ترمیم تلسکوپ فضایی هابل: یک خط زمانی از ماموریت های ماموریت شاتل ناسا

تلسکوپ فضایی هابل استاد مهندسی و نبوغ انسان است. هابل از نظر اندازه و وزن با یک اتوبوس بزرگ مدرسه قابل مقایسه است ، اما سهم وی در علم و نجوم می تواند کتابخانه ها را پر کند.
هابل نه تنها یکی از اولین منابع کلاس روی زمین برای کاملاً باورنکردنی ، خارج از این جهان است ، بلکه شهادت کنجکاوی و عزم انسان نیز هست. این تلسکوپ بیش از 30 سال است که کار می کند ، در مجموع پنج مأموریت خدماتی را پشت سر گذاشته و تقریباً 250 داده ترابایت را در کمک به درک ما از جهان ارائه می دهد.
دانشمندان تا اواخر دهه 1960 شروع به کار بر روی ایده های یک تلسکوپ فضایی بزرگ در مدار کرده اند ، اما تقریباً یک دهه لابی و پالایش برنامه ها را قبل از تأمین بودجه این پروژه توسط کنگره ایالات متحده انجام می دهد. تقریباً نیم دهه پس از آن ، قبل از این که تلسکوپ نام رسمی خود را دریافت کند – پس از ستاره شناس مشهور آمریکایی ادوین هابل. سپس ، به دلیل از دست دادن Challenger در ژانویه 1986 و مکث بعدی برنامه شاتل فضایی ، هابل پنج سال قبل از رسیدن به مدار صبر می کند.
اعزام
STS-31: 24-29 آوریل 1990
خدمه STS-31:
لورن جی شرورفرمانده
چارلز اف. بولدنخلبان
استیون A. هولیمأموریت
بروس مک کاندلزمأموریت
کاترین دی سالیوانمأموریت
هابل با تعدادی از ابزارهای موجود در هیئت مدیره ساخته شد ، از جمله میدان دوربین سیاره ای گسترده (WFPC) ، طیف سنجی با حل بالا از Goddard (GHRS) ، یک شیء دوربین ضعیف (FOC) ، یک طیف سنجی شیء ضعیف (FOS) و یک نور سنج بالا (HSP).
هابل در 24 آوریل 1990 آغاز شد و در افتتاحیه Space Bay Space Gulf ذخیره شد. STS-31 دهمین شروع کشف و مأموریت شاتل فضایی 35 به عنوان یک کل بود.
مرتبط: فضاپیمای ناسا: اولین فضاپیمای قابل استفاده مجدد
یک روز پس از رسیدن به مدار (25 آوریل) ، خدمه STS-31 هابل را برپا کردند و سپس بیشتر مدت زمان ماموریت خود را گذراندند و این تلسکوپ را به بهره برداری رساندند. Discovery در 29 آوریل به زمین بازگشت و هابل را در مدار 380 مایل (612 کیلومتر) در ارتفاعی قرار داد ، جایی که می تواند با اسرار جهان شروع به تلاش برای بشریت کند.
حداقل این اتفاق می افتاد. اما اولین تصاویر از هابل ، تلسکوپ فضایی ناسا 1.5 میلیارد دلار ، که سه دهه طول کشید تا به مکانی برسد ، به زمین بازگشتند.
در ژوئن سال 1990 ، ناسا از کشف بی نظمی کروی از آینه اصلی هابل به دلیل خطای 2 میکرون در انحنای آینه اصلی تلسکوپ و عرض 1/50 عرض موهای انسان خبر داد. اگرچه کوچک است ، این نقص باعث می شود که این تلسکوپ برای اخترشناسان بی فایده باشد. خوشبختانه ، هابل به گونه ای مفید بود و بهترین ذهن ناسا این کار را به عهده گرفت.
ماموریت 1 سرویس 1

STS-61: 2-13 دسامبر 1993
شاتل فضایی ناسا Endevor در تاریخ 2 دسامبر 1993 در مأموریت STS-61 راه اندازی شد. هدف تعمیر تلسکوپ فضایی معلول بود تا در نهایت بتواند مستقیم را ببیند.
خدمه STS-61:
ریچارد کاویمأموریت
کنت بورسکسخلبان
کاترین تورنتونمأموریت
F. داستان Musgraveمأموریت
کلود نیکولیرمأموریت
مهندسان هابل این تلسکوپ را به طور خاص برای به روزرسانی طراحی کردند. بدن بزرگ آن دارای نرده هایی برای فضانوردان برای نگهداری و اجزای مدولار برای تسهیل نوسازی با تکامل فناوری است. این امر به ناسا اجازه می دهد تا پس از شروع فاجعه بار ، هابل را برای بازگشت هابل به کار خود ادامه دهد.
فضانوردان STS-61 در هیئت مدیره در اولین مأموریت خدمات هابل (SM1) به دنبال بیش از 35 ساعت در کل پنج مسیر فضایی یا EVA (فعالیت خارج از کشور) برای بسیاری از روزها برای تکمیل ساختارهای برنامه ریزی شده خود بودند. آنها جایگزین محوری تلسکوپ فضایی Costar (Costar) را به جای HSP – مشابه هابل ، نصب کردند و یک جفت عینک جدید دریافت کردند تا دید تاری خود را مورد توجه قرار دهند. WFPC با WFPC2 جایگزین شد ، که با اپتیک اصلاحی داخلی در دسترس بود ، و توده های خورشیدی و ژیروسکوپ هابل برای بهبود توانایی ردیابی تلسکوپ به روز شدند.
مأموریت SM1 هابل را در وضعیت عملیاتی ترمیم کرد و در نتیجه یکی از برجسته ترین تصاویر این تلسکوپ را ایجاد کرد.
مرتبط: 30 سال پیش فضانوردان تلسکوپ فضایی هابل را نجات دادند

