تشخیص فوق العاده دشوار است. دانشمندان فقط راهی پیدا کردند که آنها را ساعاتی پس از شیوع آنها متوجه شوند

مراحل اولیه انفجار Supernova در آنچه می توانند برای ستاره هایی که رونق می گیرند آشکار می شود. اما همانطور که به محض انفجار گرفتار می شوند ، ثابت شده است که تا حد زیادی گریزان است ، اخترشناسان اکنون فکر می کنند که آنها راهی احمقانه برای توجه به یک ابرنواختر جوان ایجاد کرده اند.
اگرچه ما می دانیم که یک نوع ستاره یک شبه خواهد رفت ، اما نمی توانیم کهکشان ممکن است منفجر شود. در گذشته به شانس خالص کاهش می یافت که آیا ما در زمان مناسب به دنبال مسیر مناسب برای دیدن یک بودیم فوق العاده فقط چند ساعت پس از انفجار او.
مطالعات بزرگ در مقیاس که هر چند روز یک بار آسمان شب را اسکن می کند ، این شانس را تا حدی تراز کرده است ، اما اکنون چالشی که اخترشناسان با آن روبرو هستند ، در میان مقادیر عظیمی از داده هایی که این مطالعات جمع آوری می کنند ، یک ابرنواختر جوان را با آن روبرو می شود. به منظور غلبه بر این مشکل ، بسیاری از پروتکل های خاص ، بر اساس معیارهای دقیق ، برای شناخت سوپرنووا اولیه مورد نیاز است. “هرچه زودتر آنها را می بینیم ، بهتر است.” بیانیهحرف
دو گونه ستاره به عنوان یک ابرنواختر منفجر می شود. نوع اول است کوتوله سفیدکه بقایای آنها هستند خورشید-ستاره های مشابه. هنگامی که توده آنها بیش از 1.44 بار رشد می کند توده خورشید مامعروف به چاندراسهآنها به عنوان یک ابرنواختر منفجر می شوند. این اتفاق می افتد ، در صورت امکان ، آنها می توانند ماده را از یک ستاره همراه در این نزدیکی سرقت کنند یا با کوتوله سفید دیگری برخورد و ادغام شوند.
نوع دیگر ستاره ای که به Supernova می رود یک است ستاره غول پیکر با جرم حداقل هشت برابر بزرگترین خورشید. وقتی چنین ستاره ای منقضی می شود هسته ایهسته آن فرو می ریزد تا شکل دهد ستاره نوترونتا لایه های بیرونی آن گزاف گویی و منفجر شود.
تیم گالبانی از آنچه در حال حاضر بزرگترین تلسکوپ نوری در جهان است ، استفاده می کند. پنج ستاره عظیم و پنج نفر انفجار کوتوله های سفید بودند. بیشتر آنها طی شش روز از انفجار مورد توجه قرار گرفتند و این زوج کمتر از 48 ساعت جوان بودند.
این ده نفر با پیروی از یک پروتکل خاص پیدا شدند. اول ، نامزد -Supernova -Line باید از شب گذشته از مجموعه تصاویر گم شود تا اطمینان حاصل شود که ما آن را در اوایل مرحله خود می بینیم. دوم ، شیء جدید باید در کهکشان دیده شود تا ما هیچ مشکلی دیگری مانند یک ستاره شعله ور در ما اشتباه نکنیم کهکشان راه شیرییا تردید قصوربرای ابرنواختر هنگامی که هر دو شرط برآورده می شوند ، این کشف باعث ایجاد Osiris (سیستم تصویر نوری و سیستم طیف سنجی یکپارچه با وضوح پایین) از Gran Telescopio de Canarias می شود تا طیف هر ابرنواختر اندازه گیری شود.
گالبانی گفت: “طیف Supernova به ما می گوید ، به عنوان مثال ، این ستاره حاوی هیدروژن است ، به این معنی که ما به هسته Supernov نگاه می کنیم.” “بیایید در مورد ابرنواختر در اوایل زمان خود بدانیم همچنین به ما این امکان را می دهد تا انواع دیگری از داده ها را در همان شی جستجو کنیم.”
چند ساعت اول و روزهای ابرنواختر می تواند در مورد ستاره ای که منفجر شده و نحوه وقوع آن ، به اخترشناسان زیادی بگوید. علاوه بر این ، یکی از مواردی که اخترشناسان به دنبال آن هستند ، “پیشرفت شوک” نامیده می شود. این یک فلاش کوتاه است زیرا تأثیر ابرنواختر از لایه بیرونی ستاره فوران می کند. جزئیات این فلاش نشان می دهد که آیا انفجار نامتقارن است ، که به نوبه خود مربوط به ساختار داخلی ستاره ، اندازه ستاره و ترکیب سطح آن است.
در همین حال ، هنگامی که موج انفجاری به پوسته هایی از مواد پرتاب شده از یک ستاره در شیوع آن سقوط می کند ، منفجر می شود ، یک ابرنواختر یک طیف فلش کوتاه تولید می کند. این نشان می دهد که چه گازهایی در پوسته ها وجود دارد ، که تا همین اواخر بخشی از خود ستاره بود. Flash Spectrum همچنین به اخترشناسان کمک می کند تا محیط وسیع تری را در اطراف ستاره محکوم به وجود بیاورند ، که می تواند در مورد مناطق فضایی که ستاره هایی را تولید می کنند که سوپرنووا می روند ، به ما بیاموزد. و بی نظمی های موجود در سوپرنووا روشنایی اولیه ممکن است حاکی از وجود یک ماهواره نزدیک باشد – یک ستاره در این نزدیکی کوتوله قهوه ای یا غول سیاره “این آتش است.
او رصدخانه ورا اس روبین در صورت ایده آل برای تشخیص ابرنواخترهای اولیه هنگامی که قبل از پایان سال 2025 به طور کامل کار می کند. تقریباً ده میلیون سیگنال هر شب توسط روبین ، ترکیبی از ستاره های متغیر صادر می شود ، سیارQuasar ، Flames Star ، Exoplanets Transit و Supernovae. سپس نه کارگزار وجود دارد که می توان از آن برای فیلتر کردن این ده میلیون سیگنال به معیارهای انتخاب شده توسط ستاره شناس و پروتکل تهیه شده توسط تیم گالبانی استفاده کرد تا از یکی از این کارگزاران برای شناسایی انفجارهای اولیه ابرنواخت استفاده شود.
گالبانی معتقد است که می توان بیش از 24 ساعت به طور معمول Supernovae را تشخیص داد ، که می تواند تأثیر تحول آمیز در درک ما از ستاره های منفجر کننده داشته باشد.
وی گفت: “ما اکنون می دانیم که برنامه طیف سنجی برای یک پاسخ سریع ، که به خوبی با مطالعات فوتومتریک عمیق هماهنگ است ، می تواند طی یک روز پس از انفجار ، طیف ها را جمع آوری کند و راه را برای مطالعات منظم در اولین مراحل در مطالعات مهم آینده قرار دهد.”
نتیجه گیری تیم گلانی بود ارسال شده در 19 اوت در مجله کیهان شناسی و فیزیک Astroparticulas.




