100 سال است که ما از سیاره زمین شگفت زده شده ایم. در اینجا یک داستان کوتاه در مورد چگونگی آوردن مردم ستاره ها در داخل خانه آورده شده است

این مقاله در ابتدا منتشر شد مکالمه این نشریه به مقاله در Space.com کمک کرده است آراء متخصص: op-ad و بینشحرف
این را تصور کنید: یک مخاطب کوچک بی سر و صدا در یک اتاق تاریک معرفی می شود. آنها نفس می کشیدند ، زیرا یک آسمان شبانه درخشان از بالا می درخشد. آنها در حال تعجب هستند – تا آنجا که ممکن است بعد از آنها – سقف بالای سر آنها چه نوع کلاهبرداری را ناپدید کرد؟
اما این یک عملکرد است ؛ ستارگان بیش از یک پیش بینی درخشان. برای اولین بار ، مخاطبان عمومی عملکرد Planetarium Opto-Mechanical را تجربه می کنند. این مکان موزه تازه افتتاح Deutsches در مونیخ است که به منظور جشن گرفتن علم و فناوری طراحی شده است. تاریخ 7 مه 1925 است
تجسم آسمانها
مدتی است که فرهنگ ها در سراسر جهان از ستاره ها برای کمک به درک جهان استفاده کرده اند ، درک می کنند که از کجا آمده ایم و جایگاه آنها را در فضا تعیین می کنیم.
مردم از زمان های قدیم سعی در بازآفرینی حرکات ستاره ها و سیارات دارند. در سال 1700 ، Orrery توسعه یافت ، یک ساعت روی منظومه شمسی ایجاد کرد. کلمه “Planetarium” برای توصیف Orreri که نمایانگر سیارات است ، اختراع شد.
یک نمونه از فضای اتاق با اندازه اتاق توسط خود -خود -خود -خود -بست شده Eise Eison Anteronderer ساخته شده است. امروز او هنوز در Franeker ، هلند کار می کند.
هیچ کس تا به حال برای دیدن این عقیده در حاشیه منظومه شمسی نبوده است. Orreries و سایر مدل های مکانیکی جهان مانند کره های آسمانی ، اصرار دارند دیدگاه هایی از دیدگاه های غیرممکن و خارجی.
اولین سیاره ها
تمایل به یک دیدگاه واقع بینانه از ستاره ها و سیارات ، که از نظر دیدگاه ایجاد شده است ، که در واقع می بینیم ، در اوایل قرن بیستم با سرعت جمع شد ، زیرا آلودگی نور از شهرهای در حال رشد ، منظره آسمان شب را کاهش می دهد.
افرادی مانند اسکار فون میلر ، اولین کارگردان موزه Doychs در مونیخ آلمان ، می خواستند این دیدگاه را به ستاره ها و سیارات همه برگردانند. (از قضا ، حرفه بدتر فون میلر مانند یک مهندس برق بود و روشنایی شهر را آشکار می کرد که به آلودگی سبک کمک می کرد.)
تلاش اولیه برای ایجاد این منظره از آسمان شب ، حوزه اتوود بود که در سال 1913 در شیکاگو نصب شد.
در حدود پنج متر با ما ، از ورق با نقشه ستاره ساخته شده است. هنگامی که از داخل مشاهده می شود ، نوری که در 692 سوراخ می درخشد ، توسط آسمان شب شیکاگو تکثیر شد. کل ساختار حتی می تواند برای شبیه سازی حرکت ستاره ها بچرخد.

نشان دادن واقعی ستاره ها یک چیز است. ارائه سیارات که موقعیت های آنها در آسمان از شب به شب تغییر می کند متفاوت است. فون میلر و دیگران در موزه Doychs می دانستند که سوراخ های ثابت نمی توانند پیچیدگی سیاره متحرک باشند.
اگر سیارات توسط طرح ریزی نمایش داده شوند چه می شود؟ اگر چنین است ، آیا می توان ستاره ها را طراحی کرد و؟ با این آگاهی ، یک نوع جدید از سیاره ای متولد شد و نام را از بیشتر مواردی وام گرفت ، اما به روشی کاملاً متفاوت کار می کند.
وظیفه ساخت چنین دستگاهی به شرکت نوری آلمانی Carl Zeiss AG داده شد. پس از بسیاری از شکست ها ، اولین پروژکتور سیاره ای آنها در سال 1923 به پایان رسید ، اولین اجرای در موزه Doychs یک قرن پیش امروز.

