کند.”

تجزیه و تحلیل جدید به محافظان اجازه می دهد تا در سال های آینده استراتژی های بهتری را برای حفظ قطعات Arrow، که شامل صندلی های پرتابی و مدل های پروازی نیز می شود، برای دهه های آینده اجرا کنند. پیکان یک نمایشگاه محبوب در موزه است، زیرا از دست دادن آن همچنان یک نقطه دردناک در جامعه هوانوردی کانادا است.
بحث در مورد اینکه آیا دولت با توجه به هزینه بالا و تکنولوژی به سرعت در حال تغییر آن دوران، انتخاب درستی انجام داده است یا خیر ادامه دارد.
دایره المعارف کانادا می گوید: «به عقیده برخی، هزینه های بالای Arrow در سقوط آن نقش داشته است. ارزش این برنامه در سال 1959 1.1 میلیارد دلار CDN بود که امروزه به 11.65 میلیارد دلار CDN یا 8.57 میلیارد دلار با نرخ ارز فعلی تبدیل می شود. (برای چشم انداز، بودجه فدرال 2024 کانادا 449.2 میلیارد دلار CDN هزینه پیش بینی کرده بود.)
این دایره المعارف می افزاید: «برنامه پیکان برای کشوری به وسعت کانادا بسیار گران بود. اما فناوری او نگرانی دیگری بود [Canadian] رئیس ستاد کل ارتش، سپهبد گای سیموندز، از جمله کسانی بود که فکر میکردند از قبل منسوخ شده است.
این دایره المعارف خاطرنشان می کند که سایر کشورها، از جمله ایالات متحده، در حال عقب نشینی و پیشی گرفتن از فناوری مافوق صوت Arrow هستند. علاوه بر این، ماهواره ها از سال 1957 وارد مدار شدند، که نقش اصلی پیکان در دفاع را زیر سوال می برد، زیرا برای مقابله با موشک های بالستیک قاره پیما طراحی شده بود که از زمین می آیند.



