یک رویکرد جدید می تواند جستجوی حیات در اقیانوس های بیگانه را تقویت کند


داغ ترین نقاط در جستجوی حیات فرازمینی، چندین قمر سرد در بیرونی منظومه شمسی است که هر یک از آنها اقیانوسی از آب مایع را در زیر نمای بیرونی یخی خود ذخیره می کنند. قمر زحل تیتان وجود دارد که پنهان شده است یک لایه ضخیم از آب نمک در زیر یک سطح یخ زده با دریاچه های هیدروکربن مایع. خواهر تیتان ، ماه کیوان Enceladus ، خودش را فاش کرده است دریای زیر سطحی با جت های آبفشان مانندی که از شکاف های نزدیک قطب جنوب آن خارج می شوند. بالهها همچنین از قمری که یک سیاره نزدیکتر به خورشید است تابش میکنند: اروپا روی مشتریژرفای آب آنقدر زیاد است که از نظر حجم از مجموع اقیانوس های زمین بیشتر است. هرکدام از این ها مناطق بیگانه آبی ممکن است این مکان “پیدایش دوم” باشد، ظهور حیات همان گونه ای که میلیاردها سال پیش روی زمین ظاهر شد.
اختر زیست شناسان اکنون در حال تعقیب ماموریت های بین سیاره ای متعددی هستند تا بدانند آیا هر یک از این قمرهای حامل اقیانوس واقعاً چیزی بیش از آب دارند، یعنی قابلیت سکونت یا شرایط ژئوشیمیایی ظریف لازم برای پیدایش و شکوفایی حیات. بسته بندی شده با سازهای ناسا اروپا کلیپر به عنوان مثال، فضاپیما می تواند کاوش مداری خود را در قمر مرموز مشتری تا سال 2030 آغاز کند. و یک ماموریت دیگر، یک پهپاد پرنده با سوخت هسته ای به نام Dragonflyقرار است در اوایل سال 2036 بر روی تیتان فرود بیاید. با این حال، هر چقدر این ماموریت ها چشمگیر هستند، فقط مقدمه ای هستند برای تلاش های آینده که می تواند مستقیماً به دنبال خود حیات بیگانه باشد. اما در این مکانهای عجیب و غریب بدون خورشید، که بسیار متفاوت از دنیای ما هستند، اختر زیستشناسان با دیدن آن چگونه زندگی را خواهند شناخت؟
اغلب اوقات، «امضای زیستی» که دانشمندان در چنین جستجوهایی به دنبال آن هستند، نشانگرهای شیمیایی ظریفی از حضور گذشته یا حال حیات در یک سیاره هستند، نه چیزی به آشکاری مانند یک فرم فسیل شده بیرون زده از یک سنگ یا یک انسان نما سبز کوچک. تکان دادن سلام . ابزار ناسا مریخ نورد پشتکاربرای مثال، میتواند ترکیبات آلی و نمکها را در داخل و اطراف محل فرود شناسایی کند: دهانه Jezero، بستر دریاچهای خشک که ممکن است شواهدی از زندگی گذشته داشته باشد. و در پاییز 2020، برخی از اخترشناسانی که با تلسکوپی زهره را مطالعه می کنند، ممکن است حضور زهره را کنایه زده باشند. گاز فسفین در آنجا، یک محصول جانبی احتمالی از میکروب های مشکوک شناور در مناطق معتدل جو سیاره وجود دارد.
مشکل این است که امضاهای زیستی بسیار ساده را می توان هم توسط موجودات زنده و هم توسط فرآیندهای ژئوشیمیایی غیرزیست تولید کرد. بیشتر فسفین زمین از میکروب ها می آید، اما فسفین زهره، اگر اصلا وجود داشته باشد، می تواند به طور بالقوه به آتشفشان های در حال فوران مرتبط باشد نه برخی از اکوسیستم های بیگانه در ابرهای آن. چنین ابهاماتی می تواند منجر به مثبت کاذب شود، مواردی که در آن دانشمندان فکر می کنند زندگی را در جایی می بینند که هیچ وجود ندارد. در عین حال، اگر ارگانیسمها بیوشیمی و فیزیولوژی کاملاً متفاوتی نسبت به موجودات زمینی داشته باشند، دانشمندان میتوانند در عوض با موارد منفی کاذب مواجه شوند، مواردی که در آنها حتی با وجود شواهدی دال بر وجود آن، قادر به تشخیص حیات نیستند. بهویژه زمانی که چشمانداز حیات در جهانهای کاملاً بیگانه مانند قمرهای اقیانوسی منظومه شمسی بیرونی را در نظر میگیریم، محققان باید به دقت بین این دو خطر مرتبط به هم حرکت کنند – Scylla و Charybdis اخترزیستشناسی.
