ترسیب کربن با جلبک دریایی: آنچه می دانیم، آنچه نمی دانیم و آنچه در مورد آن کاملاً مطمئن نیستیم

نسخه اصلی مقاله
در دنیای تجارت افست کربن، جلبک کلمه بسیار پرمخاطبی است. قهوه ای طلایی و براق برخی از جلبک های دریایی هستند جلب توجه به سرمایه گذاران به دلیل تمایل ظاهری آنها به گرفتن مقادیر زیادی کربن و بسته بندی آن برای مدت طولانی. با توجه به اینکه شرکتهایی در حال رقابت برای دلارهای مصرفکننده آگاه به آب و هوا هستند، بسیاری از دانشمندان نگرانند که شور و شوق برای صنعت پررونق از چیزی که جلبکها واقعاً میتوانند ارائه کنند، پیشی بگیرد.
واقعیت این است که دانشمندان در مورد توانایی جلبک دریایی برای استخراج کربن از جو و ذخیره طولانی مدت آن، فرآیندی که به عنوان ترسیب کربن شناخته می شود، اطلاعات کافی ندارند. و برخی از سوالات حل نشده بسیار بزرگ هستند: جلبک ها چقدر کربن از آب دریا استخراج می کنند؟ وقتی می میرد چقدر کربن به کف دریا فرو می رود و در آنجا می ماند؟ چقدر به زنجیره غذایی باز می گردد؟ و از کربنی که غرق می شود، چه مدت در قفل می ماند؟ تا کنون فقط تخمین های تقریبی وجود دارد. اما پاسخ به این سؤالات با اطمینان بیشتر می تواند پتانسیل جذب کربن جلبک دریایی را کاهش دهد یا آن را تقویت کند.
خوشبختانه، محققان در تلاش برای پر کردن این شکاف ها هستند. در چند سال گذشته، دانشمندان مرورهای متعددی را منتشر کرده اند، شواهد را می سنجند و آنچه را که می دانیم، آنچه را که نمی دانیم و واقعا من نمی دانم جلبک دریایی چگونه کربن را ذخیره می کند.
آنچه در مورد ذخیره کربن جلبک دریایی می دانیم
در سطح جهانی، جلبک دریایی بیش از مجموع جنگل های حرا، باتلاق های نمکی و علف های دریایی جهان را پوشش می دهد. ترکیب شدهو در مجموع به اندازه جنگل های آمازون بافت کربن تولید می کنند.
جلبک های دریایی مانند درختان فتوسنتز می کنند و نور خورشید و دی اکسید کربن را به انرژی تبدیل می کنند. گونه هایی مانند کلپ غول پیکر و سارگاس بیشترین رشد را دارند و توده های کربن را برای ساختن بافت های چرمی خود جذب می کنند. با این حال، حدود 40 درصد از آن کربن در نهایت به اشکال مختلف، از تافت های خوراکی و برگ های شناور گرفته تا ذرات میکروسکوپی مواد آلی محلول، ظاهر می شود. اگر این مواد توسط خارپشت ها، لاک پشت های دریایی، میکروب ها یا سایر ساکنان اقیانوس خورده شوند، می توانند دوباره وارد زنجیره غذایی شوند. تنها بخش کوچکی برای ذخیره سازی طولانی مدت به اعماق دریا می رسد.
با این حال، جلبک های دریایی جهان را می توان جدا کرد تا 268 مگاتن کربن در سال– یا آنها فقط می توانند یک چهارم آن را ذخیره کنند. دادههای کربن جلبکی ناهمگن هستند و جمعآوری آنها دشوار است و عدم قطعیت زیادی ایجاد میکند
چیزی که ما در حال کشف کردن هستیم
جلبک های دریایی باید کربن را حداقل به مدت 100 سال از اتمسفر دور نگه دارند تا با تعریف دانشمندان از ذخیره طولانی مدت کربن مطابقت داشته باشند.
آلبرت پساردونا، بوم شناس دریایی در دانشگاه استرالیای غربی که اخیرا بیش از 180 نشریه را بررسی کرد روی موضوع.
پسارودونا می گوید: جلبک دریایی کربن را جذب می کند، اما در برخی مکان ها بیشتر از سایرین. او میگوید در نزدیکی درههای زیر آب یا در آبدرههای سرپناه، جلبکهای دریایی شانس بیشتری برای یافتن راه خود به بستر دریا دارند. اما به سختی می توان گفت چقدر کربن آن در درازمدت ذخیره می شود.
چندین مطالعه اخیر آثاری از جلبک دریایی را پیدا کرده اند که صدها یا حتی هزاران سال قدمت دارند در رسوبات اقیانوس مدفون شده اند، که نشان می دهد ذخیره سازی طولانی مدت ممکن است رخ دهد. اما پسارودونا میگوید برای تعیین اینکه چه مقدار از کربن مدفون واقعاً از جلبکها آمده و برای مدت طولانی در دام مانده است، به تحقیقات بیشتری نیاز است.
