تلسکوپ فضایی جیمز وب به درام گیج کننده فشار هابل می افزاید

به نظر می رسد مشاهدات تلسکوپ فضایی جیمز وب از 10 کهکشان مجاور، فشار هابل را نشان می دهد – که یک اختلاف گیج کننده در اندازه گیری های مربوط به سرعت است. انبساط کیهان – بالاخره ممکن است واقعی نباشد.
این تلسکوپ فضایی جیمز وبمشاهدات، مقدار متوسط ثابت هابل (H0) را که کلید تعیین سرعت انبساط کیهان است، 69.96 کیلومتر بر ثانیه در هر مگا نشان می دهد.پارسک. این در واقع با پیش بینی های به دست آمده از مدل استاندارد سازگار است کیهان شناسی، که باید مانند پایان کار به نظر برسد – اما یافته ها همچنین یک اختلاف نظر انتقادی را برجسته می کند.
در سال 2013، آژانس فضایی اروپاماموریت پلانک ثابت هابل را با سرعت 67.4 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک اندازه گیری کرد. به عبارت دیگر، این بدان معناست که هر مگاپارسک (میلیون پارسک یا 3.26 میلیون سال نوری) در هر ثانیه 67.4 کیلومتر (41.9 مایل) گسترش می یابد. تیم علمی پلانک توانست این مقدار ثابت هابل را با اندازهگیری ویژگیهای بنیادی جهان که در پرتو تصویر گرفته شده است، به دست آورند. پس زمینه مایکروویو کیهانی (CMB) و سپس استفاده از مدل استاندارد کیهان شناسی ما برای پیش بینی نرخ انبساط. با فرض صحیح بودن مدل استاندارد، این روش باید تا 1% دقت داشته باشد.
علاوه بر این، اندازه گیری های تیمی به رهبری آدام ریس از دانشگاه جانز هاپکینز که آنها استفاده کردند. تلسکوپ فضایی هابل برای اندازه گیری انبساط کیهانی با استفاده از نوع Ia ابرنواخترهاکه انفجارهای کوتوله سفید ستاره ها، التماس به تفاوت ابرنواخترهای نوع Ia دارای حداکثر روشنایی استاندارد شده هستند، به این معنی که اخترشناسان می توانند بر اساس میزان روشنایی که به نظر می رسند، فاصله آنها را اندازه بگیرند. سپس این فاصله با فاصله آنها مقایسه می شود انتقال به قرمززیرا هر چه جهان سریعتر در حال انبساط باشد، انتقال جسم به قرمز بیشتر است. این روش سرعت H0 را 73.2 کیلومتر در ثانیه بر مگاپارسک میدهد، به این معنی که جهان سریعتر از آنچه مدل استاندارد پیشبینی میکند در حال انبساط است. این اختلاف است که دانشمندان به عنوان تنش هابل توصیف می کنند.
مرتبط: تلسکوپ فضایی جیمز وب با تأیید کار هابل پارادوکس جهان در حال انبساط را پیچیده می کند.
و اکنون کار جدید به رهبری وندی فریدمن از دانشگاه شیکاگو سوالات سختی را مطرح می کند.
تیم فریدمن که روی پروژهای به نام برنامه شیکاگو-کارنگی-هابل (CCHP) کار میکردند، از JWST برای اندازهگیری فاصله تا ده نسبت نزدیک استفاده کردند. کهکشان ها که برای آن یک ابرنواختر نوع Ia مشاهده شده است. سپس اندازهگیریهای فاصله با سه میانگین مستقل بررسی شد.
اولین مورد از این سه روش مستقل به عنوان «بالای غول سرخ شاخه” که حداکثر روشنایی ایجاد شده را توصیف می کند خورشید– دوست دارم ستاره ها به نام غول های قرمز می تواند برسد. روش دوم شامل چیزی به نام شاخه غول مجانبی منطقه J است که به طعم ستارگان غول قرمز که غنی از کربن هستند و درخشندگی های مادون قرمز ذاتی مشابهی دارند اشاره دارد. سومین بررسی متقابل با انجام شد متغیر Cepheid ستارگانی که رابطه پریود-درخشندگی دارند که اولین بار توسط هنریتا سوان لیویت در سال 1908 کشف شد که دوره تپش را به حداکثر روشنایی مرتبط می کند. به عبارت دیگر، به سادگی با اندازهگیری مدت زمانی که یک ستاره طول میکشد تا تپش کند، میتوانیم حداکثر روشنایی آن را محاسبه کنیم و آن را با میزان روشنایی آن مقایسه کنیم. آسمان شب تا حدس بزنیم که چقدر باید باشد.
