بعد از Prey و Alien: Romulus هر دو فرنچایز 20 را با موفقیت احیا کردهفتم استودیوی قرن و اربابانش دیزنی با انبساط تهاجمی دو جهان عجله دارند، اما آیا آنها می توانند دوباره با هم برخورد کنند؟ اکنون، پس از گذشت 20 سال از انتشار، به این می پردازیم که چه چیزی در AVP درست و چه چیزی اشتباه بود: Alien vs. درنده و درس های (خوب و بد) آموخته شده است.
در حالی که 20هفتم Century Studios (هنوز) تایید نکرده است که یک کراس اوور جدید در دست ساخت است، این احتمال بیشتر و بیشتر به نظر می رسد. دنباله‌ای برای Alien: Romulus تقریباً قفل شده است و Predator: Badlands در سال 2025 عرضه می‌شود. همراه با فیلم جدید «مخفی» Predator. همه این هیاهوها فقط به تئوری های طرفداران در مورد کنار هم قرار دادن دو هیولای بیگانه دامن زده است و حتی سازندگان فیلم نیز این تبلیغات را تایید می کنند. آینده نزدیک هر دو سریال سنتی تر به نظر می رسد، اما حتی 20هفتم استیو آسبل، رئیس استودیوی قرن، پذیرای ایده اصلاح شده AVP است.
AVP و دنباله آن چندان مورد استقبال قرار نگرفتند – و فروش باکس آفیس آنها در بهترین حالت متوسط بود – اما نمی توان تاثیر فرهنگی آنها را انکار کرد. پس از Alien و Predator، کمیک ها در Dark Horse بسیار بزرگ شدند و به موفقیت بزرگی دست یافتند و تعدادی از بهترین بازی های ویدیویی بیگانه را خلق کردند. بنابراین، یک کراس اوور صفحه‌نمایش بزرگ غیرممکن به نظر می‌رسید، اما این ایده مدتی طول کشید تا عملی شود.
دو دهه بعد، اکثر متعصبان ترسناک علمی تخیلی هنوز در تلاشند تا بازی Aliens vs را فراموش کنند. Predator: Requiem، اما نسخه اصلی پل دبلیو اس اندرسون در طول سال ها مورد ارزیابی مجدد قرار گرفته است. خیلی خشن بودیم یا فقط دلتنگی؟
The Good: اکشن شیک، برش های ظریف و جلوه های عملی زیاد
چیزی که بلافاصله هنگام تماشای AVP در سال 2024 قابل توجه است، تعداد زیاد جلوه های عملی و مجموعه های جاه طلبانه نمایش داده شده است. این به آن کمک کرد تا در آزمون زمان بسیار بهتر از دیگر فیلم‌های پرفروش علمی تخیلی اوایل دهه ۲۰۰۰ مقاومت کند (به یاد داشته باشید که پیش درآمدهای Star Wars و The Matrix انقلاب CGI را آغاز کردند). البته پل دبلیو. اس. اندرسون الهام‌بخش‌ترین گزینه برای هدایت فیلم رویداد طولانی مدت نبود، اما با توجه به اینکه یک بلاک‌باستر معمولی مدرن چقدر می‌تواند خسته‌کننده و بی‌جان باشد (با عرض پوزش The Marvels)، حتی یک فیلم پر دردسر مانند اولین فیلم Alien vs. Predator در مقایسه شیک به نظر می رسد.
در اولین AVP هنری – که توسط یک فیلمنامه بد عقب مانده است – وجود دارد که آن را با تمام مشکلات تکراری و لحظات ناخوشایندش به یاد ماندنی می کند. تنها زمانی واضح تر می شود که ویژگی های پاداش DVD/Blu-ray را به یک ساعت اختصاص دهید. Xenomorphs و Yautjas بسیار خوب به نظر می‌رسند و در بیشتر صحنه‌ها کاربردی باقی می‌مانند، در حالی که به لطف عکس‌های دیجیتال در لحظات مناسب، زیرک‌تر هستند. همین را نمی توان در مورد Requiem گفت، که فقط خشونت وحشیانه و چند ایده قوی برای جبران کارگردانی نامناسب و انتخاب های وحشتناک پس از تولید داشت.
