آیا تلسکوپ فضایی جیمز وب می تواند کهکشان های بالای افق کیهان را ببیند؟

از زمانی که تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) در سال 2022 شروع به ارسال داده ها به زمین کرد، تأثیر زیادی بر نجوم داشته است و یکی از پیشگامانه ترین دستاوردهای آن رصد برخی از دورترین کهکشان ها تا کنون دیده شده. با این حال، از آنجایی که نور فوراً حرکت نمی کند – بلکه با سرعتی در حدود 300 میلیون متر (985 میلیون فوت) در ثانیه در خلاء حرکت می کند – ما این کهکشان ها را مانند امروز نمی بینیم، بلکه میلیاردها سال پیش را می بینیم.
همچنین سن جهان ما 13.8 میلیارد سال تخمین زده شده است. بنابراین باید فرض کنیم که دورترین کهکشانی که میتوانیم امیدوار باشیم بیش از 13.8 میلیارد سال نوری از ما فاصله داشته باشد. (یک سال نوری مسافتی است که نور در یک سال طی می کند). این نقطه باید “افق کیهانیچیزی شبیه – که هیچ تلسکوپی نباید فراتر از آن را ببیند. و از آنجایی که هیچ چیز نمی تواند در فضا سریعتر از c حرکت کند، این بدان معناست که هیچ راهی برای یک کهکشان دورتر از 13.8 میلیارد سال نوری و دورتر شدن از آن وجود ندارد. آیا همیشه می تواند روی زمین تأثیر بگذارد؟
اشتباه است اگر جهان به همین سادگی بود.

“آ افق کیهانی جیک هلتون، اخترشناس دانشگاه آریزونا که همچنین بخشی از تیم JWST Advanced Deep Extragalactic Survey (JADES) است، به Space.com گفت.
هلتون ادامه داد: «چندین افق کیهانی مختلف وجود دارد که تعاریف متفاوتی دارند و به بزرگیهای کیهانی متفاوتی بستگی دارند. بیشترین ارتباط در اینجا، افق کیهانی است، که حداکثر فاصله ای است که نور می تواند از طریق آن به ما برسد سن کیهان. که تعریف می کند
لبه فضای قابل مشاهده.”
متصل: تلسکوپ فضایی جیمز وب دورترین کهکشان دیده شده را مشاهده کرد (تصویر)
در مارس 2024 یشم دانشمندان فاش کردهاند که تلسکوپ قدرتمند JADES-GS-z14-0، دورترین و قدیمیترین کهکشانی را که بشر تا کنون دیده است، مشاهده کرده است. با این حال، تناقض در این است JADES-GS-z14-0 در فاصله 33.8 میلیارد سال نوری از ما قرار دارد.
چگونه میتوانیم نور را از جسمی آنقدر دور ببینیم که جهان آنقدر پیر نیست که به ما اجازه دهد؟ آیا موقعیت JADES-GS-z14-0 در 33.8 میلیارد سال نوری به این معنی نیست که ما آن را مانند 33.8 میلیارد سال پیش می بینیم، چیزی که مطمئناً تخمین سن جهان را به چالش می کشد؟
اینطور نیست. باز هم، این دلیلی است بر این که جهان راهی برای وارونه کردن نتایج معقول و منطقی دارد.
چگونه می توان یک کهکشان دور مانند JADES-GS-z14-0 را مشاهده کرد در حالی که بیش از 13.8 میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد و به نظر می رسد نور آن بیشتر از سن جهان طول کشیده تا در کنار ما برسد؟ هلتون لفاظی پرسید. “پاسخ این است انبساط کیهان“
دیدن کهکشانی قدیمی تر از خود زمان
اگر کیهان بیحرکت میایستاد، نور کهکشانی در فاصله 33.8 میلیارد سال نوری از ما، 33.8 میلیارد سال طول میکشد تا به ما برسد، و بس. اما در اوایل دهه 1900، ادوین هابل دریافت که به نظر می رسد کهکشان های دور در حال دور شدن از یکدیگر هستند و هر چه از هم دورتر باشند، سریعتر حرکت می کنند. به عبارت دیگر، جهان ساکن نیست. گسترش می یابد.
این موضوع در سال 1998 پیچیده تر شد، زمانی که قرن بیستم به پایان رسید، زمانی که دو تیم جداگانه از ستاره شناسان متوجه شدند که نه تنها جهان در حال انبساط است، بلکه انبساط نیز در حال انبساط است. شتاب. نیروی مسئول یک راز است، اما نام “انرژی تاریک” به آن داده شده است.

در تاریخ 13.8 میلیارد ساله کیهان دو دوره اصلی و متمایز انبساط وجود داشته است. اولین دوره یک دوره اولیه تورم سریع کیهانی است که اکنون معمولاً به عنوان “مهبانگ”
در این دوره تورمی، حجم فضا با ضریب 10^26 (10 به دنبال آن 25 صفر) افزایش یافته است. این معادل رشد ناخن دست شما از 1 نانومتر در ثانیه به رشد ناگهانی 10.6 سال نوری است (62). تریلیون مایل) طول. در آن زمان جهان تحت تسلط انرژی بود و این دوره به نام سن تحت سلطه انرژی
به دنبال آن دوره ای تحت سلطه ماده 47000 سال پس از انفجار بزرگ آغاز شد. در نهایت، انبساط جهانی اجازه داد تا فضا به اندازه کافی خنک شود پروتون ها برای تشکیل از کوارک ها و گلوئون هاو سپس پروتون ها برای پیوند با الکترون ها برای تشکیل اولین اتم های هیدروژن که اولین ستاره ها و کهکشان ها را تشکیل دادند. در این دوره، انبساط کیهان ناشی از انفجار بزرگ تا حدودی متوقف شد.
عصری که ماده بر آن تسلط داشت زمانی به پایان شگفت انگیزی رسید که کیهان کمی کمتر از 10 میلیارد سال سن داشت. در آن زمان، جهان به طور ناگهانی دوباره شروع به انبساط سریع کرد. علاوه بر این، این گسترش سریعتر و سریعتر شده است و حتی امروز نیز به شتاب ادامه می دهد. سومین دوره مهم جهان، عصر تحت سلطه انرژی تاریک نامیده می شود. این همان سنی است که ما در حال حاضر در آن هستیم.

