باکتری ها ردای نامرئی را بر تن می کنند تا عفونت های بدون علامت ایجاد کنند

Uزمانی که فردی دچار عفونت ریه، چه ویروسی یا باکتریایی می شود، معمولاً علائم مشخصی مانند ضعف، مشکل در تنفس یا مه مغزی را نشان می دهد. این شاخص ها به دیگران سیگنال می دهند که فاصله ایمن را از فرد عفونی حفظ کنند. اما سودوموناس آئروژینوزا میتواند باعث طیف وسیعی از عفونتهای ریوی، از برونشیت خفیف تا ذاتالریه تهدیدکننده حیات شود که بهطور حاد بدون علامت هستند، اما باعث التهاب و تخریب بافت میشوند.1
در عفونت های مزمن، این باکتری ها یک بیوفیلم از ماتریکس پلیمری خارج سلولی در اطراف خود تشکیل می دهند که از آنها در برابر عوامل ضد میکروبی، آنزیم ها و نوتروفیل ها محافظت می کند.2 اکنون در مقاله ای که در سلولگروهی از دانشمندان مکانیسم زیربنایی را بررسی کردند و گزارش دادند که بیوفیلم پنهان می شود سودوموناس باکتری های نورون های حسی در موش ها، از رسیدن سیگنال ها به مغز و کاهش علائم بیماری جلوگیری می کند.3 این یافتهها درک عمیقتری از نحوه فرار باکتریهای تشکیلدهنده بیوفیلم از کانال ارتباطی ریه به مغز، یک تاکتیک بالقوه حیاتی در عفونتهای پایدار، ارائه میکنند.
نورون های موجود در هسته پارابطنی (PVN) پس از عفونت ریوی با باکتری های غیر تشکیل دهنده بیوفیلم فعال می شوند (سبز؛ هسته ها آبی رنگ می شوند).
پریسا مویسین و دبورا کوراش، دانشگاه کلگری، کانادا.
تقریباً یک دهه پیش، الیز گرانتون، اکنون ایمونولوژیست در دانشگاه کلگری و یکی از نویسندگان این مطالعه، اثرات P. aeruginosa در ریههای موش از دو نوع استفاده میشود: یکی که یک بیوفیلم تشکیل میدهد و دیگری که تشکیل نمیدهد. برایان ییپ، ایمونولوژیست در دانشگاه کلگری و یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: ما فکر می کردیم که این کار بسیار ساده است. وی افزود: «ما نمیتوانیم دلیل دقیقی را مشخص کنیم که چرا برخی از موشها بدون بیوفیلم بیمار بودند و موشهای دارای بیوفیلم کاملاً بیمار نبودند. این تیم میدانست که نوتروفیلها میتوانند باکتریها را با یا بدون بیوفیلم حس کنند، بنابراین شروع به بررسی فراتر از سیستم ایمنی کردند. «شاید بیوفیلم باکتری ها را پنهان کند. چه چیزی را میتوانست پنهان کند؟»

سودوموناس باکتری ها (سبز) بر نحوه ارتباط نورون های حسی ریوی با PVN هیپوتالاموس از طریق عصب واگ تأثیر می گذارند.
جسی هورن.
مطالعات قبلی نشان داده اند که یکی از سموم باکتریایی اصلی، مولکول سطحی به نام لیپوپلی ساکارید (LPS) که باعث التهاب و سایر علائم می شود، توسط اجزای بیوفیلم محافظت می شود.4 برای درک اینکه چگونه قرار گرفتن در معرض LPS باعث ایجاد بیماری می شود، تیم نقش گیرنده 4 شبه عوارضی (TLR4)، یک گیرنده LPS را مورد مطالعه قرار داد. هنگامی که موشهای فاقد TLR4 در نورونهای حسی درد با باکتریهای غیر سازنده بیوفیلم آلوده شدند، کاهش هیپوترمی و امتیاز کلی بیماری را نشان دادند. برای بررسی بیشتر این موضوع، محققان به طور خاص حذف میکنند TLR4 در نورون های درد ریوی و سلول ها را در معرض باکتری های غیر تشکیل دهنده بیوفیلم قرار می دهد. موش هایی با TLR4 دست نخورده علائم بیماری مشخصی را نشان می دهند، در حالی که موش های بدون گیرنده علائم بیماری را به طور چشمگیری کاهش می دهند.
نقطه عطف زمانی بود که لوک براون، دانشجوی دکترا در دانشگاه کلگری و یکی از نویسندگان این مطالعه، به پروژه پیوست. ییپ و تیمش پس از اینکه متوجه شدند نورونهای حسی میتوانند باکتریها را ببینند، متعجب شدند که چگونه این تعامل میتواند سیگنالهایی را به مغز ارسال کند تا منجر به تغییراتی در رفتار شود. آنها به دبورا کوراش و جیدیپ بینز، عصب شناسان رفتاری در دانشگاه کلگری مراجعه کردند تا پاسخ سوالات خود را بیابند.
“[We] از آنها پرسید: “آیا ما کاملاً دیوانه ایم؟” “و خیلی سریع افرادی که روی واکنش ها و رفتارهای استرس سرمایه گذاری کردند، گفتند که احتمالاً هیپوتالاموس و احتمالاً این نورون ها است. برای آنها کاملاً منطقی بود!»
در ادامه این موضوع، تیم به هیپوتالاموس نگاه کرد و مشاهده کرد که تعداد بیشتری از نورونهای هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین (CRH) پس از درمان ریهها با LPS در موشهای کنترل در مقایسه با آنهایی که فاقد آن بودند، فعالیت نشان دادند. TLR4 در نورون ها نورون های CRH به استرس پاسخ می دهند و رفتار خود را بر این اساس تغییر می دهند.5 مسدود کردن فعالیت نورونهای CRH در موشهای تحت درمان با باکتریهای بدون بیوفیلم، بیماری علامتدار آنها را کاهش داد.

بیوفیلم باکتری را از تشخیص توسط نورونهای حسی ریه میپوشاند که منجر به بیماری محدود میشود (سمت چپ). در غیاب بیوفیلم، اعصاب حسی ریوی باکتری ها را از طریق TLR4 و LPS تشخیص می دهند و سیگنال ها را از طریق عصب واگ به PVN هیپوتالاموس منتقل می کنند. نورون های PVN فعال می شوند و CRH را آزاد می کنند که واسطه فنوتیپ بیماری است (سمت راست).
جسی هورن
ما تازه در حال درک این موضوع هستیم که چگونه مغز تشخیص می دهد که در بدن عفونت وجود دارد. استفان لیبرلس، عصبشناس دانشکده پزشکی هاروارد که در این زمینه نقشی نداشت، گفت: «نکته هیجانانگیز این است که اکنون به نظر میرسد نورونهای مختلفی وجود دارند که میتوانند انواع مختلف پاتوژنها را شناسایی کرده و سیگنالهای ایجاد بیماری را به مغز منتقل کنند. مطالعه
سپس این تیم انواع مختلف عفونت های ریوی و تعامل آنها با سیستم عصبی و ایمنی را مورد مطالعه قرار خواهد داد. «ما به روشی کاملاً متفاوت فکر می کنیم. آی پی گفت: “چند فرآیندهای عصبی، خلق و خوی شما و شرایط پاتولوژیک قابل تعریف ممکن است به دلیل چیزهایی که وارد ریه شده و سیستم عصبی را فعال کرده اند رخ دهد.”



