مقالات

JWST نشانه هایی از ستاره نوترونی به جا مانده از ابرنواختر 1987A را جاسوسی می کند


در درون ابر غبار به جا مانده از ابرنواختر 1987A، معروف ترین انفجار ستاره ای در تاریخ مدرن، ستاره شناسان شواهد قانع کننده ای از یک ستاره نوترونی پیدا کرده اند.

تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا جاسوسی کرد نکات غیرمستقیم یک منبع قدرتمند اشعه ایکس محققان در 22 فوریه در گزارش کردند – احتمالاً نوعی ستاره نوترونی – که از هسته باقیمانده ابرنواختر می آید. علوم پایه. این یافته‌ها بخشی از یک جست‌وجوی 37 ساله برای تعیین اتفاقی است که پس از نزدیک‌ترین ابرنواختر در تقریباً 400 سال گذشته رخ داده است و می‌تواند بینشی در مورد چگونگی رفتار یک ستاره نوترونی تنها چند دهه پس از تولدش ارائه دهد.

پاتریک کاوانا، ستاره شناس در 17 فوریه در یک کنفرانس مطبوعاتی در نشست انجمن پیشرفت علم آمریکا در دنور گفت: “Supernova 1987A یک آزمایشگاه واقعا منحصر به فرد برای مطالعه ابرنواخترها است.” کاوانا از دانشگاه ماینوث در ایرلند گفت: «هدیه ای است که با مشاهدات جدید به اکتشافات جدید ادامه می دهد».

دو تصویر کنار هم از یک قسمت از آسمان.  در سمت چپ فلشی وجود دارد که قبل از تبدیل شدن به ابرنواختر به یک ستاره اشاره می کند.  در تصویر سمت راست، همین ستاره اکنون بسیار بزرگتر و درخشان تر است و انفجار را آشکار می کند.
به ندرت پیش می آید که دانشمندان رصد یک ستاره غول پیکر را قبل از انفجار در یک ابرنواختر داشته باشند، اما آنها با ابرنواختر 1987A خوش شانس بودند. در سمت چپ ابرغول آبی قبل از انفجار است. در سمت راست خود انفجار است.دیوید مالین، AAT

در 23 فوریه 1987، تلسکوپ ها در سراسر جهان صندلی ردیف جلو گرفت به یک ابرنواختر تماشایی در ابر ماژلانی بزرگ، کهکشان همراه کهکشان راه شیری (SN: 2/8/17). چنین انفجارهایی زمانی رخ می دهد که ستاره ای حداقل هشت برابر جرم خورشید بمیرد. ابرنواختر 1987A که در فاصله نجومی نزدیک 160000 سال نوری واقع شده است، تا ماه ها پس از آن با چشم غیرمسلح در آسمان شب قابل مشاهده بود. انفجار انرژی مقادیر زیادی نوترینو تولید کرد که تعداد انگشت شماری از آنها به آشکارسازهای روی زمین ختم شد. این اولین بار بود که چنین ذرات شبح مانندی از فراسوی منظومه شمسی دیده می شد.

از آن زمان، دانشمندان به این فکر افتاده اند که آیا هسته آهنی ابرغول آبی که منجر به 1987A شد به یک ستاره نوترونی فوق متراکم سقوط کرد یا تا یک سیاهچاله فرو ریخت. این واقعیت که نوترینوها از این رویداد فرار کردند، احتمال وجود یک ستاره نوترونی را به ارمغان می آورد، اما آنچه باقی مانده است هنوز دیده نشده است. این تا حدودی به دلیل این واقعیت است که لایه‌های بیرونی ستاره اصلی که اکنون با سرعت 10000 کیلومتر در ثانیه از انفجار دور می‌شوند، مه غلیظی از غبار ایجاد می‌کنند که منطقه را مبهم می‌کند.

نور مادون قرمز راحت تر از سایر طول موج ها از گرد و غبار عبور می کند. بنابراین چشم های مادون قرمز تلسکوپ فضایی جیمز وب یا JWST برای نگاه کردن به ابر در حدود سال 1987A مناسب هستند. کاوانا و همکارانش با JWST نور حاوی نشانه هایی را شناسایی کردند که نشان دهنده وجود آرگون و گوگرد در ناحیه مرکزی غبارآلود بود. به طور قابل توجهی، این عناصر یونیزه شده اند، به این معنی که برخی از الکترون های آنها حذف شده است.

«شما به یک منبع انرژی بالا نیاز دارید [X-rays] Claes Fransson، اخترشناس دانشگاه استکهلم، یکی از نویسندگان این مقاله می گوید: برای ایجاد این یون ها. سوال این است که چه چیزی باعث این یونیزاسیون می شود؟

تیم معتقد است دو احتمال وجود دارد. ابرنواختر 1987A ممکن است یک تپ اختر، یک ستاره نوترونی بسیار مغناطیسی که پرتوهای قدرتمندی از تابش تولید می کند، از خود به جای گذاشته باشد. که در سحابی سرطان بسیار نزدیکتر یافت می شودبقایای یک ابرنواختر تقریبا 1000 ساله (SN: 05/23/22). روش دیگر، اشعه ایکس می تواند از یک ستاره نوترونی معمولی که سطح نوزاد تازه متولد شده آن در یک میلیون درجه سانتیگراد شعله ور می شود، بیاید.

آراویند پایات راوی، اخترفیزیکدان دانشگاه کالیفرنیا، دیویس که در این کار دخالتی نداشت، گفت: «این یکی از قوی‌ترین شواهد غیرواقعی است که حاکی از وجود یک ستاره نوترونی است. اگرچه هنوز یک کشف مستقیم نیست، اما داده های قبلی را تکمیل می کند او می گوید که توسط ابزارهایی مانند آرایه میلی متری/زیر میلی متری بزرگ آتاکاما جمع آوری شده است.

اگر محققان بتوانند مستقیماً نور ستاره نوترونی را بگیرند، می‌توانند ستاره‌های نوترونی قدیمی‌تر در جای دیگر کیهان را با ستاره‌ای که مدت کوتاهی پس از تولد آن مشاهده شده است، مقایسه کنند و به اخترشناسان بینشی از ساختار داخلی چنین اجرام عجیب و غریبی بدهد. راوی می‌گوید برای آن، ابرهای اطراف باقیمانده 1987A احتمالاً باید کمی بیشتر نازک شوند، رویدادی که در 10 سال آینده یا بیشتر انتظار می‌رود.

او می‌گوید: «در نهایت این اتفاق می‌افتد که ما تصویری از جوان‌ترین ستاره نوترونی مشاهده‌شده را خواهیم داشت.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا