اگر بیگانگان فضایی مانند بشریت ناسا را کشف کنند که دانشمندان ناسا می دانند که به دنبال سیگنال های خود هستند

دانشمندان فعالیت ما را در منظومه شمسی با دقت بررسی کرده اند تا مشخص کنند که از کجا می توان سیگنال هایی را از زندگی هوشمند فرازمینی جستجو کرد. یافته ها اعمال می شود اگر این بیگانگان حیاط های فضایی خود را به روشی شبیه به ما کشف می کنند.
تیمی از موتورهای جت JPL ناسا (JPL) و دانشگاه ایالتی پان مشاهده کردند که چه زمانی و کجا نمایش های انسانی بیشتر از زندگی هوشمند خارج از منظومه شمسی کشف می شوند. این امر به ساخت مدل هایی که می توانند توسط SETI در شکار خود برای علائم زندگی هوشمند یا “تکنو” در خارج از منظومه شمسی استخدام شوند ، کمک کرد.
رهبر تیم و محقق ایالتی ایالتی ایالتی در ایالت پن ایالت ایبرلی در بیانیه ای گفت: “مردم عمدتاً با فضاپیما و کاوشگرهای ما برای مطالعه سایر سیارات مانند مریخ ارسال کرده ایم.” “اما سیاره ای مانند مریخ کل انتقال را مسدود نمی کند ، به طوری که یک فضاپیمای از راه دور یا سیاره ای که در طول مسیر این ارتباطات بین سیاره ای واقع شده است می تواند انتقال را تشخیص دهد ؛ این اتفاق می افتد که زمین و سیاره دیگری از منظومه شمسی از دیدگاه آنها تراز شوند.
برای نتیجه گیری خود ، یک فن و همکارانش داده های شبکه فضایی عمیق ناسا (DSN) ، یک سیستم رله را که امکان برقراری ارتباط دو راه با فضاپیما و روورهای سیاره ای را فراهم می کند ، بررسی کردند. این تیم بر انتقال به ابزارهای فضایی عمیق مانند فضاپیمای بین سیاره و تلسکوپ های فضایی متمرکز شده است ، نه انتقال تجهیزات در مدار در اطراف زمین ، مانند ماهواره ها و یک فضاپیما با زمین کم. این امر به این دلیل است که آخرین نوع سیگنال از قدرت کم برخوردار است و بعید است در مسافت های عظیم یافت شود.
محققان DSN را از تعدادی از شبکه های جایگزین در فضاهای عمیق انتخاب کرده اند ، زیرا این رله که توسط ناسا اداره می شود ، مأموریت های فضایی بیشتری را نسبت به سایرین تاکنون هدایت می کند. این امر آن را به نمایشی کامل ارتباطات بین زمین و فضای عمیق تبدیل می کند.
جوزف لازیو ، عضو تیم JPL گفت: “شبکه فضایی عمیق ناسا ارتباط تعیین کننده ای بین زمین و مأموریت های بین سیاره ای آن مانند فضاپیمای جدید Horizons ، که اکنون از منظومه شمسی بیرون می آید و تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) است ، فراهم می کند.” وی گفت: “او برخی از قوی ترین و دائمی ترین سیگنال های رادیویی را در فضا به بشریت می فرستد ، و سیاهههای مربوط به پخش های وی به تیم ما این امکان را داده است تا 20 سال گذشته مدلهای موقت و مکانی این نمایش ها را ایجاد کند.”
این تیم با مقایسه خاطرات DSN با مکان های فضاپیما ، توانست جهت نمایش های انسانی را در این تجهیزات و زمان چنین ارتباطی تعیین کند. آنها دریافتند که سیگنال های رادیویی در یک فضای عمیق عمدتاً در یک فضاپیما در نزدیکی مریخ قرار گرفته اند ، با انتقال مشترک با هدف سایر سیارات منظومه شمسی.
همچنین بخش اعظم انتقال به نقاط پایدار گرانشی بین زمین و خورشید ، معروف به نقاط Lagrange وجود دارد. این امر به این دلیل است که این مکان های مناسب در اطراف سیاره تلسکوپ های فضایی ما مانند JWST است.
