«Apollo 13: Survival»: کارگردان پیتر میدلتون در مستند جدید و جذاب نتفلیکس (اختصاصی)
توانایی خلق یک مستند جذاب، هنری و احساسی، آزمونی واقعی برای یک فیلمساز است، و آزمایشی است که پیتر میدلتون، فیلمساز بریتانیایی با آخرین پروژه خود، که اکنون در نتفلیکس پخش می شود، با عنوان آپولو 13: بقا، بر آن تسلط یافته است.
این کپسول زمان جذاب، ماموریت ناگوار ناسا در آوریل 1970 را شرح می دهد، زمانی که فضانوردان جیم لاول، جک سویگرت و فرد هیز پس از انفجار مدول خدماتی آنها در نیمه راه ماه، به سختی از بازگشت به زمین بازماندند و کشتی را رها کرد تا اکسیژن را به فضا تهویه کند. پیچیدگی‌های بیشتر در مورد سیستم‌های الکتریکی و پشتیبانی حیاتی آنها به وجود آمد که هرگونه تلاش برای فرود روی ماه را متوقف می‌کرد. معجزه فرود امن آنها در اقیانوس آرام چند روز بعد جهان را برای لحظه ای کوتاه در یک بیداری جهانی از امید و دعا متحد کرد.
در بررسی فیلم متوجه شدیم که نگاهی متفکرانه به یکی از دلخراش ترین لحظات تاریخ پروازهای فضایی است که حتی امروز نیز از نظر احساسی طنین انداز می شود.
تماشا کنید
میدلتون به Space.com گفت: «من با بسیاری از این مواد آشنا بودم. در فیلم برنامه آپولو معروف و پربازیگر بود.» یک فیلم واقعاً مهم از نظر پیشرفت شخصی من به عنوان کارگردان، «برای همه بشریت» ساخته آل راینرت بود. به نظرم خیلی فیلم قشنگی بود و روشی که او توانست مخازن ناسا را کشف کند و آن را با امتیاز برایان انو ترکیب کند، با استفاده از این مصاحبه‌های تأمل‌آمیز و مدیتیشن با فضانوردان آپولو، رویکرد جالبی بود که برای من به عنوان کارگردان الهام‌بخش بود، نه به آن پروژه. “
میدلتون و شرکای سازنده‌اش با غربال کردن کوهی از تصاویر آرشیوی ناسا، فیلم‌های ماموریت و مصاحبه‌ها با فضانوردان و خانواده‌هایشان، پرتره‌ای احساسی از بسیاری از مهندسان، اخترفیزیک‌دانان، دانشمندان، پرسنل کنترل ماموریت و همسران فضانوردی که در این کشتی حضور داشتند، گردآوری کردند. نفس جمعی آنها، در حالی که خدمه آپولو 13 برای زنده ماندن با زمان مسابقه می دادند.
من از مقیاس موادی که در دسترس خواهد بود می دانستم. حتی اگر من مشکوک بودم که فضانوردان آپولو 13 از فضا عکاسی زیادی نکرده اند. من فکر می کنم معلوم شد که آنها فقط 14 دقیقه فیلم 16 میلی متری گرفته اند. تماشای فیلم ناسا هنگامی که دوربین‌ها را به هر فضاپیما وصل می‌کردند و برای آموزش و پرتاب و آماده‌سازی، 65 میلی‌متر روی زمین شلیک می‌کردند. اینها چیزهای بسیار تأثیرگذاری است که در حوزه عمومی به گونه ای انجام می شود که من فکر نمی کنم. باید از آن زمان برای مردم گیج کننده بوده باشد.”
میدلتون به ما یادآوری می کند که بسیاری از زمینیان زنده در اواخر دهه 1960 هیچ خاطره ای از اولین پرواز برادران رایت در سال 1903 ندارند، چه رسد به درک این ایده خارق العاده برای رسیدن به ماه.
“این چیزهای کمیک علمی تخیلی بود، و برای دسترسی به همه آن مطالب، احساس کردیم باید به آن فرصت دهیم تا کاری را انجام دهیم که تجربه‌ای‌تر باشد، که بتواند مخاطب را در درام در حال وقوع این بحران غرق کند. “او اشاره می کند. “این جاه طلبی ما بود، تلاش برای قرار دادن تماشاگران در کابین خلبان. مانند لاول، هیز و سویگرت زندگی کردن. فضای کلیدی دیگر کنترل ماموریت است، آن اتاق بسیار احساسی است، با چرخش دود سیگار و بوی پیتزای کهنه در آنجا.”
