سامانه رادار سیاره‌ای گلدستون ناسا اخیراً دو سیارک نزدیک به زمین به نام‌های 2024 MK و 2011 UL21 را ثبت کرده است که از کنار سیاره ما می‌گذرند. شاید کمی نگران‌کننده این باشد که یکی از آنها فقط 13 روز قبل از دور زدن سالم کشف شد زمیناما دانشمندان ناسا آزمایشگاه موتور جت (JPL) در جنوب کالیفرنیا می گویند که هرگز تهدیدی ایجاد نکرده است. با این حال، تصاویری که آنها توانستند جمع آوری کنند بسیار آموزنده بود.
هیچ خطری برای برخورد یک شی نزدیک به زمین به سیاره ما وجود نداشت، اما مشاهدات راداری انجام شده در طول این دو رویکرد نزدیک، تمرین ارزشمندی را برای حفاظت سیاره ایو همچنین اطلاعاتی در مورد اندازه، مدار، چرخش، جزئیات سطح، و سرنخ هایی از ترکیب و شکل گیری آنها.” بیانیه مطبوعاتی.
رادار منظومه شمسی گلدستون در صحرای نزدیک بارستو، کالیفرنیا واقع شده است. با آنتن 70 متری (230 فوت) کاملاً هدایت شونده (DSS-14) – تنها برد کاملاً هدایت پذیر جهان و رادار تصویربرداری با وضوح بالا – پوشش تمام آسمان را فراهم می کند و برای بررسی اشیاء مورد علاقه در داخل مورد استفاده قرار گرفته است. منظومه شمسی برای سه دهه گذشته
در این مدت او توانست اطلاعات ارزشمندی در مورد سیارات دیگر جمع آوری کند، از سیاره تیر به زحلو از ماموریت های اکتشافی متعددی مانند مریخ نوردهای کاوشگر مریخ، اکسپدیشن کاسینی به زحل، سیارک کاوشگر هایابوسا، سوهو بازسازی کاوشگر رصد خورشید، کاوشگر ماه و سیاره زهره– مطالعه ماژلان
متصل: سیارک “خدای نابودی” آپوفیس در سال 2029 به زمین می آید و ممکن است با یک فضاپیمای کوچک روبرو شود.
همانطور که در این هفته مشاهده شد، برای ردیابی و مطالعه نزدیکی به زمین نیز استفاده شده است سیارک هاکمک به جلوگیری از خطرات احتمالی ضربه و شناسایی اهداف برای ماموریت های اکتشافی آینده. رادار ابزاری قدرتمند برای مطالعه خواص و مدار سیارک‌ها است—ایستگاه زمینی امواج رادیویی را به سیارک‌ها ارسال می‌کند، سپس سیگنال‌های پراکنده‌ای را دریافت می‌کند که دانشمندان می‌توانند از آنها برای جمع‌آوری اطلاعات مرتبط استفاده کنند. اگر “پژواک” یک شی به اندازه کافی قوی باشد، تصویر رادار می تواند به وضوح فضایی برای شناسایی ویژگی هایی تا اندازه 10 متر (32 متر) دست یابد.
سلام سیارک ها خداحافظ سیارک ها
در 27 ژوئن، سیستم راداری سیارک 2011 UL21 را هنگام عبور از زمین در فاصله 4.1 میلیون مایلی (6.6 میلیون کیلومتری) ردیابی کرد. همانطور که از نامش پیداست، این سیارک به آن شهرت دارد ناسا 2011 دانشمندان در طی بررسی آسمان کاتالینا در توسان، آریزونا کشف کردند.
عرض حدود یک مایل (1.6 کیلومتر)، این شی اولین جسمی بود که به اندازه کافی نزدیک شد تا توسط رادارهای زمینی تصویربرداری شود، و به دانشمندان اجازه داد تا تشخیص دهند که شکل آن تقریباً کروی است و با “ماه” خود همراه است. که در فاصله حدود 1.9 مایلی (3 کیلومتری) از سیارک می چرخد.
تصور می‌شود که حدود دو سوم از سیارک‌هایی با این اندازه منظومه‌های دوتایی هستند و کشف آنها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا می‌توانیم از اندازه‌گیری موقعیت نسبی آنها برای تخمین مدار، جرم و چگالی نسبی آنها استفاده کنیم، که اطلاعات کلیدی در مورد چگونگی ممکن آنها ارائه می‌کند. لنس بنر، دانشمند اصلی JPL که به انجام مشاهدات کمک کرد، گفت.
در حالی که دانشمندان ناسا می گویند که UL21 2011 به دلیل اندازه آن به عنوان بالقوه خطرناک طبقه بندی می شود، محاسبات مدار این سیارک نشان می دهد که در آینده نزدیک تهدیدی واقعی نخواهد بود.
سپس، تنها دو روز بعد، یک سیارک دیگر ظاهر شد. همان تیم سیارک 2024 MK را در فاصله 184000 مایلی (295000 کیلومتری)، کمی بیش از سه چهارم فاصله بین سیاره ما تماشا کردند. ماه و زمین به گفته این تیم، رویکردهای نزدیک مانند این نسبتا نادر هستند، اما بینش های ارزشمندی را ارائه می دهند که در غیر این صورت به دست آوردن آنها دشوار خواهد بود.
بنر گفت: «این یک فرصت عالی برای مطالعه ویژگی‌های فیزیکی و به دست آوردن تصاویر دقیق از یک سیارک نزدیک به زمین بود.
2024 MK برای اولین بار در 16 ژوئن توسط سیستم هشدار آخرین هشدار سیارک (ATLAS) در رصدخانه ساترلند در آفریقای جنوبی شناسایی شد. مدار آن در حین عبور توسط گرانش زمین اصلاح شد و دوره مداری 3.3 ساله آن را کاهش داد. خورشید در حدود 24 روز، این تیم در انتشار گفت.
در 29 ژوئن، دانشمندان دوباره امواج رادیویی را به 2024 MK مخابره کردند – اما این زمان، سیگنال بازگشت را با آنتن 114 فوتی (34 متری) DSS-13 گلدستون به جای DSS-14 دریافت کرد. آنها نوشتند: «این رصد راداری «بیستاتیک» تصویری دقیق از سطح سیارک ایجاد کرد که فرورفتگی‌ها، برآمدگی‌ها و صخره‌هایی به عرض 30 فوت (10 متر) را نشان داد.
این سیارک با عرض حدود 500 فوت (150 متر) کشیده و زاویه‌دار به نظر می‌رسد و دارای نواحی مسطح و گرد برجسته است. اگرچه این سیارک به عنوان یک سیارک بالقوه خطرناک نیز طبقه بندی می شود، اما محاسبات مربوط به حرکت آینده آن نشان می دهد که در آینده قابل پیش بینی خطری برای سیاره ما ایجاد نمی کند.