بعلاوه، AVP می‌دانست که چگونه می‌تواند به هر دو سریال روی صفحه‌نمایش بزرگ، پاسخ‌های گستاخانه و ادای احترام بصری بدهد، بدون اینکه به برند نوستالژی ارزان‌قیمتی که ما (متاسفانه) این روزها بیش از حد به آن عادت کرده‌ایم متوسل شود. در بسیاری از موارد، مانند چارلز ویلند که در نقش اسقف با یک چاقوی بزرگ در فیلم بیگانگان با قلم خود دست و پنجه نرم می کند، تشخیص اینکه آیا آنها از طرف خود اندرسون می آیند یا شین سالرنو (که گفته می شود فیلمنامه فیلمبرداری را نوشته است) دشوار است. تخم مرغ کوتاه و عید پاک در طبیعت باقی بماند.
امتیاز اصلی هارالد کلوزر نیز بدون تکیه زیاد بر آنچه قبل از آن بود، مناسب و متمایز به نظر می رسید. AVP شبیه یک فیلم بیگانه یا درنده نیست. مطمئناً، می‌توانید سایه‌هایی از گلداسمیت، هورنر و سیلوستری را در کل کار مشاهده کنید، اما ریتم و لحن خاص خود را دارد. ابتدایی و بی امان است و اغلب بسیار شوم تر از آنچه روی صفحه است. آن لحظات پایانی با سفینه فضایی Predator که زمین را ترک می‌کند و آن غافلگیری نهایی، بدون موسیقی کلوزر به سختی فرود نمی‌آید، و کار بسیار غم‌انگیز برایان تایلر روی Requiem هرگز به همان اوج نرسید.
The Bad: فیلمنامه نیمه کاره و آهنگسازی ناهنجار
“مشکل” با فیلم ها این است که ارائه قابل توجه فقط می تواند آنها را تا اینجا پیش ببرد. Alien vs. Predator به طور عینی از مشکلات فیلمنامه قابل توجهی رنج می برد و یک برش نهایی که به شدت عجله و بی وزنی احساس می شد. برخی از طرفداران به دلیل این مسائل به سرعت فیلم را رد کردند و هنوز هم به این کار ادامه می دهند. در حالی که ما تعداد قابل توجهی از نکات مثبت را که ارزش بررسی دارند را برجسته کرده ایم، مهم است که به طور خلاصه در مورد عناصری که به آن شهرت بدی داده اند صحبت کنیم.
ما معتقدیم که فراز و نشیب های AVP بر دوش پل دبلیو اس اندرسون است. دلیلش این است که در حالی که شین سالرنو بارها و بارها در رابطه با مکالمه فیلمنامه مطرح می شود، تیتراژ پایانی فیلم شامل او نمی شود (به هر حال او تنها فیلمنامه نویس Requiem بود). اما به اعتبار اندرسون، فیلم هیچ وقت را برای ساختن شخصیت‌هایی تلف نمی‌کند که به وضوح طعمه‌ی توپ هستند، در عوض، قبل از اینکه تمام جهنم از بین برود، دست‌های کوچکی به بازیکنان اصلی می‌دهد. با این حال، این تعادل زمانی از بین می‌رود که هرم کاملاً فعال می‌شود، Xenos آزاد می‌شود و سه شکارچی جوان شکار آشفته خود را آغاز می‌کنند.
