ژنوم های بالکان، مهاجرت های باستانی را روشن می کند

یک تیم تحقیقاتی بین المللی تاریخ پیچیده ژنومی شبه جزیره بالکان را در دوران روم و پس از آن کشف کرده است و ترکیبی از تأثیرات آناتولی و اسلاو را آشکار کرده است. این مطالعه که تجزیه و تحلیل DNA باستانی را با داده های تاریخی و باستان شناسی ترکیب می کند، نشان می دهد که چگونه مهاجرت ها و سیاست های امپراتوری روم ساختار ژنتیکی جمعیت های مدرن بالکان را شکل داده است. اعتبار: SciTechDaily.com

یک مطالعه چند رشته ای تاریخ ژنومی شبه جزیره بالکان را نشان می دهد و تأثیر عمیق مهاجرت های آناتولی و اسلاوها را در طول و پس از امپراتوری روم برجسته می کند. این تحقیق تاریخچه جمعیتی مشترک بالکان را برجسته می کند.

یک مطالعه چند رشته ای به رهبری موسسه زیست شناسی تکاملی در اسپانیا (مرکز مشترک شورای تحقیقات ملی اسپانیا و دانشگاه پومپئو فابرا)، دانشگاه بلگراد در صربستان، دانشگاه انتاریوی غربی در کانادا و دانشگاه هاروارد در ایالات متحده بازسازی شده است. تاریخ ژنومی شبه جزیره بالکان در طول هزاره اول پس از میلاد، زمان و مکان تغییرات عمیق جمعیتی، فرهنگی و زبانی.

این تیم داده‌های ژنومی 146 انسان باستانی را که عمدتاً در صربستان و کرواسی یافت شده بودند، بازیابی و تجزیه و تحلیل کردند – بیش از یک سوم آنها از مرزهای نظامی روم در سایت باستان‌شناسی عظیم Viminacium در صربستان – که آنها همراه با داده‌های مربوط به بقیه بالکان و مناطق مجاور.

اثر منتشر شده در سلول، بر جهان وطنی بودن مرز روم و تأثیرات درازمدت مهاجرت هایی که با فروپاشی کنترل روم همراه بود، از جمله ورود افرادی که به زبان های اسلاوی صحبت می کردند، تأکید می کند. از نظر باستان شناسی DNA نشان می دهد که با وجود مرزهای دولت های ملی که آنها را از هم جدا می کند، جمعیت بالکان توسط فرآیندهای جمعیتی مشترک شکل می گیرد.

بازسازی آمفی تئاتر در خرابه های ویمیناسیوم. اعتبار: بوریس هامر

هجوم جمعیتی گسترده به بالکان از شرق در طول امپراتوری روم – عمدتاً از شرق مدیترانه و حتی از شرق آفریقا.

پس از اینکه روم بالکان را اشغال کرد، این منطقه مرزی را به چهارراهی تبدیل کرد که در نهایت 26 امپراتور روم از جمله کنستانتین کبیر را به وجود آورد که با تأسیس شهر قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری را به شرق بالکان منتقل کرد.

تجزیه و تحلیل این تیم از DNA باستانی نشان می دهد که در طول دوره کنترل رومیان، سهم جمعیتی زیادی از مردم آناتولی وجود داشت که اثر ژنتیکی ماندگاری در بالکان بر جای گذاشتند. این تغییر مبدأ بسیار شبیه به آنچه تحقیقات قبلی نشان داده است در خود کلان شهر رم – هسته اصلی امپراتوری – رخ داده است، اما قابل توجه است که در حومه امپراتوری روم نیز اتفاق افتاده است.

یک شگفتی خاص این است که هیچ مدرکی دال بر تأثیر ژنتیکی مهاجران ایتالیایی الاصل بر بالکان وجود ندارد: می‌گوید: «در طول دوره امپراتوری، هجومی با منشأ آناتولی در بالکان یافتیم، نه جمعیت‌هایی که از مردم ایتالیا سرچشمه می‌گیرند». اینیگو اولالده، محقق ایکرباسک در دانشگاه کشور باسک (UPV/EHU) و یکی از نویسندگان این مطالعه. «این آناتولی ها به شدت در جامعه محلی ادغام شدند. به عنوان مثال، در ویمیناسیوم، یک تابوت بسیار غنی وجود دارد که در آن مردی با اصالت محلی و زنی با اصالت آناتولی در کنار هم دفن شده اند.

جمجمه فردی با اصالت آفریقای شرقی در ویمیناسیوم با یک چراغ نفتی که عقابی را در مقبره او به تصویر می‌کشد، پیدا شد. اعتبار: Miodrag (Mike) Grbic

این تیم همچنین مواردی از تحرک پراکنده از راه دور از مناطق دوردست پیدا کرد، مانند نوجوانی که امضای ژنتیکی ارثی او با منطقه سودان در جنوب صحرای آفریقا مطابقت داشت و رژیم غذایی دوران کودکی‌اش با بقیه افراد مورد تجزیه و تحلیل بسیار متفاوت بود. او در قرن دوم درگذشت و با یک چراغ نفتی به خاک سپرده شد که نشان دهنده نماد نگاری عقاب است. سیاره مشترییکی از مهمترین خدایان برای رومیان.

