ارائه یک کهکشان ستارهای توسط هنرمند با استفاده از دادههای شبیهسازی FIRE (بازخورد در محیطهای نسبیتی)، که شامل انفجارهای قوی تشکیل ستارهها است. همانطور که تحقیقات اخیر نشان داده است، کهکشان های درخشان و اولیه مشاهده شده توسط JWST ممکن است به تنهایی نشانگر جرم ستاره ای نباشند، بلکه نشانگر روشنایی تولید شده توسط ستارگان غول پیکر و ابرغول، و همچنین ابرنواخترهای یافت شده در کهکشان های ستاره فوران فعال باشند.. (اعتبار: Aaron M. Geller، Northwestern، CIERA + IT-RCDS)
با بسیاری از کهکشان های اولیه با روشنایی غیرمنتظره بالا، JWST همه ما را شگفت زده کرد. در اینجا نحوه درک آنچه که ما می بینیم توسط دانشمندان آمده است.
JWST از اولین نگاه اجمالی خود به جهان دور، ستاره شناسان را شوکه کرد.
این تصویر ترکیبی تقریباً کاملاً تراز شده، اولین نمای میدان عمیق JWST از هسته خوشه SMACS 0723 را نشان می دهد و آن را با نمای قدیمی هابل در تضاد قرار می دهد. تصویر JWST از خوشه کهکشانی SMACS 0723 اولین تصویر علمی تمام رنگی و چندموجی است که توسط JWST گرفته شده است. برای مدتی، این عمیق ترین تصویری بود که تا کنون از کیهان بسیار دور گرفته شده بود، با 87 کهکشان نامزد بسیار دور در آن شناسایی شده بود. آنها منتظر پیگیری و تایید طیف سنجی هستند تا مشخص شود که واقعاً چقدر دور هستند. اما حتی از این تصویر اول، مشاهدات JWST نشان می دهد که تعداد و چگالی کهکشان های درخشان و اولیه ممکن است برای ستاره شناسان مشکل ایجاد کند. (اعتبار: NASA، ESA، CSA و STScI؛ NASA/ESA/Hubble (STScI)؛ کامپوزیت توسط E. Siegel)
مناظر عمیق بی سابقه آن شگفتی عظیمی را نشان داد: کهکشان های درخشان.
این بخش از جدیدترین میدان فوقعمیق JWST، که با میدان عمیق فوقالعاده هابل و میدان فوقعمیق همپوشانی دارد، تعداد زیادی از اجرام را که قبلاً برای هابل نامرئی بودند، نشان میدهد، حتی با وجود تنها 4 درصد از زمان رصد. JWST به همان اندازه خوب است، اما معنای این کهکشان ها برای کیهان شناسی هنوز در دست بررسی است. (اعتبار: NASA، ESA، CSA، STScI، کریستینا ویلیامز (NOIRLab NSF)، ساندرو تاچلا (کمبریج)، مایکل ماسدا (UW-Madison)؛ تدوین: Joseph DePasquale (STScI); انیمیشن: E. Siegel)
حتی در این زمانهای اولیه، کهکشانها بسیار بزرگ، درخشان و متعدد بودند که قابل توضیح نبود.
این بخش از آخرین تصویر JWST، که بخشی از میدان فوقعمیق هابل را پوشش میدهد، تعدادی کهکشان دوردست را نشان میدهد که به صورت دستی برجسته شدهاند، که در نماهای کوتاه JWST وجود دارند اما در نماهای هابل با نوردهی طولانی وجود ندارند. برخی از آنها ممکن است واقعاً رکورددار فضایی باشند. (اعتبار: NASA، ESA، CSA، STScI، کریستینا ویلیامز (NOIRLab NSF)، ساندرو تاچلا (کمبریج)، مایکل ماسدا (UW-Madison)؛ تدوین: Joseph DePasquale (STScI); انیمیشن: E. Siegel)
JWST ناسا که ما را فراتر از محدودیت های رصدخانه های قبلی، از جمله تمام تلسکوپ های زمینی روی زمین و همچنین هابل می برد، دورترین کهکشان های کشف شده در جهان را به ما نشان داده است. اگر موقعیتهای سهبعدی را به کهکشانهایی اختصاص دهیم که به اندازه کافی مشاهده و اندازهگیری شدهاند، میتوانیم یک پرواز تجسمی از کیهان بسازیم، همانطور که دادههای CEERS از JWST به ما اجازه میدهند در اینجا انجام دهیم. در فواصل دورتر، کهکشان های فشرده ستاره ساز رایج ترند. در فواصل نزدیکتر، کهکشانهای پراکندهتر و ساکن عادی هستند. (وام: فرانک سامرز (STScI)، گرگ بیکن (STScI)، جوزف دپاسکوال (STScI)، لیا هوستاک (STScI)، جوزف اولمستد (STScI)، آلیسا پاگان (STScI). علم توسط: استیو فینکلشتاین (UT Austin)، ربکا لارسون (RIT)، Michaela Bagley (UT Austin))
به طور معمول، درخشندگی کهکشانی جرم ستارهای را دنبال میکند: جرم کهکشان ناشی از ستارهها.