“بر اساس داده های 20 سال گذشته ، دریافتیم که اگر هوش فرازمینی در مکانی باشد که بتواند تراز زمین و مریخ را مشاهده کند ، 77 ٪ احتمالاً در مسیر یکی از نمایش های ما وجود دارد – به احتمال زیاد در دستور.”
“با این حال ، هنگامی که شما بر تراز سیاره نظارت نمی کنید ، این شانس ها ناچیز است.”
سیگنال های بیگانه را می توان در جایی که سیارات آب گرفتند یافت شود
این یافته ها به اخترشناسان اشاره می کند که در آن و چه موقع به دنبال تکنیک های تکنیکی هستند. دوره هایی که در طی آن سیارات خارج از قطبی یا “سیارات سیارات” در سایر سیستم های ستاره ، که با ستاره های آنها هماهنگ هستند ، مورد توجه ویژه ای قرار دارند.
ترازهای بین سیارات سیارات و ستاره هایی به نام ترانس هایی که وقتی این جهان ها چهره ستاره والدین خود را از دیدگاه ما در زمین عبور می دهند اتفاق می افتد ، به ویژه برای یافتن سیارات فراتر از منظومه شمسی مفید است.
فن گفت: “با این حال ، هنگامی که ما در یک یا دو دهه گذشته بسیاری از سیارات سیارات را کشف می کنیم ، ما بسیاری از سیستم ها را با دو یا چند سیارات ترانزیت نمی شناسیم.” “با راه اندازی آینده تلسکوپ فضایی روم نانسی گریس ، ما انتظار داریم صد هزار سیارات فراخوانده که قبلاً کشف نشده اند ، پیدا کنیم ، بنابراین منطقه جستجوی بالقوه ما باید به میزان قابل توجهی افزایش یابد.”
این تیم دریافتند که از آنجا که سیارات عمدتاً در همان صفحه مداری قرار داشتند ، سیگنال های عبور از DNS تمایل دارند در حدود 5 درجه از هواپیماهای مداری زمین به جای مسافرت در پایان حرکت کنند. آنها همچنین دریافتند که سیگنال متوسطی که از طریق این رله ناسا عبور می کند ، می تواند در فاصله حداکثر 23 سال نوری تشخیص داده شود و زندگی فرازمینی را با یک فناوری تلسکوپ شبیه به ما پذیرفت.
در ترکیب ، این عوامل نشان می دهد که جستجوی تکنیک های تکنو باید روی سیستم های سیاره ای متمرکز شود ، که از نظر جهت گیری با سیستم خورشیدی پایان می یابد (دو صفحه را که روی یک سطح صاف نشسته اند) در نظر بگیرید و بیش از 23 سال نوری نیست.
قدم بعدی برای تیم شروع به شناسایی سیستم های سیاره ای است که این معیارها را برآورده می کند.
در حالی که تحقیقات تیم عمدتاً بر انتقال رادیویی متمرکز است ، این مدل همچنین می تواند برای انتقال لیزر مانند سیستم ارتباطی لیزر ، که در حال حاضر توسط ناسا آزمایش می شود ، اعمال شود. با این حال ، پخش های لیزر نسبت به سیگنال های رادیویی کمتر احتمال دارد که در طول اهداف مورد نظر خود “نشت” کنند.
جیسون رایت ، مدیر تیم مرکز اطلاعات بیگانه پن ایالت ، گفت: “مردم در سفر فضایی ما بسیار زود هستند و با رسیدن به منظومه شمسی ما ، نمایش های ما در مورد سیارات دیگر فقط افزایش می یابد.” “با استفاده از ارتباطات فضایی در عمق خود به عنوان یک خط اصلی ، ما از نظر کمی تعیین کردیم که چگونه می توان متقاضیان اطلاعات بیگانه آینده را با تمرکز بر روی سیستم هایی با جهت گیری های خاص و تراز کردن سیاره بهبود بخشید.”
مطالعات این تیم روز پنجشنبه (21 اوت) در نامه های مجله اخترفیزیکی منتشر شد.




