اعتبار: عکس: CTIO/NOIRLab/DOE/NSF/AURA; قدردانی ها: M. Soraisam (دانشگاه ایلینوی)؛ پردازش تصویر: تراویس رکتور (دانشگاه آنکوریج آلاسکا)، مهدی زمانی و دیوید دی مارتین
کهکشان دوار جنوبی (همچنین به نام مسیه 83 یا NGC 5236 نیز شناخته می شود) حدود 15 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. DECam برای ثبت این تصویر بیش از 11 ساعت نوردهی طول کشید. این دوربین بر روی تلسکوپ 4 متری ویکتور ام. بلانکو در رصدخانه بین آمریکایی Cerro Tololo، برنامه ای از NOIRLab NSF نصب شده است.
اعتبار: عکس: تحقیقات انرژی تاریک/DOE/FNAL/DECam/CTIO/NOIRLab/NSF/AURA; قدردانی: رئیس TA (دانشگاه آنکوریج آلاسکا/NSF NOIRLab)، M. زمانی (NSF NOIRLab) و D. de Martin (NSF NOIRLab)
بررسی انرژی تاریک یک هشتم آسمان را به تصویر کشید و نور کهکشان هایی را تا 8 میلیارد سال نوری از ما گرفت. این مطالعه به طور مکرر 10 “میدان عمیق” را مانند آنچه در اینجا نشان داده شده به تصویر می کشد. با بازگشت به مناطق خاصی از آسمان، دانشمندان قادر به ساخت و جمع آوری طول موج های مختلف نور برای تصویربرداری از کهکشان های بسیار دور و اجرام کم نور هستند. از این میدان های عمیق می توان برای کالیبره کردن داده های باقیمانده DES و جستجوی ابرنواخترها استفاده کرد.
عکس: مارتی مورفی، نیکولای کوروپاتکین، خوان لین و برایان یانی. تحقیق در مورد انرژی تاریک
در حالی که تحقیقات انرژی تاریک به طور معمول به اجسامی که میلیون ها یا میلیاردها سال نوری دورتر هستند نگاه می کند، گاهی اوقات اجسام نزدیکتر دیده می شوند. در سال 2014، بررسی انرژی تاریک، دنباله دار لاوجوی را در فاصله 51 میلیون مایلی از زمین مشاهده کرد. هر مستطیل در تصویر نشان‌دهنده یکی از 62 CCDی است که DECam از آن استفاده می‌کند، که هر یک حسگر پیچیده‌ای است که برای دریافت نور از کهکشان‌های دور طراحی شده است.
اعتبار: عکس: تحقیقات انرژی تاریک
کهکشان مارپیچی NGC 1566 که گاهی رقصنده اسپانیایی نیز نامیده می شود، حدود 69 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. هر تصویر DECam نتیجه انتخاب های انجام شده در طول پردازش تصویر است. این دوربین از پنج فیلتر استفاده می کند که هر کدام از آنها طول موج متفاوتی از نور (بین 400 تا 1080 نانومتر) را ضبط می کنند و می توان آنها را برای ساخت تصاویر رنگی ترکیب کرد.
اعتبار: عکس: CTIO/NOIRLab/DOE/NSF/AURA/STScI، W. Clarkson (UM-Dearborn)، K. Johnson (STScI) و M. Rich (UCLA)
این تصویر DECam که به سمت مرکز کهکشان راه شیری ما گرفته شده است، منطقه ای تقریباً دو برابر عرض ماه کامل را پوشش می دهد و بیش از 180000 ستاره را در خود جای داده است. همچنین می‌توانید نسخه وسیع‌تری را ببینید که بیشتر برآمدگی کهکشان راه شیری را پوشش می‌دهد. اگرچه زیباست، اما ستارگان راه شیری و غبار کهکشان های دور مورد نیاز برای مطالعه انرژی تاریک را مسدود می کنند—بنابراین مطالعه انرژی تاریک معمولاً تلسکوپ را در جهت مخالف و دور از صفحه کهکشان ما نشان می دهد.