Mission 2 Service 2

STS-82: 11-21 فوریه 1997
Discovery در 11 فوریه 1997 ، در مرکز فضایی ناسا کندی در فلوریدا ، در مرکز فضایی ناسا کندی در فلوریدا ، به مأموریت STS-82 رسید.
کرم STS-82:
کنت بورسکسمأموریت
اسکاتخلبان
جوزف تانرمأموریت
استیون هولیمأموریت
گرگوری هاربومأموریت
مارک لیمأموریت
استیون اسمیتمأموریت
مأموریت دوم هابل ، SM2 ، کمتر جبران کننده بود و بیشتر به آنچه مهندسان هنگام طراحی این تلسکوپ برای ارائه خدمات در نظر داشتند ، بیشتر متمرکز شد: ارتقاء و افزایش عملکرد.
Discovery در فوریه 1997 با دو ابزار جدید هابل در STS-82 آغاز شد. طیف سنجی تصویر تلسکوپ فضایی (STI) و در نزدیکی دوربین مادون قرمز و طیف سنج چند هدف (NICMOS) جایگزین GHRS و FOS Hubble می شود. اندازه چشم انداز تلسکوپ را در طول موج مادون قرمز نزدیک گسترش داد. این مأموریت همچنین در تجارت در برخی از سوابق داده تخریب شده هابل و همچنین برخی از سخت افزار ثانویه دیگر موفق بود.
سرویس ماموریت 3A ماموریت

STS-103: 19-27 دسامبر 1999
مأموریت سوم Discovery به هابل غیر منتظره بود. در نوامبر 1999 ، چهارم از شش ژیروسك برای حفظ جهت گیری تلسكوپ استفاده كرد و هابل را به “رژیم امن” ایمن فرستاد. ژیروس قبلی نیز نتوانستند ، اما برای ادامه جمع آوری داده های علمی ، حداقل سه مورد لازم برای کار.
خدمه STS-103:
کورتیس قهوه ایمأموریت
اسکات کلیخلبان
ژان-فرانسوا کلرویمأموریت
مایکل فالمأموریت
جان گرانسفلدمأموریت
استیون اسمیتمأموریت
کلود نیکولیرمأموریت
آنچه در ابتدا در ژوئن 2000 برنامه ریزی شده بود ، به عنوان Mission 3 (SM3) به دو ماموریت تقسیم شد: یک مأموریت اضطراری برای شناسایی شاتل های فضایی ایجاد شد و STS-102 برای دسامبر 1999 به مانیفست پرتاب اضافه شد.
بسیاری از مسیرهای فضایی مأموریت از هشت ساعت فراتر رفته و آنها را طولانی ترین EVA در تاریخ شاتل می کند. در طی این اقامتگاههای طولانی که در نرده های هابل حرکت می کنند ، فضانوردان ناسا استفان اسمیت و جان گرنسفلد جایگزین هر شش ژیروسکوپ موجود در سنسور سرعت تلسکوپ (RSU) شدند و فرستنده و ضبط کننده جدیدی را نصب کردند.
در طی یک اوا ، فضانوردان ناسا مایکل فال و کلود نیکولیر جایگزین رایانه اصلی هابل شدند و سرعت پردازش را تقریباً 20 برابر افزایش دادند. آنها همچنین سنسورهای ظریف را برای هدف قرار دادن هابل به روز کردند.
خدمات ماموریت 3b