به لطف این دوره های انبساط کیهان، نور JADES-GS-z14-0 در واقع بیش از 13.5 میلیارد سال به JWST و زمین سفر کرد، حتی اگر منبع آن در حال حاضر بسیار دورتر از 13.5 میلیارد سال نوری باشد. این بدان معنی است که JWST JADES-GS-z14-0 را مانند 300 میلیون سال پس از انفجار بزرگ می بیند. بدون انبساط کیهان، JADES-GS-z14-0 هنوز حدود 13.5 میلیارد سال نوری از ما فاصله خواهد داشت، اگرچه هنوز حرکات محلی کوچک تری را تجربه می کند که می تواند آن را به هم نزدیکتر کند یا از کهکشان های نزدیک دور کند. اما چنین حرکتی کهکشانی از نوع ایجاد شده توسط انبساط کیهان دور نخواهد بود.
به گفته هلتون، افق کیهانی یا “فوتن افق” کره ای با مرز حدود 46.1 میلیارد سال نوری است، رقمی که توسط انبساط جهان دیکته شده است. این افق واقعی است که ما نباید قادر به «دیدن» یک کهکشان در آن سوی آن باشیم. کهکشان JADES-GS-z14-0 در واقع در این افق است.
برای جلوگیری از سردرگمی، ستاره شناسان در واقع از دو مقیاس برای اندازه گیری فاصله استفاده می کنند: فاصله حرکتی که انبساط جهان را به عنوان یک عامل حذف می کند و فاصله مناسب که شامل آن می شود. این بدان معناست که فاصله حرکتی JADES-GS-z14-0 13.5 میلیارد سال نوری است، در حالی که فاصله مناسب آن 33.8 میلیارد سال نوری است.
با این حال، JADES-GS-z14-0 و دیگر کهکشان های دوردست و باستانی همیشه قابل مشاهده نخواهند بود.

دوران خوشی برای داشتن تلسکوپ فضایی جیمز وب
این واقعیت که JWST می تواند JADES-GS-z14-0 را ببیند به این معنی است که زمانی بوده است.ارتباط علّیبه زمین و کیهان محلی ما. به عبارت دیگر، ممکن بود سیگنالی از JADES-GS-z14-0 در کهکشان راه شیری به ما برسد، بنابراین باعث شد که این کهکشان در سپیده دم وجود داشته باشد، ممکن است. در این عصر فضایی مدرن “تاثیری” در کهکشان ما دارند.
هلتون گفت: «هر کهکشان قابل مشاهده باید در افق ذرات باشد و در مقطعی از تاریخ کیهان به طور علّی با ما مرتبط بوده است».
با این حال، این دیگر مورد نیست. کهکشان هایی مانند JADES-GS-z14-0 و دیگر کهکشان های کشف شده توسط JADES اکنون به قدری دور هستند و به لطف انرژی تاریک آنقدر سریع از ما دور می شوند که هیچ سیگنالی از آنها که امروز ارسال می شود نمی تواند به ما برسد. این به این دلیل است که افق فوتون با سرعت نور از ما دور می شود، اما برای واقعا اجرام دور، فضای بین راه شیری و این کهکشان ها در حال گسترش است سریعتر از جانب سرعت نور
این ممکن است غیر قابل قبول به نظر برسد، زیرا آلبرت انیشتین’نظریه از نظریه نسبیت خاص سرعت نور را به عنوان حد جهانی سرعت تعریف می کند. با این حال، این قانون برای اجسام با حرکت انبوه است از طریق فضا، نه قاعده ساختار خود فضا.
در حدود 2 تریلیون سال پس از مدت ها از بین رفتن زمین و بشریت، انبساط کیهان به این معنی است که هر گونه هوشمندی که در کهکشان راه شیری جایگزین ما شود (اگر چنین کند) قادر نخواهد بود کهکشان هایی را که فراتر از کهکشان ما وجود دارد ببیند. گروه محلی – که حدود 10 میلیون سال نوری وسعت دارد.
این یک فکر هوشیارانه است و به این معنی است که بشریت در لحظه ای منحصر به فرد در تاریخ جهان زندگی می کند که در آن دورترین کهکشان ها هنوز در دید ما هستند. ما بیش از هر حیات هوشمندی که ممکن است به دنبال ما باشد، قادر به دانستن درباره جهان و منشأ آن هستیم. اخترشناسان از جمله هلتون قصد دارند از JWST برای استفاده کامل از این امتیاز فضایی استفاده کنند.
“کار با JWST و همکاری JADES هلتون گفت: “نوشتن مقالات علمی با JWST، مانند مقاله اخیر من، شگفت انگیز بود
JADES-GS-z14-0 با ارزش ترین و هیجان انگیزترین تجربه بود
از حرفه پژوهشی من.»