اعتبار: عکس: ارین شلدون، بررسی انرژی تاریک
از موقعیت خود روی زمین، کهکشان مارپیچی NGC 681 را از کنار (یا لبه روی) می بینیم. این کهکشان که با نام کهکشان کوچک سومبررو نیز شناخته می شود، حدود 66.5 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد. برای تیز نگه داشتن تصاویر از اجسام دور تا حد امکان، DECam از مکانیزمی به نام Hexapod استفاده می کند که از شش پیستون با هدایت پنوماتیک برای تراز کردن عناصر نوری متعدد دوربین در بین نوردهی ها استفاده می کند. علاوه بر پنج فیلتر نوری، DECam همچنین دارای پنج لنز نوری است که بزرگترین آنها بیش از 3 فوت عرض و 388 پوند وزن دارد.
اعتبار: عکس: CTIO/NOIRLab/NSF/AURA/SMASH/D. نیدور (دانشگاه ایالتی مونتانا)؛ اعتبار: پردازش تصویر: تراویس رکتور (دانشگاه آنکوریج آلاسکا)، مهدی زمانی و دیوید دی مارتین
این تصویر نمایی با زاویه باز از ابر کوچک ماژلانی را نشان می دهد. ابرهای بزرگ و کوچک ماژلانی کهکشان‌های ماهواره‌ای کوتوله راه شیری هستند و مجاورت آنها آنها را به مکانی ارزشمند برای مطالعه شکل‌گیری ستاره تبدیل می‌کند. دوربین انرژی تاریک نگاهی عمیق به همسایگان کهکشانی ما برای بررسی تاریخ ستاره‌های ماژلانی یا SMASH انداخت.
اعتبار: عکس: تحقیقات انرژی تاریک/DOE/FNAL/DECam/CTIO/NOIRLab/NSF/AURA; پردازش تصویر: TA Rector (دانشگاه انکوریج آلاسکا/NOIRLab NSF)، جی. میلر (رصدخانه جمینی/NOIRLab از NSF)، M. زمانی، و D. de Martin (NOIRLab NSF)
کهکشان بزرگ در مرکز این تصویر، NGC 1515، یک کهکشان مارپیچی با چندین کهکشان همسایه در گروه دورادو است. وقتی به ساختار مقیاس بزرگ جهان نگاه می‌کنیم، ستاره‌شناسان متوجه می‌شوند که کهکشان‌ها به‌طور تصادفی توزیع نشده‌اند، بلکه در عوض در کنار هم قرار گرفته‌اند و نوعی شبکه کیهانی را تشکیل می‌دهند. مطالعه انرژی تاریک برخی از دقیق ترین نقشه ها را از ساختار جهان و تکامل آن در طول زمان ارائه کرده است.
اعتبار: عکس: رابرت گروندل، کاوش در انرژی تاریک
NGC 288 یک خوشه ستاره ای کروی است که در فاصله 28700 سال نوری از زمین قرار دارد. این ستارگان توسط گرانش به یکدیگر متصل شده و به سمت مرکز کره متمرکز شده اند. خوشه‌های کروی روشی جالب برای مطالعه چگونگی تکامل ستارگان و راه شیری ما هستند، اگرچه بررسی انرژی تاریک به کهکشان‌های دوردست و خوشه‌های کهکشانی برای درک بهتر انرژی تاریک نگاه می‌کند.
اعتبار: عکس: CTIO/NOIRLab/DOE/NSF/AURA; قدردانی: PI: M. Soraisam (دانشگاه ایلینویز در Urbana-Champaign/NSF’s NOIRLab). پردازش تصویر: TA Rector (دانشگاه انکوریج آلاسکا/NSF NOIRLab)، M. Zamani (NSF NOIRLab) و D. de Martin (NSF NOIRLab)
این تصویر دوربین انرژی تاریک نور را از قنطورس A، کهکشانی در فاصله بیش از 12 میلیون سال نوری از ما نشان می دهد. تا حدی توسط رگه های تاریک غبار که در اثر برخورد دو کهکشان ایجاد می شود، پنهان شده است.