کهکشان چرخ جنوبی، مسیه 83، بسیاری از ویژگیهای مشترک کهکشان راه شیری را نشان میدهد، از جمله بازوهای مارپیچی و میله مرکزی، و همچنین خارها و بازوهای ثانویه. مناطق صورتی تغییر در اتم های هیدروژن را نشان می دهد که توسط نور UV هدایت می شوند. از آنجایی که این نور بیشتر توسط ستارگان داغ و آبی تولید می شود، این عناصر صورتی تنها در مناطقی ظاهر می شوند که شکل گیری ستاره های جدید به طور فعال در حال شکل گیری است. روشنایی کلی یک کهکشان مستقیماً با جرم ستارهای آن مرتبط است: مقدار جرمی که به طور تجمعی ستارههایی را در آن تشکیل داده است که یک ویژگی معمولی کهکشانهای امروزی است. (اعتبار: CTIO/NOIRLab/DOE/NSF/AURA; قدردانی ها: M. Soraisam (دانشگاه ایلینوی)؛ پردازش تصویر: تراویس رکتور (دانشگاه آنکوریج آلاسکا)، مهدی زمانی و دیوید دی مارتین)
یکی از مقصران بالقوه، “ستاره های اول”، درخشان تر و آبی تر از ستاره های مدرن، هنوز دیده نشده اند.
اولین ستارهها و کهکشانهایی که تشکیل میشوند باید خانه ستارگان جمعیت III باشند: ستارگانی که فقط از عناصری تشکیل شدهاند که برای اولین بار در طول انفجار بزرگ داغ تشکیل شدهاند، که 99.999999٪ منحصراً هیدروژن و هلیوم است. چنین جمعیتی هرگز مشاهده یا تایید نشده است (اگرچه بسیاری از آنها از اندازه گیری های ناچیز و غیرقطعی استفاده کرده اند) اما برخی امیدوارند که تلسکوپ فضایی جیمز وب سرانجام آنها را آشکار کند. در همین حال، دوردستترین کهکشانهایی که ما دیدهایم، همگی ماهیت بسیار درخشان و آبی دارند، اما کاملاً بکر نیستند، هنوز از چند صد میلیون سال پس از شروع انفجار بزرگ به سوی ما میآیند، و هیچ مدرک قطعی در این مورد وجود ندارد. “ستاره های اول” در هر کجای آنها. (اعتبار: پابلو کارلوس بوداسی/ویکیمدیا کامانز)
یک توضیح جزئی ناشی از عملکرد بیش از حد نوری JWST است.
این شبیهسازی انحراف کروی نشان میدهد که چگونه یک منبع نقطهای از طریق یک دیافراگم کاملاً کروی دیده میشود، اگر جسم بیش از حد فوکوس (سمت چپ)، کمفوکوس (راست)، یا کاملاً متمرکز (مرکز) باشد، همراه با یک طول موج بهخوبی تصحیح شده (ردیف میانی) در مقابل هر کدام. کمی بیش از حد تصحیح شده (ردیف بالا) یا کمتر تصحیح شده (ردیف پایین). تصویر پایین سمت راست، انحراف کروی اصلی را در دوربین اصلی هابل WFPC نشان می دهد. آینه اولیه هابل با انحراف کروی مشکل داشت. آینه های JWST این کار را نمی کنند. (اعتبار: ام دی اف در ویکی پدیای انگلیسی; ناسا، ESA و تیم COSTAR)
به خاطر اینکه خلوص بی سابقه آناپتیک های دست نخورده JWST نماهای روشن تر و واضح تر از حد انتظار را باز می گرداند.