تیم CCHP با استفاده از نوک شاخه غول سرخ سرعت H0 را 69.85 کیلومتر بر ثانیه بر ثانیه و با استفاده از ستارگان کربنی 67.96 کیلومتر بر ثانیه بر ثانیه را اندازهگیری کردند. تا اینجا خیلی خوب است – نوارهای خطای مرتبط اندازه گیری پلانک از H0 را در بر می گیرد که آنها را در تطابق خوبی با مدل استاندارد.
با این حال، متغیرهای Cepheid با توپ بازی نمی کنند. از اینها، تیم CCHP به مقدار 72.04 km/s/Mpc رسید که با اندازهگیریهای دیگر همخوانی ندارد. در مجموع، چهار روش مقدار متوسط 69.96 km/s/Mpc را به دست میدهند.
فریدمن گفت: “بر اساس این داده های جدید از JWST و با استفاده از سه روش مستقل، ما هیچ مدرک قوی برای سویه هابل پیدا نکردیم.” بیانیه. “برعکس، به نظر می رسد مدل استاندارد کیهان شناسی ما توضیح دهد تکامل کیهان عقب نگه داشت.”
با این حال، به نظر می رسد اندازه گیری های متغیر قیفاووس همچنان به ایجاد تنش ادامه می دهد. قیفاووس ها پله پایینی نردبان فاصله کیهانی را تشکیل می دهند و ابرنواخترهای نوع Ia پله های بعدی را تشکیل می دهند زیرا می توانند در فواصل دورتر از قیفاووس ها دیده شوند. در کار گروه ریس – ابرنواختر H0 برای معادله حالت، یا SH0ES به طور خلاصه – قیفاووس برای کالیبره کردن اندازهگیریهای ابرنواختر نوع Ia بسیار مهم هستند.
با این حال، فریدمن در گذشته نسبت به یک مشکل بالقوه به نام “کلوپینگ” ابراز نگرانی کرده است. هر چند تلسکوپ فضایی هابل دارای قدرت تفکیک کافی برای شناسایی ستارگان متغیر قیفاووسی در کهکشان های دیگر است، ممکن است ستارگان کم جرم بسیار نزدیک به قیفاووس شناسایی نشوند و در نهایت توسط نور قیفاووس پوشیده شوند و در نتیجه بر نتایج علمی تأثیر بگذارند.
در اوایل سال جاری، ریس تیمی را رهبری کرد که از JWST برای بررسی مجدد مشاهدات هابل از قیفاووس استفاده کرد و به این نتیجه رسید که شلوغی مشکلی نبود. با این حال، فریدمن و همکارانش در مقاله تحقیقاتی خود اشاره میکنند که دو روشی که کمترین تأثیر را از خوشهبندی دارند – نوک شاخه غول سرخ و ستارگان کربنی – مقادیر بازدهی مطابق با مدل استاندارد دارند.
در حالی که اکنون توجه بر روی اندازه گیری فواصل کهکشانی با استفاده از متغیرهای Cepheid متمرکز خواهد شد، اندازه گیری های JWST بیشتر کهکشان های ابرنواختر نوع Ia در تایید نتایج این 10 کهکشان ارزشمند خواهد بود. با این حال، ابرنواخترهای نوع Ia در کهکشانهایی که دارای قیفاووس، غولهای قرمز و ستارههای کربنی قابل حل هستند، نسبتاً نادر هستند، به این معنی که ممکن است مدتی طول بکشد. زمان برای به دست آوردن یک نمونه به اندازه کافی بزرگ
نتایج تیم CCHP به رهبری فریدمن در حال حاضر به عنوان یک در دسترس است پیش چاپو برای بررسی همتایان به مجله Astrophysical ارسال شده است.




