آیا سیارات سیارات K2-18B میزبان یک زندگی فرازمینی است یا نه؟ بنابراین بحث ادامه دارد

در سال 2023 ، بحثی در جامعه نجوم در مورد اینکه آیا زندگی می تواند در سیارات سیارات به نام K2-18b وجود داشته باشد ، آغاز شد. این کار زمانی آغاز شد که گروهی از دانشمندان سندی را منتشر کردند که قرار است یک ماده شیمیایی خاص ، دی متیل سولفید یا DMS در جو سیاره داشته باشد. در آن زمان ، هیچ اجماعی حاصل نشد و مکالمه مطمئناً در زمان حال ادامه داشت. بسیاری از اخترشناسان تعجب می کنند که آیا امضای DMS از K2-18B واقعاً قابل اعتماد است و حتی این سؤال را مطرح می کند که آیا DMS یک پروکسی قابل اعتماد برای زندگی است یا خیر.
اگر نه ، شاید بحث در مورد زیستگاه K2-18b کم و بیش ، بی معنی باشد.
اکنون تحقیقات جدید سؤالات اساسی را در مورد بررسی اصلی K2-18B مطرح می کند ، و در واقع ، پاسخ ها می توانند عواقب قابل توجهی برای تمایل به یافتن زندگی در خارج از زمین به عنوان یک کل داشته باشند. دانشمندان بر این باورند که آنها شواهدی از DM های یک دنباله دار پیدا کرده اند ، به این معنی که زندگی ممکن است برای ایجاد آن ضروری نباشد ، که استفاده از مواد شیمیایی را به عنوان نشانگر زندگی سؤال می کند.
در دنیای ایده آل ، محققان می توانند با ارسال فضاپیما یا فضانوردان به سطوح این جهان ، به دنبال زندگی سیارات فراخوانده باشند تا به دنبال مولکول هایی باشند که فقط با زندگی تولید می شوند. محققان می توانند برای جستجوی مواردی مانند RNA ، DNA و سایر مولکولهای زیستی که می دانیم مربوط به زندگی باشد (البته همانطور که می دانیم ، البته) و می توانند از اکتشافات خود به عنوان شواهدی از فعالیت بیگانه استفاده کنند ، یک تحقیق را کشف کنند.
با این حال ، چندین چالش اساسی در مسیر این استراتژی وجود دارد. از یک طرف ، ارسال یک فضاپیما به سایر سیارات در منظومه شمسی-چه فراتر از آن ، بسیار طولانی و گران است.
بدون جمع آوری نمونه از سطح سیاره ، ما هنوز فناوری برای شناسایی مولکول های بیولوژیکی خاص با سهولت نداریم. شولممانن به Space.com گفت: “مولکول هایی مانند DNA به سادگی نمی توانند در جو سیارات سیارات فراخوانده شوند به گونه ای که می تواند توسط تلسکوپ های فضا یا زمینی شناسایی شود.”
بنابراین ، دانشمندان باقی مانده اند تا با استفاده از آنچه تلسکوپ ها واقعاً می توانند ببینند ، به دنبال علائم زندگی فراتر از زمین باشند. اخترشناسان می توانند اطلاعات مربوط به طول موج های نور ، مسافرت و مسدود شده توسط جو سیاره را جمع آوری کنند و بر اساس خصوصیات مختلف این طول موج ، فرضیات تحصیلی در مورد ترکیب خود جو را ایجاد کنند. جوآنا بارتو ، دانشمند سیاره ای در دانشگاه آزاد ، گفت: این داده ها “اغلب می توانند تفسیرهای مختلفی داشته باشند ، بنابراین این واقعاً پیچیده است.”
آیا محققان واقعاً DMS را پیدا می کنند؟
یک ماده شیمیایی موجود در جو در اطراف سیارات سیارات ، که باعث می شود محققان بر این باورند که این سیاره می تواند زندگی را قدم بگذارد ، به عنوان بیوسینر نامیده می شود. در زمین ، DMS بیشتر باکتری ها و فیتوپلانکتون ها در اقیانوس ها تولید می شود ، بنابراین بسیاری از اخترشناسان آن را بیولوژیکی می دانند.
به همین دلیل است که توسط نیکو مادوسودان ، یک اخترفیزیک در دانشگاه کمبریج و نویسنده پیشرو روزنامه که وقتی تیمش نشانه هایی از DMS را در جو این سیاره پیدا کرد ، جای تعجب داشت.
