اسکن مغز اپی ژنتیک | مجله Scientist®


مناگر ژنوم یک کتابچه راهنمای دستورالعمل باشد، تغییرات شیمیایی که اپی ژنوم را تشکیل می دهند مانند نشانگرها و یادداشت های چسبنده هستند. هر علامت اپی ژنتیک به سلولها میگوید که کدام بخش از کتابچه راهنمای کاربر را برای انجام وظایف خود بخوانند. در اندامهای پیچیدهای مانند مغز، جایی که هزاران نوع سلول به دقت در ساختارهای عصبی پیچیده با عملکردهای ضروری سازماندهی شدهاند، الگوهای فضایی این علائم اپی ژنتیکی اهمیت دارند. تغییر در این الگوها می تواند نشانه بیماری باشد.
فناوری های نوین اندازه گیری علائم اپی ژنتیک روی هیستون ها و DNA در وضوح نزدیک به تک سلولی در مغز1،2 با این حال، استفاده از این ابزارها میتواند برای آزمایشگاهها گران باشد، بهویژه هنگام مطالعه بیماریها در میان گروههای بزرگ بیماران و کنترل.
وی گفت: به دلیل هزینه و نیروی کار، رویکرد تک سلولی عملی نیست چانگ لومهندس شیمی در ویرجینیا تک. ما فکر میکردیم که باید یک رویکرد ارزانتر و سادهتر برای این کار وجود داشته باشد.»
برای رفع این مشکل، تیم لو به این نتیجه رسیدند رویکرد جایگزین برای اسکن الگوهای فضایی علائم اپی ژنتیک در مغز با برش برش نازک و با استفاده از روشهای اپی ژنومیک فله ارزانتر.3 با انجام این کار، آنها از خواندن میلیونها کتابچه راهنمای تلفن همراه خودداری میکنند و در عوض خلاصهای از تمام دفترچههای راهنما را میخوانند. آنها آثار خود را در روش های گزارش سلولی و رویکردی به نام توموگرافی اپی ژنومیک، با الهام از روشی که قبلا منتشر شده بود به نام توموگرافی RNA که خود به خانواده روش های رندر اجسام بزرگ با تکرار برش ها اشاره دارد.4
لو گفت: «اگرچه ما وضوح فضایی را در مقایسه با رویکرد تک سلولی قربانی میکنیم، میتوانیم به مناطق بزرگتر نگاه کنیم، که انجام این کار با رویکردهای تک سلولی بسیار گران و دشوار است. «فرآیندهایی وجود دارد که در ناحیه بزرگتری از مغز رخ می دهد. حتی اگر کمی وضوح فضایی را فدا کنید، باز هم می توانید آنها را ببینید.
محققان برای نشان دادن روش خود، ناحیه نئوکورتکس مغز موش را جدا کردند. پس از برش نازک هر نمونه مغز به برش هایی به ضخامت 0.5 میلی متر، آنها نورون ها را از سلول های گلیال جدا کردند و هزاران سلول را در هر نوع سلول با هم ترکیب کردند. با سلول های بسیار کمی، محققان به روشی به نام روی آوردند MOWChIP-آخرینکه مخفف عبارت microfluidic washing oscillating immunoprecipitation مبتنی بر کروماتین و به دنبال آن توالی یابی است.، که قبلاً برای شناسایی علائم اپی ژنتیکی از تعداد کمی از سلول ها ایجاد کرده بودند.5
در هر برش مغز، محققان تغییرات خاص هیستون را اندازهگیری کردند – مشابه تمرکز بر متنی که با رنگ خاصی در یک کتاب برجسته شده است. اما آنها هیچ راهی برای ردیابی اینکه چگونه این علائم در فضا تغییر می کنند نداشتند. یعنی ببینید آیا متن مشخص شده در راهنماهای یک قفسه با متن مشخص شده در سایر قفسه ها متفاوت است یا خیر.
برای انجام این کار، تیم رویکردی برای گروهبندی علائم اپی ژنتیکی به برشها، تشخیص اینکه کدام نشانهها به صورت فضایی همزمان رخ میدهند و آنها را به فرآیندهای عصبی که توسط ژنهای مجاور میانجیگری میشوند، ایجاد کردند. این مبنایی را برای یک نقشه نئوکورتیکال از جایی که فرآیندهای خاصی ممکن است رخ دهند یا در بیماری بی نظم شوند، فراهم کرد.
