برخورد یک سیارک غول پیکر به مریخ، میدان عظیمی از تخریب با 2 میلیارد دهانه ایجاد می کند.

بیش از دو میلیون سال پیش، یک سیارک غول پیکر به مریخ برخورد کرد و سطح آن را با یک دهانه عظیم و حدود دو میلیارد دهانه کوچکتر زخمی کرد. این دهانههای ثانویه در منطقهای به مساحت 1000 مایل (1800 کیلومتر) رخ میدهند و این رویداد سیارکی را به یکی از بزرگترین برخوردهایی که در تاریخ نسبتاً جدید روی سیاره سرخ مشاهده شده تبدیل میکند.
تصور میشود که سیارکهایی با حجم کافی برای ایجاد تخریب گسترده مانند این، تنها هر 3 میلیون سال یک بار به مریخ برخورد میکنند.
برخورد در استوا رخ داده است مریخ در منطقه ای به نام بشر Elysium Planitia; یک دهانه اصلی با عرض 8.6 مایل (13.9 کیلومتر) و عمق 0.62 مایل (1 کیلومتر) به نام Corinth را پشت سر گذاشت. از سوی دیگر، دهانههای ثانویه ناشی از برخورد، اندازهای از 656 فوت (200 متر) تا 0.8 مایل (1.3 کیلومتر) قطر دارند و در یک “سیستم پرتویی” بزرگ به سمت بیرون گسترش مییابند. دانشمندان پشت نتایج
اگرچه این دهانه 2.3 میلیون سال قدمت دارد، اما بخشهای فرعی آن – که برخی از آنها در جریانهای گدازهای حک شدهاند که از قله آتشفشان خاموش مریخ سرچشمه میگیرد. Elysium Mons – توسط تیم بسیار جوان در نظر گرفته می شوند.
متصل: جستجو برای یافتن یخ آب در مریخ: چقدر به وقوع آن نزدیک هستیم؟
این تیم گفت: دهانه کورینتو یک دهانه برخوردی تازه در Elysium Planitia است که یکی از گستردهترین سیستمهای پرتوهای گرما و دهانههای ثانویه در مریخ را ایجاد کرد که حدود 1243 مایل (2000 کیلومتر) به سمت جنوب گسترش یافته و تقریباً 180 درجه از قوس مریخ را پوشش میدهد. در یک مطالعه مرتبط نوشت.

نویسندگان توضیح دادند که چگونه از تصاویر حرارتی و مرئی جمع آوری شده توسط ناسا استفاده کردند مدارگرد شناسایی مریخ برای توصیف دهانه و پوششی از قطعات یا “ریزش” که در اثر برخورد به جو مریخ پرتاب شده است. مواد بیرون ریخته به هر ماده ای اطلاق می شود که در اثر ضربه از دهانه بیرون زده شود. در این مورد، ذرات پرتاب شده، قطعاتی از مریخ هستند که از حفره دهانه اصلی غول پیکر که در اثر سقوط سیارک شکل گرفته است، خارج شده اند.
این داده ها توسط فضاپیما جمع آوری شده است آزمایش تصویربرداری با وضوح بالا (HiRISE) و دوربین زمینه (CTX) ابزار، به یک برنامه یادگیری ماشینی داده شد که دهانه های ناشی از پرتاب این برخورد را از دیگر دهانه های مریخ که به طور خاص ناشی از رویدادهای برخورد سیارک هستند، جدا می کرد. سپس از این اطلاعات برای تخمین سن برخورد و تعداد کل دهانه های ثانویه ایجاد شده توسط برخورد اولیه استفاده شد.
این تیم با اندازهگیری توزیع دهانههای ثانویه که از کورینت امتداد یافتهاند، بیشترین غلظت را در جنوب و جنوب غربی پیدا کردند. دهانه برخورد اصلی
هیچ پرتابی در شمال این دهانه وجود ندارد، که دانشمندان میگویند نشان میدهد سیارکی که باعث این ویرانی شده است با زاویه 30 تا 45 درجه از شمال یا شمال شرق وارد جو سیاره سرخ شده است.
دورترین دهانه های ثانویه یافت شده توسط محققان نشان می دهد که برخی از پرتاب های حاصل از برخورد تا 1150 مایل (1850 کیلومتر) شلیک شده است. این حدود چهار برابر طول گرند کانیون است.

با این حال، دهانه های ثانویه نه تنها در فاصله از منطقه برخورد اصلی و در اندازه متفاوت هستند. تیم پشت این اکتشافات نیز آنها را بر اساس شکل آنها طبقه بندی کرد. برخی دایره ای و نیم دایره ای بودند، در حالی که برخی دیگر به صورت “دور مسطح” یا “بیضوی” به نظر می رسیدند.
محققان دریافتند که شکل یا «مورفولوژی» که توسط دهانههای ثانویه گرفته میشود به سرعت پرتاب قطعاتی که آنها را ایجاد کردهاند، اندازه آن قطعات و ترکیب سطح منطقه مریخ که روی آن سقوط کردهاند، مرتبط است. در نزدیکی کورینث، دهانههای ثانویه به شکل نیم دایره بودند و دهانههای بیضی شکل دورتر از ناحیه برخورد اصلی یافت شدند.
این تیم نوشت: «تعداد زیاد دهانههای ثانویه تشکیلشده توسط کورینث با اکثریت مواد پرتابشده که بازالت قوی و شایسته هستند، مطابقت دارد.
بازالت ها سنگ های آتشفشانی هستند که از سرد شدن سریع گدازه های غنی از منیزیم و آهن تشکیل شده اند، بنابراین قطعات احتمالاً نشان دهنده گدازه هایی هستند که قبلا از آنها فوران کرده اند. آتشفشان که سیارک با آن برخورد کرد.
ترکیب برخی از پرتاب شده از سطح مریخ در این برخورد سیارک نشان می دهد که سنگ فضایی با آب یا یخ برخورد کرده است. این همچنین توسط “گودال” پراکنده در کف دهانه کورینث نشان داده شده است، که نشان دهنده تخلیه آب یا گاز آزاد شده توسط تاثیر ضربه بر مواد غنی از یخ است.
نتایج این تیم در پنجاه و پنجمین سالگرد ارائه شد همایش علوم قمری و سیاره ای در اوایل ماه مارس در تگزاس.