تا اینجا، اگر لحن ملایمی را که فیلمساز به وضوح دنبال آن است، بپذیرید، همه چیز منطقی است. اول و مهمتر از همه، یک فیلم AVP باید نوع درستی احمقانه و خنده دار باشد، و در این زمینه اندرسون بیشتر آن را ارائه می دهد. با این حال، منطق درونی فرضیه کودکان نیز هر چه طرح داستان پیش می‌رود، ترک‌هایی را نشان می‌دهد. حتی با کنار گذاشتن افسانه‌های ابروی آزتک، چرخه زندگی زنومورف بدون هیچ بهانه‌ای بسیار سریع به نظر می‌رسد (رومولوس، از طرف دیگر، به سرعت توضیح داد که چرا). و حتی اگر انسان‌های مدرن مداخله نمی‌کردند، شکار از همان ابتدا ناگوار بود. که دسترسی به ملکه بیگانه بسیار آسان و رهایی از قید و بندهای او بود. فلاش بک های متأسفانه چیز دیگری را نشان می دهد، اما این آیین وجود دارد همیشه برای شکارچیان کار کردی؟
ما حتی به این نخواهیم پرداخت که چگونه فیلمنامه بازیگران اصلی را مانند آتش سوزی در ازای ارزش شوک ارزان می سوزاند تا زمانی که به اتحاد انسان و شکارچی با طراوت برسد. این فیلمی است که مدتی طول می کشد تا شروع شود و پس از ایجاد اولین ملاقات قوی بین این دو گونه مرگبار، شروع به هجوم به سمت نزدیکترین خروجی می کند.
در مورد جهش بخش پایانی، سرزنش کردن نویسنده-کارگردان یا فاکس (یا هر دو) دشوار بود و هنوز هم هست. تلاش برای جدا کردن بد از خوب تمرین مفیدتر دو دهه بعد است، فکر نمی کنید؟
میراث: یک دنباله بدتر و پتانسیل استفاده نشده
می‌توانیم در اعماق بازی Aliens vs شیرجه بزنیم. Predator: Requiem در نقطه‌ای در آینده (و شما می‌توانید شرط ببندید که ما چندان مهربان نخواهیم بود)، اما در حال حاضر می‌توانیم به شما بگوییم که این یک نمونه کتاب درسی بود که چگونه یک فیلم اول تفرقه‌انگیز را دنبال نکنید. در نتیجه، اگر ایده رابرت رودریگز برای بازگشت به ریشه های سریال Predator نبود، هر دو سریال تقریباً می مردند. این منجر به Predators به اندازه کافی مناسب و پیش درآمدهای بلندپروازانه اما در نهایت درهم و برهم از Ridley Scott شد.
این تلاش برای زنده نگه داشتن هر دو ملک به سختی انجام شد، اما پس از یک وقفه کوتاه با Prey و Alien: Romulus به نوعی بازگشت. قابل درک است که طرفداران محافظه کار از ایده راه اندازی مجدد AVP عصبانی می شوند. با این حال، با سر و صدایی که پیرامون این موجودات و جهان‌های مربوط به آنها در بالاترین سطح از روزهای اولیه وجود دارد، اگر سازندگان مناسب درگیر باشند، چیزهای زیادی برای به دست آوردن و از دست دادن کمی وجود دارد.
20 تا الانهفتم استیو آسبل، رئیس استودیوی قرن، بازگشت احتمالی به مفهوم اصلی AVP را که “به طور ارگانیک از این دو فرنچایز ایجاد می شود که ما با شخصیت هایی که عاشق آن ها هستیم ادامه داده ایم و آن شخصیت ها چه چیزی را در دنیای سینمایی مارول ترکیب خواهند کرد، ایجاد می شود.” انجام داده است یا آنچه که جنگ ستارگان در تلاش است با The Mandalorian و نمایش های فرعی آن انجام دهد. در این صورت، یک کراس اوور جدید هنوز فاصله زیادی دارد، اما امکان پذیرتر از چند ماه پیش است.
انجام درست چنین پروژه ای دشوار خواهد بود، به خصوص وظیفه دلهره آور جذب مخاطبان معمولی. یک شروع خوب این است که از کمیک ها و بازی های ویدیویی پیروی کنید. در حال حاضر، بیایید امیدوار باشیم که استودیو بتواند قبل از اینکه دوباره به این بزرگی فکر کند، با چند پروژه دیگر Alien و Predator به موفقیت برسد. هی، برای Legendary’s MonsterVerse به خوبی جواب داد، پس بی دلیل نیست که امیدوار باشیم.
