تفاوت بین سیارات یاران جوان و قدیمی چیست؟

با عمیق تر شدن اخترشناسان در تنوع دنیاهایی که به مدار ستاره های دوردست سفر کرده اند ، یک مطالعه جدید نشان می دهد که مقایسه جمعیت سیارات جوان با افراد مسن می تواند سرنخ های حیاتی در مورد چگونگی شکل گیری سیارات را نشان دهد ، با گذشت زمان توسعه و تغییر می کنند.
این رویکرد در نهایت می تواند به برخی مباحث بسیار بحث شده ، مانند وجود “بیابان داغ نپتون” پاسخ دهد ، که به کمبود عجیب سیارات با اندازه نپتون در مدار نزدیک در اطراف ستاره های خود و “دره شعاع” اشاره دارد ، یک رسوب واضح بین سیارات توسط تقریباً 1.5 و 2 برابر بیشتر از 1.5 و 2
مشاهده سیارات جوان ، فرصتی منحصر به فرد برای مطالعه سیارات در حالت اصلی خود قبل از انجام تغییرات گسترده جوی و تکاملی مشاهده شده در جمعیت های قدیمی تر-تشکر از ظهور مطالعات حمل و نقل گسترده ، بسیار دقیق مانند موارد ساخته شده با مأموریت های کپلر و TPP از NAS از TPA و TPP از NAS ، ارائه می دهد.
این مأموریت ها به اخترشناسان این امکان را می دهد تا از سالهای نوری در فاصله ای با جزئیات قابل توجه ، سیارات کوچک در نور ستاره ای که با عبور سیارات قبل از ستاره های خود ، از دیدگاه ما در فضا ، قطره های کوچک را که در هنگام عبور از سیارات پیش از ستاره هایشان می گذرد ، در خارج از خانه ها مطالعه کنند. با نظارت بر این رکودها ، اخترشناسان می توانند حضور یک سیاره ، اندازه و طول مدار آن را قفل کنند.
گالن برگتن ، دکتر علوم ، گفت: “توانایی ما برای یافتن و رعایت سیارات جوان اغلب با چگونگی ساکت ستاره میزبان سیاره محدود است.” مدار سیارات جوان ستاره های جوان و ستاره های جوان بسیار پر سر و صدا هستند و همین امر باعث می شود سیگنال های سیارات جوان آنها حتی دشوارتر شود. “
“تجزیه و تحلیل ما روی سیارات با مدارهای کوتاه متمرکز است [12 days]”راشل فرناندز ، دکترا در دانشگاه ایالتی قلم ، به Space.com گفت.” ما دریافتیم که سیارات با گذشت زمان به دو روش اصلی تغییر می کنند: آنها وقتی جو خود را از دست می دهند ، کوچک می شوند و به دلیل تعامل با ستاره خود به سمت داخل حرکت می کنند. “
وی تأکید کرد: “اما 12 روز یک قطعه کوچک از فضای است.” “برای اینکه واقعاً درک کنیم که چگونه سیارات رشد می کنند ، ما باید سیارات را از نزدیک و بیشتر در مراحل مختلف زندگی خود مطالعه کنیم. این می تواند به ما کمک کند تا درک کنیم که سیارات به سرعت به سمت داخل مهاجرت می کنند و چقدر سریع جو یا دو سوال بزرگ را از دست می دهند که ما هنوز جواب روشنی نداریم.”
این تیم نهادهای مشاهده را به دو گروه سنی تقسیم کردند: سیارات جوان (10 میلیون تا 100 میلیون سال) و سیارات میانسال (از 100 میلیون سال به 1 میلیون سال). آنها سپس درصد ظاهر این سیارات را با استفاده از داده های ناسا تسه یا ترانزیت ماهواره برای مطالعه سیارات فراخوانده ، برای جمعیت جوان تر و از کپلر برای جمعیت مسن مقایسه کردند. به طور خلاصه ، دانشمندان ظاهر بیشتر سیارات جوان را کشف کرده اند.
برگتن گفت: “این واقعیت که ما شاهد پدیده بیشتری برای سیارات جوان نسبت به قدیمی ها هستیم ، به ما می گوید که سیارات می توانند کوچک شوند.” “در مراحل اولیه شکل گیری و تکامل سیاره ، ما معتقدیم که سیارات کوچک واقعاً متداول بودند. اما آنها به مرور زمان خنک می شوند و جو خود را از دست می دهند و این باعث می شود آنها به اندازه کمتری کوچک شوند که ما به اکثر مطالعات حساس نیستیم.”
این امر به این دلیل است که این سیارات توسط ستاره های آنها ، تابش حاصل از آن ، که از آن جو خود را از بین می برد ، گشت می زنند. فرناندز گفت: “این باعث می شود که آنها به مرور زمان کوچک شوند و توضیح می دهند که چرا می بینیم که زیر نپتون های کمتری در اطراف ستاره های قدیمی تر مشاهده می کنیم-بسیاری از آنها فقط بیش از حد جو خود را از دست داده اند تا به همان اندازه بمانند.”
این اکتشافات به شما کمک می کند تا با ردیابی نحوه تغییر تعداد آنها با گذشت زمان ، سیارات را خنک کرده و جو خود را از دست بدهند. “ما بیشترین کاهش در ظاهر طولانی تر را پیدا کرده ایم [hundreds of millions of years] باغ های تایمز که می توانند به تمایز بین تئوری های مختلف در مورد چگونگی خنک شدن سیارات و از دست دادن جو خود کمک کنند. “
این تیم همچنین حدس می زند که پدیده ای به نام مهاجرت جزر و مد می تواند در شکل گیری سرعت سیارات با دوره های کوتاه نقش داشته باشد. این فرایندی است که با استفاده از آن سیارات به تدریج به دلیل کشیدن گرانشی از ستاره به ستاره خود نزدیک می شوند. این امر باعث می شود که سیاره انرژی و مارپیچ را به موقع از دست بدهد و اغلب منجر به سیارات در بسیاری از مدارهای کوتاه شود.
فرناندز گفت: “درک مهاجرت جزر و مد مهم است زیرا به توضیح چگونگی و چرا برخی از سیارات با چنین مدارهای کوتاه پایان می یابد و چه اتفاقی برای آنها می افتد در حالی که به سمت داخل حرکت می کنند.”
مأموریت های آینده داده های مفصلی را ارائه می دهند ، که این امکان را می دهد تا مشاهدات بهتری از سیارات بیشتر از ستاره های آنها و سیارات کوچکتر با دقت بیشتری داشته باشد. مطالعه ستارگان با دقت بالا برای دوره های طولانی تر می تواند توانایی ما در کشف و توصیف سیارات جوان را که در این ستاره ها گشت و گذار می کنند ، بهبود بخشد.
فرناندز گفت: “هر آنچه ما در مورد سیارات می دانیم از کمتر از 6000 ما تاکنون پیدا شده است.” “اما در چند دهه آینده ، مأموریت های ناسا و ESA – مانند یک رمان ، افلاطون و گایا – ده ها صدها هزار هزار نفر دیگر را پیدا می کنند. این به ما کمک می کند تا تصویر کاملی از شکل گیری و تکامل سیاره را جمع کنیم و منظومه شمسی خودمان را در متن قرار دهیم.
وی نتیجه گرفت: “با داشتن اطلاعات جدید بسیاری در مورد افق ، چند دهه آینده برای تحصیل در خارج از کشور فوق العاده هیجان انگیز خواهد بود.”
مطالعه این تیم در 17 مارس در مجله نجوم منتشر شد.