STS-109: 1-12 مارس 2002
تقسیم SM3 به SM3A و SM3B پشتیبانی برنامه ریزی شده برای ژوئن 2000 تا مارس 2002 را تحت فشار قرار داد. Space Columbia STS-109 را در تاریخ 1 مارس با هدف اصلی ارائه و نصب دوربین مطالعه پیشرفته (ACS) راه اندازی کرد.
خدمه STS-109:
اسکاتلندیمأموریت
Dwayne حملخلبان
جان گرانسفلدیک فرمانده بار و یک متخصص ماموریت
نانسی کوریمأموریت
ریچارد لاینمأموریت
جیمز نیومنمأموریت
مایکل ماسیمینومأموریت
Hubble ACS جایگزین کانون پیری می شود و 10 برابر بزرگتر از نیروی تصویر در مقایسه با سلف خود اضافه می کند. فضانوردان SM3B نیز برای جایگزینی توده های خورشیدی هابل ، که سالها تابش و آوار پوشیده شده بودند ، جایگزین شدند.
اگرچه کوچکتر است ، آرایه های خورشیدی جدید هابل بین 20 تا 30 درصد انرژی بیشتر را فراهم می کند. آنها همچنین واحد کنترل قدرت هابل (PCU) را جایگزین کردند و یک سیستم خنک کننده جدید برای افزایش امید به زندگی NICMOS اضافه کردند.
Mission 4 Service 4

STS-125: 11-24 مه 2009
STS-125 آخرین مأموریت هابل بود. با شاتل فضایی ، که دو سال بعد بازنشسته می شود ، SM4 هابل قصد دارد تا تلسکوپ فضایی را با فناوری مدرن سازی کند تا به آن در ادامه در قرن بیست و یکم کمک کند.
خدمه STS-125:
اسکاتلندیمأموریت
گرگوری جانسونخلبان
مایکل خوبمأموریت
مگانمأموریت
اندرو فوزلمأموریت
مایکل ماسیمینومأموریت
جان گرانسفلدمأموریت
شاتل فضایی Atlantis در 11 مه 2009 راه اندازی شد و دو ابزار جدید تلسکوپ فضایی را پوشید: طیف نگاری Origins Cosmic (COS) و یک دوربین میدانی گسترده 3 (WFC3).
هنگامی که فضانوردان در هنگام SM3B FOC را جایگزین کردند ، ابزار استخوانی که به عنوان عینک هابل کار می کند غیر ضروری می شود. COS در طول SM4 جایگزین Kostar شد و علاوه بر PPI تبدیل شده است. هنگامی که کشف طیف ماوراء بنفش COS سقوط می کند ، STI می تواند در طول موج ماوراء بنفش توسط نوری تا بستن نور مادون قرمز رخ دهد. فضانوردان همچنین موفق شدند SST را که از آگوست 2004 کار نمی کرد ، تعمیر کنند ، هنگامی که قطع برق آن را به حالت ایمن فرستاد.
برخی از برجسته ترین تصاویر هابل ، از جمله Hubble Ultra Deep Field ، به ACS نسبت داده می شود. با این حال ، در سال 2007 ، وی نیز آسیب الکتریکی متحمل شد. متوسط داروی PPI و AC در کارهایی که فضانوردان برای تکمیل ترمیم خود به انجام آنها نیاز داشتند ، شبیه به یکدیگر بودند ، اما هر دو بسیار متفاوت از نحوه و جایی بودند که مهندسان انتظار دارند فضانوردان از هابل حمایت کنند.
فضانوردان ناسا – از جمله جان گرنسفلد ، که قبلاً در سه مأموریت هابل شرکت کرده بودند – به مدت دو سال برای تهیه ابزارها ، استراتژی ها و تکنیک هایی که برای آخرین بار برای ترمیم تلسکوپ فضایی لازم خواهد بود ، آموزش داده اند.
هابل امروز
بیش از یک دهه و نیم ، از آنجا که فضانوردان آخرین بار از هابل بازدید کردند ، این تلسکوپ همچنان به ارائه منظره های باورنکردنی از فضا ادامه داده است ، اما کار او سکسکه نبوده است. با پیری هابل ، مدیران مأموریت ناسا محدودیت های عملیاتی خود را محکم کرده و با وجود چندین مشکل ، استراتژی های رصدخانه ای را برای ادامه کار خود بازیابی می کنند.
همانطور که Gyros جدید در طول سرویس نصب شده و شکست خورده است ، تکنسین های تعبیه شده در حاشیه های عمیق تر در پارامترهای این قطعات. امروز ، این تلسکوپ دارای دو ژیروسکوپ عملکردی است و به یک حالت Giro منتقل می شود تا دیگری را به عنوان بایگانی نگه دارد. این محدودیت هایی را در مورد برخی از علم و مشاهدات که هابل می تواند انجام دهد ، نشان می دهد ، اما به دامنه شناخته شده اجازه می دهد تا به کشف اسرار جهان ادامه دهد.
ناسا امیدوار است که پارامترهای عملیاتی جدید عمر هابل را در دهه 2030 گسترش دهد. با این حال ، این احتمالاً پایان جاده به تلسکوپ فضایی ، ابزارهای عملکردی خواهد بود یا خیر. هابل بدون انگیزه به ارتفاع آن از یک فضاپیمای بازدید کننده ، خود را در مدار پایین و پایین غوطه ور می کند و در نهایت در جو زمین تا اواسط دهه 2030 می سوزد.