اعتبار: عکس: DES/DOE/Fermilab/NCSA و CTIO/NOIRLab/NSF/AURA. قدردانی: پردازش تصویر: DES، جن میلر (رصدخانه جمینی/NOIRLab از NSF)، رئیس تراویس (دانشگاه آنکوریج آلاسکا)، مهدی زمانی، و دیوید د مارتین
بررسی انرژی تاریک چندین کهکشان کوتوله جدید را کشف کرد و از داده ها برای محدود کردن اندازه ذرات بالقوه ماده تاریک استفاده کرد. این کهکشان کوتوله نامنظم، IC 1613، حدود 2.4 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد و حدود 100 میلیون ستاره دارد. کهکشان های کوتوله بر اساس استانداردهای نجومی کوچک و کم نور در نظر گرفته می شوند. در مقایسه، تصور می شود کهکشان راه شیری ما بین 100 تا 400 میلیارد ستاره دارد.
اعتبار: عکس: راب مورگان، بررسی انرژی تاریک
سحابی هلیکس (NGC 7293) یک سحابی سیاره‌ای است که در فاصله 650 سال نوری از زمین قرار دارد. در اینجا نشان داده شده است که بیش از چندین CCD دوربین انرژی تاریک گسترش می یابد. سحابی های سیاره ای که به این دلیل نامگذاری شده اند که مانند سیارات گرد و لبه های تیز به نظر می رسند، در واقع بقایای ستاره ها هستند. در اینجا، یک ستاره در حال مرگ لایه های بیرونی خود را ریخته است و یک کوتوله سفید کوچک را با گاز احاطه کرده است. در طی میلیاردها سال خورشید ما نیز به سرنوشت مشابهی دچار خواهد شد.
اعتبار: عکس: تحقیقات انرژی تاریک
کهکشان مارپیچی Sculptor حدود 11 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد. این یکی از بیش از 500 میلیون کهکشان است که توسط Dark Energy Survey در 5000 درجه مربع از آسمان تصویربرداری شده است. برای بهینه سازی مشاهدات، DES از نرم افزار خودکار برای اشاره به دوربین و گرفتن نوردهی استفاده می کند. این نرم افزار می تواند در نظر بگیرد که چه بخشی از آسمان بالای سر است، شرایط آب و هوایی، نور ماه و کدام مناطق اخیراً عکسبرداری شده است.
اعتبار: عکس: DES/DOE/Fermilab/NCSA & CTIO/NOIRLab/NSF/AURA. قدردانی: پردازش تصویر: DES، جن میلر (رصدخانه جمینی/NOIRLab NSF)، تراویس رکتور (دانشگاه آلاسکا انکوریج)، مهدی زمانی، و دیوید د مارتین
پوشش های سحابی اطراف کهکشان بیضوی NGC 474 (مرکز) در واقع صدها میلیون ستاره هستند. در سمت چپ یک کهکشان مارپیچی قرار دارد و در پس‌زمینه هزاران کهکشان دورتر دیده می‌شوند که در این نسخه قابل بزرگنمایی قابل مشاهده هستند. تصاویر DECam حاوی مقدار زیادی اطلاعات هستند. هر کدام از آنها حدود یک گیگابایت حجم دارند. Dark Energy Survey در هر جلسه صدها تصویر می گیرد و تا 2.5 ترابایت داده در یک شب تولید می کند.
اعتبار: عکس: تحقیقات انرژی تاریک
دوربین انرژی تاریک کهکشان مارپیچی میله ای NGC 1365 را در اولین تصاویر خود در سال 2012 ثبت کرد. این کهکشان در خوشه Fornax، در فاصله حدود 60 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. این نمای نزدیک از میدان دید بسیار گسترده‌تر دوربین می‌آید که می‌توانید در بیننده تعاملی DECam آن را بررسی کنید.