شواهد ذخیرهسازی طولانیمدت کربن برای جلبکهای دریایی کشتشده تا حدودی قویتر از آنهایی است که در طبیعت رشد میکنند.
به تازگی، هنوز مطالعه ای مورد بررسی قرار نگرفته است از 20 مزرعه جلبک دریایی دریافتند که به ازای هر هکتار کشت سالانه، جلبک ها به طور متوسط حدود یک پنجم انتشار سالانه یک خودروی گازسوز را منتشر می کنند. قدیمی ترین و بزرگ ترین مزارع بیشترین کربن را جذب می کنند، اما مزارع جلبک دریایی کربن را با نرخ های بسیار متغیر آزاد می کنند.
پرورش جلبک نیز انتشار کربن خاص خود را دارد. پسارودونا میگوید تامین سوخت، برق و سایر مواد برای ساخت و راهاندازی مزرعه جلبک دریایی میتواند برای حذف بخش بزرگی از کربن آزاد شده کافی باشد. بررسی آتی، که او همنویسنده آن است، انتشار گازهای گلخانهای از عملیات پرورش جلبک دریایی را گزارش میکند.
ما چی واقعا نمی دانم
به گفته کاتریونا هرد، فیزیولوژیست جلبکی در دانشگاه تاسمانی در استرالیا، وقتی صحبت از ذخیره کربن در جلبک ها می شود، بزرگترین ناشناخته نحوه حرکت کربن بین اقیانوس و جو است.
بیشتر جلبک های دریایی در ستون آب رشد می کنند و دی اکسید کربن مورد نیاز برای فتوسنتز را از آب دریا جذب می کنند نه هوا. (سارگاسم شناور یک استثنا قابل توجه است.) جلبک دریایی با استخراج دی اکسید کربن از آب، عدم تعادلی ایجاد می کند که باعث می شود گاز بیشتری از جو به اقیانوس منتقل شود، جایی که دیگر کمکی به گرمایش جهانی نمی کند.
هرد می گوید، با این حال، هفته ها، ماه ها یا حتی سال ها در مناطق سرد قطب شمال طول می کشد تا دی اکسید کربن اتمسفر کافی در آب دریا حل شود تا جایگزین جذب جلبک دریایی شود.
او میگوید برای درک اینکه چقدر جلبکهای کربنی واقعاً از جو خارج میشوند، جزئیات لازم است کارشناس حسابداری دادگاه. با این حال، به طور کلی، در نظر گرفتن تغییر در مقدار دی اکسید کربن عبوری از هوا به آب باعث می شود ذخیره کربن جلبکی حتی کارآمدتر به نظر برسد. هرد می گوید که در نظر گرفتن این شارهای کربن هوا-دریا می تواند میزان کربن پیش بینی شده حذف شده از جو را کاهش دهد. به اندازه یک سوم.
نکته دیگری که باید تماشا کرد این است که چگونه پرورش جلبک دریایی می تواند بر اکوسیستم گسترده تر تأثیر بگذارد. اگر در مقیاس صنعتی پرورش داده شود، جلبک دریایی می تواند غارت مواد مغذی از اقیانوس، خفه کردن رشد فیتوپلانکتون های فتوسنتزی. فیتوپلانکتون ها همچنین از دی اکسید کربن استفاده می کنند و از آنجایی که تعداد زیادی از آنها وجود دارد، می توانند مقادیر زیادی کربن را در هنگام مرگ به اعماق بزرگ حمل کنند. در سال 2021، هرد و همکارانش دریافتند که توزیع مجدد مواد مغذی از فیتوپلانکتون به جلبک دریایی، همراه با برخی دیگر از اثرات رشد جلبک دریایی در اقیانوس، در واقع می تواند مقدار کل کربنی را که توسط جلبک ها حذف و ذخیره می شود با 20 عدد کاهش دهد. تا 100 درصد
فینلی راس، دانشجوی دکترا در دانشگاه دیکین استرالیا که بررسی هایی را منتشر کرده است، می گوید: «کارهای بیشتری برای درک این عوارض جانبی باید انجام شود». کشت جلبک در مقیاس بزرگ و کربن از جلبک دریایی ذخیره سازی. قطعاً این یک شکاف بزرگ در تحقیقات است.
در حالی که دانشمندان مشغول بستن این سوراخها هستند، هرد میگوید هنوز خیلی زود است که روی جلبکها برای جذب کربن حساب کنیم. او میگوید که رویکرد رشد بخشهای عظیم جلبک دریایی در اقیانوسهای باز «بهشدت توسط شرکتها حمایت میشود و سرمایهگذاران خطرپذیر به خوبی تأمین میشوند». اما در حال حاضر ما هیچ مدرکی مبنی بر کارآمدی این کار نداریم.»
هرد می افزاید: «ما به روش هایی فوری نیاز داریم که بتواند دی اکسید کربن را از جو حذف کند. اما با گذشت زمان به پایان می رسد برای محدود کردن بدترین گرمایش جهانی، “ما باید آن را برطرف کنیم زیرا یک مشکل جدی برای حل داریم.”