ما نمی دانیم که او یک سرباز بود، یک برده یا یک تاجر، اما تجزیه و تحلیل ژنتیکی دفن او نشان می دهد که او احتمالاً سال های اولیه زندگی خود را در جایی که سودان کنونی است، خارج از امپراتوری گذرانده است، و پس از آن یک سفر طولانی که به اوج خود رسید. کارلز لالوئزا-فاکس، محقق اصلی موسسه زیست شناسی تکاملی (IBE) و مدیر موزه علوم بارسلونا (MCNB) می گوید: مرگ او در ویمیناسیوم (صربستان کنونی)، در مرز شمالی امپراتوری.

“باستان شناسی مکملی ضروری برای شواهد باستان شناسی و تاریخی است. کایل هارپر، یکی از نویسندگان، مورخ دنیای روم باستان در دانشگاه اوکلاهاما، گفت: زمانی که ما سوابق مکتوب، بقایای باستان‌شناسی مانند گورها و اسکلت‌های انسان و ژنوم‌های باستانی را ترکیب می‌کنیم، تصویری جدید و بسیار غنی‌تر ظاهر می‌شود.

امپراتوری روم مدت ها قبل از فروپاشی آن شامل مردمان «بربر» می شد.

این مطالعه افراد با اجداد مخلوط اروپای شمالی و پونتیک را در بالکان از قرن سوم، بسیار قبل از فروپاشی نهایی کنترل امپراتوری روم، شناسایی کرد. تجزیه و تحلیل انسان‌شناسی جمجمه‌های آن‌ها نشان می‌دهد که برخی از آن‌ها به‌طور مصنوعی تغییر شکل داده‌اند، یک رسم معمول برخی از جمعیت‌های استپ، از جمله گروه‌هایی که توسط نویسندگان باستانی به عنوان «هون‌ها» برچسب‌گذاری شده‌اند.

این نتایج نشان دهنده ادغام مردم در سراسر دانوب در جامعه بالکان قرن ها قبل از سقوط امپراتوری است.

«مرزهای امپراتوری روم با مرزهای دولت های ملی امروزی متفاوت بود. دانوب به عنوان مرز جغرافیایی و نظامی امپراتوری عمل می کرد. مایکل مک کورمیک، پروفسور فرانسیس گولت، پروفسور تاریخ قرون وسطی در دانشگاه هاروارد، می‌گوید، اما به‌عنوان یک راهرو ارتباطی کلیدی نیز عمل می‌کند که برای جابه‌جایی مردم جذب ثروتی که رم در منطقه مرزی خود سرمایه‌گذاری می‌کرد، قابل نفوذ بود.

جمعیت اسلاو ترکیب جمعیتی بالکان را تغییر داد.

امپراتوری روم برای همیشه کنترل بالکان را در قرن ششم از دست داد، و این مطالعه نشان می‌دهد که متعاقب آن ورود گسترده افرادی به بالکان از نظر ژنتیکی شبیه به جمعیت مدرن اسلاوی زبان اروپای شرقی است. اثر انگشت ژنتیکی آنها 30 تا 60 درصد از اجداد مردمان بالکان امروزی را تشکیل می دهد که یکی از بزرگترین تغییرات جمعیتی دائمی در اروپا در اوایل قرون وسطی است.

این مطالعه اولین مطالعه ای است که ورود پراکنده مهاجرانی را که مدت ها قبل از جابجایی های بعدی جمعیت بودند، مانند زنی با تبار اروپای شرقی که در یک قبرستان امپراتوری مرتفع دفن شده بود، شناسایی کرد. سپس، از قرن ششم به بعد، مهاجران از شرق اروپا به تعداد بیشتری دیده می شوند. همانطور که در انگلستان آنگلوساکسون، تغییرات جمعیتی در این منطقه در بالاترین سطح از آنچه در اروپا اتفاق افتاد بود و با تغییرات زبانی همراه بود. پابلو کاریون، محقق مؤسسه زیست‌شناسی تکاملی و یکی از محققان مؤسسه زیست‌شناسی تکاملی، توضیح می‌دهد: «طبق تجزیه و تحلیل DNA باستانی ما، این ورود جمعیت‌های اسلاوی‌زبان به بالکان طی چندین نسل اتفاق افتاد و کل گروه‌های خانواده از جمله مردان و زنان را درگیر کرد. نویسندگان اصلی تحقیق

استقرار جمعیت اسلاو در بالکان در شمال بیشتر است، با سهم ژنتیکی 50-60٪ در صربستان کنونی، و به تدریج کمتر در جنوب، با 30-40٪ در سرزمین اصلی یونان و تا 20٪. در جزایر دریای اژه دیوید رایش، استاد دانشگاه، گفت: «تأثیر ژنتیکی عمده مهاجرت اسلاوها نه تنها در جمعیت‌های اسلاوی‌زبان فعلی بالکان، بلکه در مکان‌هایی که امروزه به زبان‌های اسلاوی صحبت نمی‌شود، قابل مشاهده است، مانند رومانی و یونان». ژنتیک در موسسه بلاواتنیک در دانشکده پزشکی هاروارد، دانشکده و استاد زیست شناسی تکاملی انسان در دانشکده هنر و علوم هاروارد.