Planetariums مورد توجه عموم قرار گرفت. برای ده ها سال ، آنها در سراسر جهان گسترش یافته اند – اولین سیاره ای در ایالات متحده در سال 1930 در شیکاگو افتتاح شد ، در حالی که اولین بار در آسیا در سال 1937 در اوزاکا ، ژاپن افتتاح شد. محبوبیت سیاره ها ، به ویژه در ایالات متحده در طول مسابقه فضایی دهه 60 شتاب گرفت.
قدیمی ترین سیاره عملیاتی در استرالیا ، سیاره ای در ملبورن است که از سال 1965 توسط موزه های ویکتوریا اداره می شود. در Aiotaroa نیوزیلند ، رصدخانه ستاره اوکلند از سال 1997.
تغییر سرعت فناوری
پروژکتور سیاره ای Opto-Mechanical یک معجزه فناوری از دنیای مدرن است. صفحات جداگانه با کلیپ ها توسط نور مرکزی روشن روشن می شوند. لنزهای فردی هر پیش بینی را از یکی از این کارتهای ستاره متمرکز می کنند تا کل گنبد را با حدود 5000 ستاره پر کند.
خورشید ، ماه و سیارات دارای پروژکتورها و میله های دنده ای جداگانه هستند که به طور مکانیکی موقعیت جسم را در آسمان برای هر زمان و مکان محاسبه می کنند.
پروژکتور سیاره ای Opto-Mechanical یک معجزه فناوری از دنیای مدرن است. صفحات جداگانه با کلیپ ها توسط نور مرکزی روشن روشن می شوند. لنزهای فردی هر پیش بینی را از یکی از این کارتهای ستاره متمرکز می کنند تا کل گنبد را با حدود 5000 ستاره پر کند.
خورشید ، ماه و سیارات دارای پروژکتورها و میله های دنده ای جداگانه هستند که به طور مکانیکی موقعیت جسم را در آسمان برای هر زمان و مکان محاسبه می کنند.
تا دهه 1990 ، یک انقلاب دیجیتالی آغاز شد. با ظهور رایانه ها ، اکنون موقعیت های سیارات می تواند به صورت دیجیتالی محاسبه شود. این سیاره در ملبورن هنگام نصب Digistar II در سال 1999 ، اولین سیاره دیجیتال در نیمکره جنوبی شد.
این سیستم که توسط این شرکت برای گرافیک رایانه ای ایوانز و ساترلند ساخته شده است ، بسیاری از لنزهای لنزهای بیشتر فیشای را جایگزین کرد. یک پرتوی واحد از نور به سرعت در سراسر گنبد به هم می پیوندد که به نظر می رسید تصویری را ایجاد می کند – البته در یک رنگ سبز عجیب و غریب که باعث ایجاد یک میدان ستاره ای از لکه های سبز مبهم می شود.
سازش برای Starfield کمتر ترد یک پایگاه داده سه بعدی با بیش از 9000 ستاره بود. برای اولین بار ، مخاطبان سیاره ای می توانند از طریق فضا ، بسیار فراتر از لبه منظومه شمسی پرواز کنند.
فناوری Planetarium همچنان در حال توسعه است. امروز ، بیشتر سیارات از طریق طرح ریزی ویدیویی کار می کنند. معروف به Fulldome ، خروجی پروژکتورهای متعدد با هم مخلوط می شود تا یک فیلم بدون دردسر ایجاد شود و سیاره زمین را به یک تئاتر پیشرفته 360 درجه تبدیل کند.

پورتال به ستاره ها
نجوم نیز در طول قرن گذشته تغییر کرده است. درست همانطور که زایس اولین پروژکتور خود را به پایان رساند ، ستاره شناس ادوین هابل کشف کرد که سایر کهکشان ها در خارج از کهکشان راه شیری ما وجود دارند.
ستارگان نشان داده شده در گنبد مونیخ در سال 1925 معلوم شد که تنها بخش کوچکی از جهان است که امروزه می شناسیم.
سیستم های دیجیتال Planetarium اکنون شامل داده های تلسکوپ ها و آژانس های فضایی در سراسر جهان است. مخاطبان می توانند از زمین پرواز کنند ، سیارات و قمرهای منظومه شمسی را گشت و گذار کنند و میلیاردها کهکشان معروف را کشف کنند.
هنوز برخی از چیزها تغییر نکرده اند. از اسلایدهای Orreries و Lanterns گرفته تا سیاره های Opo-Mechanical و Digital ، ارتباط نجوم همیشه بیش از آخرین نتایج علمی بوده است.
قدرت سیاره سیاره در طی 100 سال گذشته توانایی آن در ایجاد یک معجزه و ترس است. از رمز و راز وسیع آسمان شب در جذابیت ماندگار ما قرار می گیرد.
این مقاله دوباره منتشر شده است مکالمه تحت مجوز Creative Commons. خواندن مقاله اصلیحرف