با این حال، اکنون یک مطالعه اخیراً در بولتن زیست شناسی ریاضی یک رویکرد نوآورانه ارائه می دهد. نویسندگان مقاله میگویند با تغییر توجه از شاخصهای شیمیایی خاص – مانند فسفین – به این سؤال گستردهتر که چگونه فرآیندهای بیولوژیکی مواد را در کل اکوسیستم سازماندهی میکنند، اخترزیستشناسان میتوانند انواع جدیدی از زیستی های کمتر مبهم را روشن کنید. این سرنخها میتوانند برای تشخیص حیات در شکلهای بیشمار آن مرتبط باشند – حتی اگر این حیات از بیوشیمی عمیقا فرازمینی استفاده کند.
ارزیابی تغییرات دریا
این تحقیق بر استوکیومتری تکیه دارد که نسبتهای عنصری را که در شیمی سلولها و اکوسیستمها رخ میدهد، اندازهگیری میکند. محققان با مشاهده این موضوع شروع کردند که در گروههایی از سلولها، نسبتهای شیمیایی با منظمی قابل توجه متفاوت است. نمونه کلاسیک این الگو نسبت ردفیلد است، نسبت متوسط 16:1 نیتروژن به فسفر، که با قوام قابل توجهی توسط شکوفه های فیتوپلانکتون در اقیانوس های زمین نشان داده شده است. انواع دیگر سلول ها، مانند برخی از انواع باکتری ها، نیز نسبت توالی مشخصه خود را نشان می دهند. اگر منظم بودن نسبتهای شیمیایی در سلولها یک ویژگی جهانی سیستمهای بیولوژیکی است، در اینجا یا هر جای دیگری در فضا، پس استوکیومتری دقیق ممکن است کلید کشف نهایی حیات در دنیای بیگانه باشد.
با این حال، نکته مهم این است که این نسبتهای عنصری با اندازه سلول تغییر میکنند و امکان تأیید بیشتر نسبتهای شیمیایی سازگار اما احتمالاً غیرزیست در جهان دیگر را فراهم میکنند. به عنوان مثال، در باکتری ها، با بزرگتر شدن سلول ها، غلظت مولکول های پروتئین کاهش می یابد در حالی که غلظت اسیدهای نوکلئیک افزایش می یابد. کریس کمپس، محقق موسسه سانتافه، که سرپرستی مطالعه جدید را بر عهده داشت، توضیح میدهد که برخلاف گروههای ذرات غیرزنده، ذرات بیولوژیکی «نسبتهایی را نشان میدهند که به طور سیستماتیک با اندازه سلول تغییر میکند». سانتافه ترفند این است که یک نظریه کلی ارائه کنیم که دقیقاً چگونه اندازه های مختلف سلول بر فراوانی عناصر تأثیر می گذارد – دقیقاً همان کاری است که Kempes، Levin و همکارانشان انجام دادند.
آنها بر این واقعیت تمرکز کردند که حداقل برای حیات روی زمین، با افزایش اندازه سلول در مایع، فراوانی آنها طبق یک الگوی ریاضی کاهش مییابد – بهویژه، به عنوان یک قانون قدرت، که نرخ آن را میتوان با یک توان منفی بیان کرد. این نشان می دهد که اگر اخترزیست شناسان توزیع اندازه سلول ها (یا ذرات سلول مانند) را در یک مایع بدانند، می توانند فراوانی عناصر را در آن مواد پیش بینی کنند. در اصل، این می تواند دستور العمل قدرتمندی برای تعیین اینکه آیا گروهی از ذرات ناشناخته، مثلاً در نمونه ای از آب دریای اروپا، چیزی زنده را در خود جای داده است یا خیر. کمپس توضیح میدهد: «اگر سیستمی را مشاهده کنیم که در آن ذراتی با روابط سیستماتیک بین نسبتهای عنصری و اندازه داریم، و سیال اطراف این نسبتها را ندارد، سیگنال قویای خواهیم داشت که اکوسیستم ممکن است حاوی حیات باشد.»