منطقه ای که میدلتون کمتر مطمئن بود تجربه خانوادگی بود و او خیلی زود می دانست که خانواده لاول قلب عاطفی فیلم خواهند بود.
میدلتون به یاد می‌آورد: “اینکه آیا ما موادی را که آنها می‌توانند نشان دهند در اختیار داشته باشیم یا نه، این یک علامت سوال بود.” یکی از چیزهایی که به دست آوردیم، آرشیو شگفت انگیزی از عکس ها بود که مجله Life و عکاسان به آن دسترسی پیدا کردند. خیلی سریع شروع کردیم به مرور این مجموعه مطالبی که واقعاً شخصی و واقعاً صمیمی بود.
مریلین لاول را در حال تماس تلفنی با ناسا می‌بینید و در حال انجام این دعاهای بداهه با کشیش محلی است که به او و فرزندانش دلداری می‌دهد. در برخی از این تصاویر یک قدرت و ظرافت واقعی وجود دارد که ما بلافاصله جذب آن شدیم. سپس با چه مطالب آرشیوی دیگری می توانیم این را تکمیل کنیم؟ بسیاری از تحقیقات ما به دنبال یافتن این گزارش های اول شخص، صدای فضانوردان، افراد کنترل ماموریت و خانواده ها بوده است.”
برای حفظ شتاب روایی، میدلتون و تیمش عاقلانه از گنجاندن سر صحبت‌ها یا ضبط مطالب جدید با همکاران یا شخصیت‌های خود در فیلم اجتناب کردند. چشم انداز او تلاش برای یافتن منابع آرشیوی برای نزدیکترین دوره زمانی ممکن بود، همه در خدمت امید به ایجاد حس قرار دادن بینندگان در لحظه.
زمانی که به ما نزدیک شد، چند عنصر اصلی دیگر پروژه وجود داشت که فکر می کردیم واقعاً جالب بودند. یکی از بزرگ‌ترین آنها آپولو در زمان واقعی است و بچه‌هایی که این سایت را توسعه داده‌اند، باز کردن گره‌ها، ریمستر کردن، حس کردن تمام صداهای کنترل ماموریت، 7000 ساعت صدا بر اساس برآورد ما، و ارائه آن به روشی که برای عموم قابل دسترس باشد. داشتن آن به عنوان پایه ای برای پروژه ای مانند این کاملاً کلیدی است. بسیاری از کارهای قبلی ما، چارلی چاپلین واقعی و یادداشت هایی در مورد کوری، با صدا شروع شدند. این یکی از مواردی است که ما در یک پروژه به آن نگاه می کنیم، به خصوص اگر یک مستند تاریخی باشد.
«این یک داستان خارق‌العاده است و یکی از عناصر خارق‌العاده نحوه تشدید این بحران است. اما نتیجه نهایی این است که آیا آنها از جو زمین عبور خواهند کرد؟ آیا سپرهای حرارتی دوام خواهند داشت؟ آیا محاسبات آنها درست است؟
“و در یک دقیقه و بیست و شش ثانیه این لحظه وحشتناک است که آنها باید تماس رادیویی را بازیابی می کردند، اما این کار را نکردند.” ناسا خدمه دوربین را به سرتاسر جهان فرستاد تا افرادی را که این لحظه را تماشا می‌کنند، ضبط کنند و شما آن را روی صورتشان می‌بینید. مردم عادی در خیابان‌ها دور تلویزیون‌ها و رادیوها جمع شده‌اند و فقط برای این لحظه شگفت‌انگیز و ناخن‌جوش آماده می‌شوند.»
به طور گسترده پذیرفته شده است که برنامه آپولو ناسا به بسیاری از مردم احساس وحدت ملی متمرکز کرد، به ویژه داستان آپولو 13.
میدلتون می‌گوید: «این تشخیص وجود داشت که اینها فقط سه فضانورد آمریکایی نیستند، بلکه سه سفیر برای نسل بشر هستند. یک خط زیبا در فیلم وجود دارد که آل راینر در مصاحبه ای با جک سویگرت ضبط کرده است، جایی که جک در مورد این ایده صحبت می کند که از منظر ماموریت، آپولو 13 شکست خورده بود، اما برای یک لحظه کوتاه، تمام جهان شکست خورد. با هم این انسانیت مشترک ما را به ما یادآوری کرد و نمونه های بسیار کمی از چنین رویدادهایی در تاریخ وجود دارد.»
فیلم Apollo 13: Survival که توسط نیک فریزر و استفن اسلیتر به همراه تهیه کنندگان هیو دیویس و کلایو پترسون تهیه شده است، به طور انحصاری در نتفلیکس پخش می شود.