K2-18B ستاره ای بیش از 700 تریلیون مایل از زمین را در خود دارد و به دلیل میزان نور ستاره ای که دریافت می کند ، قابل سکونت در نظر گرفته می شود. وجود دارد و وجود دارد گمانه زنی بخار آب موجود در جو آن. علاوه بر این ، Madhusudhan و برخی دیگر از ستاره شناسان گمان می کنند که سیارات سیاره دارای دمای نور و اقیانوس مایع هستند و دو عامل مهم زندگی که ما روی زمین با آنها آشنا هستیم.
بنابراین ، به نظر می رسد یافتن تیم Madhusudhan برای DMS فقط در حال تقویت پرونده طول عمر K2-18B است. وی به Space.com گفت: “این یک اثبات جزئی است ، اما” اگر معلوم شود که در واقع درست است که DMS وجود دارد ، پس این یک کار بزرگ است. “
اما برخی از دانشمندان نمی پذیرند که آنچه مادوسودان در مورد K2-18B پیدا کرد ، واقعاً DMS است.
شوولمان گفت: “من اعتقاد ندارم كه ما هنوز شواهد قانع كننده ای در مورد حضور DMS در جو K2-18B داریم.”
هنگامی که سایر محققان ادعا می کنند که آنها یک بیوشیمترین پیدا کرده اند ، وی قبل از اعتماد به آنها دو عامل را بررسی می کند. اول ، او تأیید می کند که سیگنال باز واقعی است – که ناظران در واقع مولکولی را که می گویند دارند پیدا کرده اند. وی سپس تضمین می کند که افراد ایجاد این مولکول را به منبع درست نسبت می دهند – در این مورد برخی از زندگی. شویترمن و بسیاری دیگر از ستاره شناسان معتقدند که کشف DMS Madhusudhan هر دو مرحله بازرسی را شکست داد.
رایان مک دونالد ، اخترفیزیک در دانشگاه میشیگان ، که در مطالعه جدید شرکت نکرد ، توضیح داد که وی امضاهای مولکولی را در سطوح مشابه اعتماد به نفس کشف کرده است که هنگام انجام همان داده ها از طریق مدل های مختلف “کاملاً ناپدید می شود”. وی به Space.com گفت: نتایج تجزیه و تحلیل می تواند “بسته به جزئیات ظریف نحوه برخورد با داده ها” ، “بسته به جزئیات ظریف نحوه برخورد با داده ها” تغییر کند ، و افزود که “همه ما هنوز در حال یادگیری هستیم” چگونه می توانیم این نوع داده ها را تجزیه و تحلیل کنیم زیرا کیفیت آن بالاتر از همیشه است. او مجبور است آمارهای قوی تری را ببیند تا متقاعد شود که DMS واقعاً در جو K2-18B حضور دارد.
شویترمن همچنین نگرانی های خود را در مورد نسبت دادن این امضای DMS دارد. وی توضیح داد که روش خاص DMS با نور می تواند سیگنالهایی مشابه برخی از گازهای دیگر مانند متان یا سیگنالهایی را ارائه دهد که اصلاً چیزی نیستند. وی گفت: “به راحتی می توان امضای DMS را نسبت داد ، که در واقع نتیجه منبع دیگری از گاز یا سر و صدا است.” “آنچه ما می خواهیم داده های بیشتری برای تأیید انتساب DMS ما به این اندازه گیری است.”
Madhusudhan از تصمیم تیم خود برای اعلام این دفاع دفاع کرد [this confidence level]شما باید این را گزارش دهید. این که آیا شما فکر می کنید این اثبات بالقوه است یا نه ذهنی تا حدی است … اما هنوز هم باید آن را اعلام کنید. “
برخی بصورت آنلاین مقالاتبا این حال ، به این نکته رسید که این گروه ممکن است زندگی فرازمینی را در سیاره دوردست پیدا کرده باشد. حتی Madhusudhan حتی پیش از این نیز با چنین نتیجه گیری موافقت می کند.