آزمایش آب ها
تاکید تحقیقات بر روی چنین “امضای زیستی زیست محیطی” آخرین مورد در تلاش چند دهه ای در حال جوشیدن برای اتصال زندگی نه تنها به محدودیت های اساسی فیزیک و شیمی، بلکه به محیط های خاصی است که در آن رخ می دهد. به هر حال، تا حدودی ساده لوحانه است که فرض کنیم موجودات موجود در سطح نور خورشید یک سیاره گرم و صخره ای دارای نشانه های شیمیایی مشابهی هستند که در اعماق بدون نور یک قمر اقیانوسی زندگی می کنند. جیم گرین، دانشمند ارشد ناسا که در مطالعه جدید شرکت نداشت، توضیح میدهد: «تکامل دائمی در ایدهها، رویکردها وجود دارد، و این واقعاً مهم است». ما اکنون وارد عصری میشویم که میتوانیم آنچه را که در مورد چگونگی تکامل زندگی میدانیم در نظر بگیریم و آن را به عنوان یک اصل کلی به کار ببریم.»
بنابراین چه چیزی لازم است تا این رویکرد جامعتر به امضاهای زیستی را به مطالعات خود در مورد جهانهایی مانند اروپا، تیتان و انسلادوس بیاوریم؟ گرین توضیح میدهد که در حال حاضر، این کار بیشتر از مدارگرد اروپا کلیپر آژانس فضایی طول میکشد – شاید یک مأموریت بعدی به سطح کافی باشد. او میگوید: «با Clipper میخواهیم اندازهگیریهای بسیار دقیقتری انجام دهیم، در میان ابر پرواز کنیم، تکامل اروپا را در یک دوره زمانی مطالعه کنیم و تصاویری با وضوح بالا ثبت کنیم. این ما را به گام بعدی خواهد برد، که فرود آمدن به زمین است. این جایی است که نسل بعدی ایده ها و ابزارها باید از آنجا بیایند.»
جستجو برای امضاهای زیست محیطی توصیف شده توسط Kempes و همکارانش به ابزارهایی نیاز دارد که توزیع اندازه و ترکیب شیمیایی سلول ها را در مایع طبیعی آنها اندازه گیری کند. روی زمین، تکنیکی که دانشمندان برای مرتبسازی سلولها بر اساس اندازه استفاده میکنند، فلوسیتومتری نامیده میشود و اغلب در محیطهای دریایی استفاده میشود. اما انجام سیتومتری در اقیانوس زیرسطحی یک قمر بیگانه بسیار چالش برانگیزتر از ارسال ابزار ساده به آنجا خواهد بود: به دلیل کمبود انرژی موجود در این پرتگاه های بدون خورشید، دانشمندان انتظار دارند هر حیاتی در آنجا تک سلولی، بسیار کوچک و نسبتاً باشد. نادر . به دام انداختن چنین موجوداتی در وهله اول نیازمند فیلتراسیون دقیق و سپس یک فلوسیتومتر پیشرفته است که ذرات در این محدوده اندازه را اندازه گیری می کند.
سارا مورر، بیوشیمیدان و اختربیولوژیست در دانشگاه ایالتی کانکتیکات مرکزی که در این مطالعه شرکت نداشت، توضیح میدهد که فلوسیتومترهای فعلی ما نمیتوانند این کار را انجام دهند. او میگوید: بسیاری از انواع سلولها به سادگی گرفته نمیشوند و «انواع سلولی وجود دارند که نیاز به آمادهسازی جدی دارند یا از سیتومتر عبور نمیکنند». برای کار در فضا، ابزارهای فیلتر و مرتبسازی سلولی به اصلاح روی زمین و کوچکسازی برای پرواز فضایی نیاز دارند.
به گفته هدر گراهام، یکی از نویسندگان این مطالعه، از آزمایشگاه آگنوستیک بیوسیگناتور و مرکز پرواز فضایی گودارد آژانس، در حال حاضر پیشرفت در هر دو جبهه در حال انجام است. او میگوید گامهای بعدی، استقرار ابزارهای جدید در مکانهای زمینی کمسکونت در سراسر جهان است که میزبان برخی از شدیدترین و فقیرترین اکوسیستمهای روی زمین هستند. هنگامی که اختر زیست شناسان به طور معمول شروع به تشخیص نسبت های شیمیایی متمایز مرتبط با اکوسیستم های زنده در آب های ساکن سیاره خود می کنند، می توانند مشخصات دستگاه های دارای فضا را به خوبی تنظیم کنند – و شاید در نهایت پیدایش دومی را که در ریاضیات اقیانوس های زیرسطحی نوشته شده است، کشف کنند. علم شیمی.



