این ماهی پا دارد و بیشتر از راه رفتن از آن استفاده می کند

این یک پرنده است! سرطان است! نه، این ماهی است که با پاهایش مزه می دهد.
محققان در دو مقاله منتشر شده در 26 سپتامبر در سال 2018 گزارش دادند که برخی از ماهی های خرچنگ دریایی، گروهی از ماهی ها با دو باله بال مانند و شش پای خرچنگ مانند، از پاهای خود برای حفاری در ماسه و یافتن طعمه دفن شده با حسی مشابه طعم استفاده می کنند. زیست شناسی کنونی. به نظر می رسد که بیشتر خروس های دریایی از پاهای خود فقط برای راه رفتن استفاده می کنند. اما یک ژن باستانی مهم برای تشکیل اندام در انسان و سایر حیوانات، و همچنین ژنی که در ساختن جوانه های چشایی نقش دارد، به چندین گونه کمک کرد تا پاهای با ذائقه را توسعه دهند.
دیوید کینگزلی، زیست شناس رشدی در دانشگاه استنفورد می گوید: «چیزهای جدید از قسمت های قدیمی به دست می آیند. یک ماهی در حال راه رفتن با اندام های چشایی روی اندام ممکن است “واقعاً جدید، خنک و متفاوت به نظر برسد، اما وقتی عمیق تر می شوید … چیزهای جدید با برداشتن یک جعبه ابزار از ژن های موجود و استفاده از آنها به روش های جدید به دست می آیند.”
رابین های دریایی شمالی (پریونوتوس کارولینوس) در یافتن خرچنگ یا میگو مدفون برای گرفتن غذا ماهر هستند. در حقیقت آنقدر ماهر است که به نظر می رسد ماهی های دیگر او را دنبال می کنند تا از هر طعمه ای بهره ببرند. تحقیقات قبلی نشان میداد که پاهای رابین دریای شمالی میتوانند نشانههای شیمیایی را دریافت کنند، اما مشخص نبود که آیا اندامها میتوانند هنگام حفاری در کف دریا چیزی را حس کنند یا خیر.
Peihua Jiang، عصببیولوژیست در مرکز حواس شیمیایی مونل در فیلادلفیا، گفت: ماهیها گیرندههای چشایی در دهان خود دارند و برخی از ماهیها حتی گیرندههای چشایی در خارج از بدن خود دارند. او میگوید در حالی که او را شگفتزده نمیکند که رابینهای شمالی حس چشایی خارجی دارند، اما «در واقع بسیار شگفتانگیز است» که پاهای آنها به اندامهای حسی تبدیل شدهاند. “این یک ویژگی کاملا جدید است [for fish]به جای آنچه که ما معمولاً در مورد نحوه شناسایی یا پردازش اطلاعات طعمی می بینیم.’
نیکلاس بلونو، فیزیولوژیست از دانشگاه هاروارد می گوید که تعیین طعم برای بسیاری از موجودات آبزی تا حدودی دشوار است زیرا برخی از مواد شیمیایی به راحتی در آب پراکنده می شوند، اما آبزیان دیگری نیز وجود دارند که از زائده ها برای حس کردن غذا استفاده می کنند. به عنوان مثال، اختاپوس ها از دستان خود برای تشخیص مولکول های روغنی چسبیده به پوسته طعمه استفاده می کنند.SN: 04/18/23).
برای هر دو مطالعه، کینگزلی، بلونو و همکارانشان از ترکیب متنوعی از آزمایشها برای مطالعه چگونگی حفاری رابینهای شمالی برای یافتن غذا استفاده کردند. آزمایشهای رفتاری نشان دادهاند که ماهیهایی که در آکواریومها شنا میکنند، عصاره صدفهای خریداریشده در فروشگاه را در حالی که با پاهایی که به ساختاری بیلمانند ختم میشود، از میان ماسهها الک میکنند. تصاویر نزدیک، تپههای حسی کوچکی به نام پاپیلا را نشان میدهند که پاها را میپوشانند، مانند جوانههای چشایی که زبانها را میپوشانند.
کوری آلارد، زیست شناس دانشگاه هاروارد می گوید، ابتدا تیم مطمئن نبود که آیا پاپیلاها می توانند مواد شیمیایی را به روشی مانند بو یا مزه حس کنند یا اینکه آیا ماهی ها کار جدیدی انجام می دهند. ما متوجه شدیم که این ترکیبی است. [A sea robin leg] از بسیاری از گیرنده های مشابه به عنوان طعم استفاده می کند، اما تغییر کاربری داده شده و به گونه ای مرتب شده اند که بسیار متفاوت از گیرنده های چشایی در دهان است.
آزمایشهای ژنتیکی و فیزیولوژیکی اضافی نشان داد که پاپیلاها دارای سلولهای عصبی حساس به لمس و حسگرهای چشایی هستند که به این بردگان دریایی کمک میکنند بدانند کجا باید حفاری کنند. محققان سطوح بالایی از فعالیت را از ژنی به نام پیدا کردند t1r3 – که دستورالعملهایی را برای ساخت گیرندهای که در جوانههای چشایی پستانداران تشخیص شیرین وجود دارد – در نوک هر پا ارائه میدهد. علاوه بر این، یک ژن باستانی به نام tbx3a که باعث رشد اندام در بسیاری از حیوانات، از جمله انسان و مرغ می شود، نه تنها برای تشکیل پاهای پشت قرمز، بلکه برای تشکیل پاپیلاها و تحریک رفتار حفاری نیز حیاتی است.
بیشتر رابین های دریایی، از جمله گونه های غیر حفاری به نام رابین های راه راه (پی اوولانستیم دریافتند، پاهای صاف و میلهای دارند که احتمالاً طعم ندارند. این تفاوت نشان میدهد که رابین شمالی و یکی دیگر از خویشاوندان حفاری، پلنگ رابین (P. scitulusایمی هربرت، زیست شناس رشدی در دانشگاه استنفورد، می گوید، از معدود گونه هایی هستند که از «نوآوری تکاملی» بهره می برند.
هربرت خاطرنشان می کند، اگرچه پاها از نظر فنی پا نیستند. درحالیکه ماهیها از زائدهها برای حرکت استفاده میکنند – که باعث شد تیم آنها را پا نامید – موقعیت آنها روی بدن خروس دریایی به استفاده از بازوها برای راه رفتن نزدیکتر است.
جیانگ چه دستها و چه پاها از خود میپرسد که آیا پاپیلاهای روی اندامها میتوانند ترکیبات تلخی را حس کنند که سیگنال غذا را نشان نمیدهند، اما در عوض به بردگان دریایی میگویند وقتی چیزی را تشخیص دادند که میخواهند از آن اجتناب کنند. او همچنین میخواهد بداند که آیا جوانههای چشایی در دهان خروسهای دریایی همان طعمهایی را میگیرند که پای آنها وجود دارد یا خیر. هنگامی که آنها واقعاً غذا پیدا کردند، مرحله بعدی چیست؟
Source link