آیا وجود DMS واقعاً دلالت بر وجود زندگی دارد؟
فراتر از این سؤال که آیا واقعاً DMS یافت می شود ، محققان در حال بررسی این هستند که آیا این مولکول در وهله اول نشانگر خوبی از زندگی است یا خیر. بارستو توضیح داد که بهترین راه برای تصمیم گیری این است که آیا توضیحات دیگری برای حضور آن با مقدار کافی زیاد برای مشاهده وجود دارد.
چندین مورد از دانشمندان وجود دارد که راه هایی برای تولید مولکول های دیگر پیدا می کنند که به طور سنتی بدون استفاده از زندگی به عنوان بیوسپیوس در نظر گرفته می شوند. به عنوان مثال ، در سال 2023 ، محققان پیدا کردن راهی برای تبدیل دی اکسید کربن و هلیوم به اکسیژن ، که اغلب به عنوان شاخص زندگی مورد استفاده قرار می گیرد.
به همین ترتیب در سال 1975 شیمیدانان موفق شدند تولید کردن DMS در آزمایشگاه با استفاده از سولفید هیدروژن ، متان و برق ، اثبات می کند که زندگی برای ایجاد آن ضروری نیست. (Madhusudhan فکر نمی کند که این روند به اندازه کافی DMS به K2-18b برای مشاهده می دهد.)
در نوامبر 2024 ، یک گروه تحقیقاتی جداگانه منتشر شده اثبات امضاهای DMS از دنباله دار. تحقیقات آنها از ایده جدیدی برای تولید DMS پشتیبانی می کند ، که از عناصر اساسی کل فضا استفاده می کند و دوباره به زندگی متکی نیست.
نورا هری ، شیمیدان در دانشگاه برن و محقق برجسته این مطالعه جدید ، توضیح داد که چگونه DMS می تواند از دنباله دارها به سیارات منتقل شود. وی به Space.com گفت: این ستاره دنباله دار به طور بالقوه می تواند روی یک سیاره فرود بیاید و مواد شیمیایی را در جو خود قرار دهد ، “بنابراین می تواند مانند یک فضاپیما ، اساسی باشد.”
“اگر می خواهید پیدا کنید [DMS] در جو ، “هری افزود ،” او همچنین باید از شیمی جوی ، تابش زنده بماند … ممکن است شما نیاز به نظارت بر آلودگی احتمالی بلافاصله پس از ضربه داشته باشید یا باید اثرات زیادی داشته باشید و برخی از مواد می توانند جمع شوند. “
آنها بسیار ناشناخته هستند.
خواص سیارات سیارات K2-18B و جو آن تا حد زیادی رمز و راز است ، بنابراین مشخص نیست که چه مدت یا حتی اگر DMS واقعاً زنده بماند. همچنین اطلاعات کمی در مورد عملکرد دنباله دارها در خارج از منظومه شمسی ما وجود دارد. Hänni این فرضیه را مطرح نمی کند که دنباله دارها مسئول DMS K2-18B هستند ، اما می خواهد اطمینان حاصل کند که این سناریو فرصتی در نظر گرفته می شود قبل از نتیجه گیری در مورد یافته های DMS.
با این حال ، Madhusudhan به دلیل میزان DMS ، نظریه دنباله دار را رد می کند ، که به عقیده وی باید در جو سیارات سیارات سیارات سیارات وجود داشته باشد. وی گفت: “چقدر باید برای رعایت در یک فضای سیاره ای تحویل دهید؟ دنباله دارها طی یک ساعت اتفاق نمی افتد.” او معتقد است که برای این روش تولید برای توضیح امضایی که وی پیدا کرده است ، تعداد دنباله دارها در K2-18B با او برخورد می کند و DMS را با او همراه می کند باید غیر واقعی باشد.
واضح است که باید کار بیشتری انجام شود قبل از اینکه اجماع وجود داشته باشد که آیا این امضای واقعی است و اگر DMS یک بیوسفیل قابل اعتماد است. مک دونالد توضیح داد که مشاهدات بیشتر از یک تلسکوپ از جو K2-18B نسبت به ابزارهای متعدد “استاندارد طلا” خواهد بود که ثابت خواهد کرد که آیا DMS در واقع وجود دارد.
و این کار در حال انجام است.
مادوسودان گفت: “ما مشاهدات بیشتری می گیریم ، دیگران مشاهدات بیشتری دریافت می کنند.” “بنابراین سال آینده خواهیم دید که آیا مولکول در آنجا است یا نه.”




