یک سیارک در نقطه ای به زمین برخورد خواهد کرد. در مورد آن جه می توانیم انجام دهیم؟


هر روز ممکن است اتفاق بیفتد: ما میتوانیم سیارکی را در مسیر عبور از زمین شناسایی کنیم. ممکن است کوچک باشد؛ می تواند بزرگ باشد ممکن است فردا باشد؛ شاید هزار سال بگذرد پس چه کاری می توانیم در مورد آن انجام دهیم؟
ما می دانیم که آنها به سنگ هایی در هر شکل و اندازه برخورد می کنند زمین تقریباً از زمان شروع آن ما شاهد این موضوع هستیم ماه: همه این دهانه ها سابقه آسیب را نگه می دارند. دهانهها در سیاره ما نادرتر هستند، اما این تنها به این دلیل است که باد و آب شواهد حفرههای اخیر را از بین میبرند و تکتونیک صفحهای از دهانههای قدیمیتر مراقبت میکند.
بر اساس شواهد از سوابق دهانه و مشاهده یک سیارک جمعیت، ما میتوانیم تصویری کلی از اینکه چند وقت یکبار بلایا به جهان ما میآیند جمع آوری کنیم. هر چند سال یک بار، یک جرم به قطر حدود 12 متر به سیاره ما برخورد می کند. هنگامی که این کار را انجام می دهد، انرژی معادل یک بمب هسته ای با اندازه مناسب آزاد می کند. اما بیشتر آنها در اتمسفر بالای اقیانوس باز منفجر می شوند، بنابراین ما تمایلی به توجه آنها نداریم.
متصل: سالانه چند سیارک بالقوه خطرناک زمین را از دست می دهند؟
در انتهای بزرگتر، سیارک هایی در مقیاس کیلومتری هر 10 میلیون سال به زمین برخورد می کنند. آنها پتانسیل ایجاد فاجعه جهانی را دارند – برای دایناسورها خیلی خوب نبود. خوشبختانه، اگرچه این سنگ های فضایی غول پیکر ویرانگر هستند، اما بسیار نادر هستند.
بین این افراطها، نقطه شیرین خطر نهفته است: سیارکهای بزرگی که میتوانند شهری را ویران کنند یا تمدنی را ویران کنند – این بزرگترین فاجعهای است که تا به حال به آن دچار شدهایم. چنین اجسامی هر چند هزار سال یک بار به زمین برخورد می کنند. و اینها کسانی هستند که باید نگرانشان باشیم.
برای ردیابی و حفاظت
تاکنون مرکز سیارههای کوچک اتحادیه بینالمللی نجوم، که چنین چیزهایی را ردیابی میکند، 34152 عدد را شمارش کرده است. اجرام نزدیک به زمین (NEO)، که سیارک هایی هستند که مدار آنها آنها را به 0.05 نزدیک می کند واحدهای نجومی (AU) مدار زمین. (یک AU حدود 150 میلیون کیلومتر یا 93 میلیون مایل است – تقریباً میانگین فاصله بین زمین و خورشید). قطعا آنهایی که باید تماشا کنید. از نزدیک دنبال کنید.
این کاتالوگ از مجموعه ای از رصدخانه های روی زمین و روی زمین آمده است فضامعمولاً به صورت امانت گرفته می شود، خارج زمان. اما آینده رصدخانه Vera C. Rubin اکتشاف NEO را تقویت می کند زیرا به طور مداوم آسمان را رصد می کند و هر چند شب یک بار یک کاتالوگ کامل ارائه می دهد. ستاره شناسان انتظار دارند که با این رصدخانه ما بین سه تا 10 برابر تعداد فعلی NEO های شناخته شده را شناسایی کنیم.
اما شناسایی این اشیا تنها یک تکه از پازل است. ما همچنین باید بدانیم که سیارکها به کجا میروند، که این امر مستلزم ردیابی حرکت آنها شب به شب است. و نمی توان فقط چند شب را رصد کرد و آن را روز نامید. سیارک ها عادت بدی دارند که مرتباً مدار خود را تغییر می دهند. این به دلیل اندازه کوچک و نامنظم آنها است. یدک کش های گرانشی کوچک از سیارات غول پیکر می توانند مسیر حرکت آنها را تغییر دهند، همانطور که می توانند گذرگاه ها را با یکدیگر ببندند. حتی رنگ و شکل آنها نیز مهم است: بسته به بازتاب و سرعت چرخش سیارک، آفتاب می تواند به طور غیریکنواخت سطح سنگ فضایی را گرم کند و باعث تغییر جزئی اما دائمی در تکانه شود.
تنها از طریق نظارت دقیق و مستمر می توانیم با اطمینان هر گونه تهدید بالقوه ای را برای خانه خود شناسایی کنیم.
اسلحه های بزرگ
این اولین بخش از منطق است حفاظت سیاره ای استراتژی قسمت دوم در واقع چیزی در مورد تهدید انجام می دهد.
یک گزینه این است که کاری انجام ندهید: فقط اجازه دهید جسم به زمین برخورد کند و امیدوار باشید که آسیب زیادی وارد نکند. این خیلی جذاب نیست، بنابراین خوشبختانه میتوانیم رویکردی فعالتر داشته باشیم.
اگر به اندازه کافی این سیارک را شناسایی کنیم، می توانیم آن را از مدار فعلی اش خارج کنیم. ناسا امکان سنجی این رویکرد را با موفقیت در آزمایش تغییر جهت دو سیارک (DART)که در آن ابتدا یک فضاپیمای معمولی با سر برخورد کرد دیدیموسقمر کوچک سیارک دیمورفوس. نفوذ باعث تغییر قابل اندازه گیری در دیدیموس مدارکه نشان می دهد در صورت تهدید واقعی ممکن است بتوانیم این ترفند را انجام دهیم.
اگر برخورد با سر در ابتدا خیلی وحشیانه به نظر می رسد، می توانیم مدار سیارک را نیز به روش های ظریف تری تنظیم کنیم. “تراکتور جاذبه” می تواند فضاپیما را به مدار اطراف سیارک بفرستد. این فضاپیما به آرامی جهت سیارک را تغییر می دهد و تأثیر گرانشی آن نیز جهت سیارک را تغییر می دهد. ما همچنین میتوانیم سنگ تهدید را با انعکاس مقدار متفاوتی از نور خورشید در یک طرف، رنگ آمیزی کنیم که باعث تغییر مدار آن نیز میشود.
کلید کارکرد همه اینها تشخیص زودهنگام است. اگر این سیارک را خیلی دیر تشخیص دهیم، نمیتوانیم انرژی کافی برای تغییر مسیرش به آن برسانیم. شاید بتوانیم محل برخورد جسم را بر روی زمین تغییر دهیم – برای مثال، میتوانیم سعی کنیم آن را بر فراز اقیانوس هدف قرار دهیم – اما این بهترین چیزی است که میتوانیم به آن امیدوار باشیم.
بنابراین وقتی نوبت به جلوگیری از بدترین فاجعه ای می رسد که بشر تا به حال دیده است، باید چشمان خود را به سوی آسمان، صبور و هوشیار در برابر خطر نگه داریم.




