آب روی زمین از کجا می آید؟ این خانواده باستانی از سیارک ها ممکن است به ما در پیدا کردن این موضوع کمک کند


خانواده بدوی سیارک ها دریچه ای به اخترشناسان برای کشف تاریخچه این صخره های فضایی کوچکی که تصور می شود زمانی وجود داشته اند، در اختیار آنها قرار می دهد. آب بیار به زمین.
زندگی در منظومه شمسی می تواند خطرناک باشد، با تأثیرات زیادی که در طول تاریخ رخ می دهد – برای مثال، در نظر بگیرید تاثیر غول پیکر که ما را تشکیل می دهند ماه یا ضربه های متعددی که سطح دهانه را تحریک می کند سیاره تیر. گاهی اوقات سیارک های بزرگ عمدتا کمربند سیارکیواقع بین مریخ و مشتری نیز مورد اصابت قرار گرفتند. هنگامی که این اتفاق بیفتد، این سیارک ها به قطعات کوچکتر تبدیل می شوند. رویدادهایی مانند این می توانند چندین ده رویداد کوچکتر را ایجاد کنند فضا سنگ ها به طور طبیعی، بسیاری از بیتهای حاصل از یک جسم اصلی دارای موارد مشترکی مانند حرکت در مدارهای مشابه هستند. اخترشناسان چنین گروه هایی از سیارک ها را “خانواده” می نامند.
بیش از 120 خانواده از این قبیل در کمربند سیارک ها وجود دارند. برخی، مانند خانواده وستا، که به خاطر دومین شی بزرگ در کمربند نامگذاری شده است 4 اخبار، شواهدی از تغییرات شیمیایی را نشان می دهد. از آنجایی که وستا بسیار بزرگ است، تحت گرم شدن و همچنین فرآیندی به نام تمایز قرار گرفته است که در آن عناصر سنگینتر در هسته آن فرو میروند و لایههای مختلفی را تشکیل میدهند، قبل از اینکه توسط سیارک دیگری برخورد کند و تا حدی تجزیه شود.
متصل: بدون نیاز به برخورد سیارک: مطالعه نشان می دهد که زمین تازه متولد شده آب خود را ساخته است
با این حال، هشت خانواده از خانواده سیارک ها ترکیب شیمیایی اولیه خود را حفظ می کنند. ستاره شناسان به این نمونه های بکر بسیار علاقه مند هستند زیرا ترکیبات اولیه آنها می تواند بینشی از شرایط منظومه شمسی ما در زمان تشکیل سیارک های اجدادی این خانواده ها ارائه دهد. به عبارت دیگر، آنها می توانند به ما کمک کنند تا به اسرار آن بپردازیم کهن منظومه شمسی. به این ترتیب، نومی پینیلا-آلونسو، دانشمند سیارهشناس دانشگاه فلوریدا مرکزی، پروژهای به نام بررسی طیفسنجی سیارکهای اولیه (PRIMASS) را برای شرح ترکیب شیمیایی این خانوادههای سیارکها هدایت میکند.
اکنون، آن کار در نهایت به لطف دکترای پینیلا-آلونسو کامل شده است. دانشآموز، بریتانی هارویسون، که وظیفه مطالعه مشاهدات فروسرخ خانواده سیارکهای ابتدایی Erigone، آخرین خانوادهای که برای پروژه PRIMASS مورد مطالعه قرار گرفت را بر عهده گرفت. خانواده اریگون از نظر کیهانی کاملاً جوان هستند، زیرا تخمین زده می شود که برخوردی که آن را ایجاد کرده تنها 130 میلیون سال پیش رخ داده است.
هارویسون در این باره گفت: «تئوری هایی وجود دارد مبنی بر اینکه زمین ممکن است مقداری از آب خود را از سیارک های اولیه در منظومه شمسی اولیه دریافت کرده باشد. بیانیه. بخش بزرگی از این تئوری ها درک چگونگی انتقال این سیارک های بدوی در مسیر زمین است. بنابراین مطالعه سیارکهای بدوی امروزی در منظومه شمسی میتواند به ترسیم تصویری از آنچه در تمام آن سالها میگذشت کمک کند.»
با استفاده از مشاهدات مادون قرمز نزدیک ساخته شده توسط ناساتلسکوپ مادون قرمز 3.2 متری در هاوایی و تلسکوپ 3.58 متری Nazionale Galileo در جزایر قناری در اسپانیا، هارویسون ترکیب 25 عضو خانواده اریگون را تجزیه و تحلیل کرد. این گروه از بزرگترین عضوش، سیارک 72 کیلومتری (44.7 مایلی) 163 اریگون نامگذاری شده است.
هارویسون دریافت که 43 درصد از خانواده اریگون، از جمله 163 اریگون، سیارک های کربنی نوع C هستند، به این معنی که آنها غنی از کربن هستند. اینکه تعداد زیادی از خانواده اریگون از نوع C هستند تعجب آور نیست زیرا به طور کلی رایج ترین نوع سیارک است و اغلب حاوی شواهدی از مواد معدنی هیدراته یا آبی است. به این ترتیب، سیارکهای نوع C در واقع کاندیدای اصلی برای آوردن آب به زمین هستند.
در مورد بقیه خانواده اریگون، 28٪ سیارک های نوع X هستند که احتمالاً از گونه های متفاوتی هستند و طیف های مشابهی با بقیه قبیله خود دارند. نوع B، که گونهای از سیارکهای کربنی هستند، 11 درصد از خانواده اریگون را تشکیل میدهند، در حالی که تیپهای T ناشناخته 7 درصد را تشکیل میدهند. همچنین مقادیر ناچیزی از انواع سنگ های L و S وجود دارد که به نظر می رسد نسبت به اعضای واقعی خانواده تداخل دارند.
با این حال، کشف اصلی هارویسون این است که همه اعضای خانواده اریگون دارای ترکیب اولیه مشابهی هستند که توسط هیچ خانواده سیارکی اولیه تکرار نشده است. در واقع، همه خانواده ها با سطوح مختلف هیدراتاسیون خود منحصر به فرد هستند. توانایی تشخیص اینکه کدام خانواده از سیارک ها دارای بالاترین میزان آب هستند، به ستاره شناسان کمک می کند تا هنگام جستجوی مقصرانی که آب را به زمین آورده اند، در مسیر درست قرار بگیرند.
از آنجایی که خانواده اریگون بسیار هیدراته هستند، اکنون یک هدف کلیدی برای ستاره شناسان هستند. همانطور که اتفاق می افتد، ناسا لوسی ماموریت فضایی که او به سمت آن می رود سیاره مشتریسیارک های تروجان برای اولین بار از سیارک 52246 دونالدجوهانسون بازدید خواهند کرد. این سیارک نوع C که از نام یک دیرینهانتروپولوژیست آمریکایی نامگذاری شده است، عضوی از خانواده اریگون است، بنابراین دانشمندان میتوانند زمانی که لوسی در 20 آوریل 2025 از کنارش عبور میکند، از نزدیک نگاه کنند.
تیم PRIMASS نیز با موفقیت پیروز شد زمان بر تلسکوپ فضایی جیمز وب برای رصد خانواده اریگون (و همچنین سایر سیارک های ابتدایی) در اوایل تابستان امسال. یافتههای JWST و Lucy تاریخچه این اجرام باستانی را بیشتر آشکار میکند و شروع به پر کردن شکافهای دانش ما در مورد گذشته منظومه شمسی و زمین میکند.
تحقیقات هارویسون در شماره آوریل 2024 منتشر شده است ایکاروس.