گرد هم آوردن مورخان، باستان شناسان و متخصصان ژنتیک.

این مطالعه شامل همکاری میان رشته‌ای از بیش از 70 محقق، از جمله باستان‌شناسانی که این مکان‌ها را کاوش کرده‌اند، انسان‌شناسان، مورخان و ژنتیک‌دانان را شامل می‌شود.

“این اثر نشان می‌دهد که چگونه داده‌های ژنومی می‌توانند در عبور از بحث‌های بحث‌انگیز پیرامون هویت و اصل و نسب مفید باشند که از روایت‌های تاریخی ریشه‌دار در ناسیونالیسم‌های نوپای قرن نوزدهم الهام گرفته شده‌اند و در گذشته به درگیری‌ها کمک کرده‌اند.» این تیم همچنین داده‌های ژنومی را از صرب‌های مختلف امروزی تولید کرد که می‌توان آن را با ژنوم‌های باستانی و دیگر گروه‌های امروزی منطقه مقایسه کرد.

“ما دریافتیم که هیچ پایگاه داده ژنومی صرب های مدرن وجود ندارد. میودراگ گربیچ، یکی از نویسندگان این مقاله، استاد دانشگاه وسترن می‌گوید، بنابراین، ما افرادی را که خود را صرب می‌دانستند بر اساس ویژگی‌های فرهنگی مشترک، حتی اگر در کشورهای مختلفی مانند صربستان، کرواسی، مونته‌نگرو یا مقدونیه شمالی زندگی می‌کردند، نمونه‌برداری کردیم. انتاریو، کانادا

تجزیه و تحلیل مشترک داده‌های سایر انسان‌های امروزی در منطقه، و همچنین افراد باستانی، نشان می‌دهد که ژنوم کروات‌ها و صرب‌ها بسیار مشابه است، و منعکس‌کننده میراث مشترک با نسبت‌های مشابه اجداد اسلاو و بومی بالکان است.

گربیچ می گوید: «تحلیل DNA باستانی، زمانی که همراه با داده های باستان شناسی و سوابق تاریخی تجزیه و تحلیل شود، می تواند به درک غنی تری از تاریخ تاریخ بالکان کمک کند. تصویری که ظاهر می شود تصویری از تقسیم نیست، بلکه تصویری از تاریخ مشترک است. مردم عصر آهن بالکان به طور مشابه تحت تأثیر مهاجرت در دوران امپراتوری روم و بعد از مهاجرت اسلاوها قرار گرفتند. با هم، این تأثیرات منجر به مشخصات ژنتیکی بالکان مدرن – بدون توجه به مرزهای ملی شد.

برای اطلاعات بیشتر در مورد این مطالعه:

مرجع: “تاریخ ژنتیکی بالکان از مرز روم تا مهاجرت های اسلاوی” نوشته اینیگو اولالده، پابلو کاریون، ایلیا میکیچ، نادین رولاند، سواپان مالیک، یوسیف لازاریدیس، متیو ماخ، میومیر کوراچ، اسنزانا گولوبوویچ، سوفیا میشاتاکوویچ. -رادمیلوویچ، دراگانا وولوویچ، تیمکا علیهوژیچ، ابیگیل اش، میریام بائتا، یوراج بارتیک، ژلیکا بدیچ، مایا بیلیچ، کلایو بونسال، مایا بونچیچ، دوماگوی بوژانیچ، ماریو کاریچ، لئا چواناچوچو، ماریو کاریچ، لئا چواناچویک، ć ، Ksenia Džukić. Pavicic ، Zrinka Premuzic ، Petra Raic Sikanic ، Anita Rapan Papeša ، Lujana Paraman ، Mirjana Sanader ، Mirjana Brimbanvić ، Alena Zago Jenaxiqua ، Sofia Sofia stefanović ، Maria Tesiciavić ، Maria Teschleriqu ، فرانچسکا کاندیلیو، اولیویا چرونت، دانیل فرناندز، آیسلینگ کرنز، آن ماری لاوسون، کرستن ماندل، آنا واگنر، فاتما زالزالا، آنا زتل، ژلیکو تومانوویچ، دوشان ککاروویچ، ماریو نواک، کایل هارپر، مایکل مک کورمیکلا، پین‌هارپر، مایکل مک‌کورمیک، روون -فاکس و دیوید رایش، 7 دسامبر 2023، سلول.
DOI: 10.1016/j.cell.2023.10.018