لو و تیمش برای آزمایش رویکرد خود به مدلی برای مطالعه تشنج روی آوردند که میتواند عملکرد مغز را به روشهای تعریفشده فضایی مختل کند. هنگامی که آن ها از توموگرافی اپی ژنومیک برای بررسی مغز موش هایی با تشنج القایی یا بدون تشنج استفاده کردند، تفاوت های فضایی در علائم اپی ژنتیکی بین دو گروه یافتند. لو گفت: “مطمئناً به ما اطمینان می دهد که می توانیم از این نوع رویکرد برای مطالعه فرآیندهای مغز استفاده کنیم.” تیم او در حال کار بر روی گسترش این روش به برشهای نازکتر است که به آنها کمک میکند تا به وضوح بالاتری دست یابند. آنها امیدوارند از روش جدید خود برای مطالعه مغز انسان برای شناسایی تغییرات اپی ژنتیک مرتبط با بیماری هایی مانند اسکیزوفرنی و اعتیاد استفاده کنند.
وی گفت: مزیت اصلی این روش کاهش هزینه ها است مارک بیر، یک ایمونولوژیست در مرکز آلمان برای بیماری های عصبی، که در این مطالعه شرکت نداشت. او گفت: «اگر بخواهید آنچه را که در مقاله انجام شده است – این تحلیل مقطعی کل مغز – در سطح تک سلولی انجام دهید، ما در حال حاضر در موقعیتی نیستیم که بتوانیم آن را از منظر هزینه انجام دهیم. “به نظر من ارزش تلاش کردن را دارد.”
اگرچه لو تخمین می زند که توموگرافی اپی ژنومیک یک تا دو مرتبه ارزان تر از استفاده از روش های تفکیک تک سلولی است. گونزالو کاستلو برانکویک بیوشیمیدان در مؤسسه کارولینسکا که در این مطالعه شرکت نداشت، میخواست مقایسهای دقیق در کنار هم داشته باشد تا تأیید کند که کاهش هزینههای حاصل از توموگرافی اپی ژنومیک ارزش کاهش وضوح را دارد. او گفت: «جنبه تک سلولی بسیار مهم است. تجمع تمام سلول ها در یک برش مغز می تواند انواع سلول های مختلف را با عملکردهای متفاوت پنهان کند. بهعنوان مثال، انواع مختلفی از نورونها حتی در یک لایه از قشر مغز وجود دارد که ممکن است نقشهای متفاوتی در بیماری ایفا کنند.
Beyer به بیماری آلزایمر به عنوان یک کاربرد بالقوه اشاره کرد زیرا تغییرات فضایی در مقیاس بزرگ در مغز وجود دارد که ممکن است با ویژگیهای اپی ژنومیک مرتبط باشد. Castelo-Branco همچنین پیش بینی می کند که توموگرافی اپی ژنومیک می تواند برای مطالعات اکتشافی اندامی که محققان نمی دانند روی کدام ناحیه تمرکز کنند مفید باشد. “[With single-cell methods] ما نمیتوانیم تعداد زیادی نمونه را بررسی کنیم و محدود به یک منطقه هستیم.»
تیم لو هنوز در حال تحقیق در مورد کاربردهای بهینه روش خود هستند و با مطالعه بسیاری از اختلالات مغزی مختلف، او امیدوار است که بتوانند سطح مناسبی از وضوح فضایی مورد نیاز برای ثبت الگوها در هر شرایط را کشف کنند. او گفت: «ما فکر میکنیم که شما باید فناوری مناسبی را برای سؤال خاصی که میپرسید داشته باشید. لزوماً همیشه به قدرتمندترین ها نیاز ندارید، زیرا باید برای آن بهایی پرداخت.
منابع
1. لو تی، و همکاران. پروفایل اپی ژنومیک تک سلولی در بافت های پیچیده از نظر فضایی حل شده است. سلول. 2022؛ 185 (23): 4448-4464.e17.
2. دنگ Y و همکاران. Spatial-CUT&Tag: پروفایل حل شده فضایی اصلاح کروماتین در سطح سلولی. علوم پایه. 2022؛ 375 (6581): 681-686.
3. لیو زی و همکاران. توموگرافی اپی ژنومیک برای بررسی وضعیت کروماتین فضایی تعریف شده در مغز. روش های تصویربرداری سلولی. 2024؛ 4 (3): 100738.
4. Junker JP و همکاران. توموگرافی RNA ژنومیک در جنین گورخرماهی. سلول. 2014; 159 (3): 662-675.
5. ژو بی، و همکاران. MOWChIP-seq برای پروفایل ژنومی کم ورودی و چندگانه اصلاحات هیستون. پروتوک Nat. 2019; 14 (12): 3366-3394.




