تلسکوپ فضایی جیمز وب یک اسکلت گرد و غباری را در گنجه این کهکشان ستاره ای کشف کرده است.
کوتوله کهکشان NGC 4449 ستاره این نمایش است تلسکوپ فضایی جیمز وبجدیدترین پرتره فضایی
NGC 4449 که در فاصله 12.5 میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی Canes Venatici قرار دارد، سگ های شکارچی شباهت های زیادی با ما دارد. ابر ماژلانی بزرگ (LMC)، کهکشان اقماری در حال چرخش به دور راه شیری. هر دو کوچک و به شکل نامنظم هستند و هر یک نوار مشخصی دارند که از مرکز عبور می کند. با این حال، در حالی که LMC دارای یک منطقه ستارگان افراطی است، که منطقه 30 Doradus معروف به رتیل است. سحابیNGC 4449 بهبود یافته است ستاره-تشکیل دوره های طول و عرض جغرافیایی. در واقع، شکل‌گیری ستارگان آنقدر زیاد است که NGC 4449 تحت یک “ستاره‌باران” توصیف می‌شود.
متصل: تلسکوپ فضایی جیمز وب دورترین و قدیمی ترین برخورد سیاهچاله ای را که تا به حال دیده شده را مشاهده می کند.
ستارگان زمانی رخ می دهد که گاز هیدروژن مولکولی که یک کهکشان را پر می کند در اثر یک برهم کنش گرانشی یا برخورد با کهکشان دیگر برانگیخته شود. NGC 4449 بخشی از گروه M94 از حدود دوجین کهکشان است، بنابراین چندین کهکشان همسایه برای تعامل دارد.
در واقع، در سال 2012، یک همکاری حرفه ای-آماتور به رهبری دیوید مارتینز-دلگادو از موسسه ماکس پلانک برای نجوم در آلمان و شامل کار چندین عکاس نجومی آماتور معروف، و همچنین مشاهدات تلسکوپ هشت متری سوبارو در ماونا کیا. در هاوایی، شواهدی برای چنین تعاملی پیدا کرد. این تیم جریانی از ستارگان را کشف کردند که از یک کهکشان کوچکتر که با غرق شدن توسط NGC 4449 دچار مرگ شده بود، پرتاب شدند.
اگرچه کهکشان کوچک توسط NGC 4449 بزرگتر پاره شد، اما بی سر و صدا پیش نمی رود. نیروهای جزر و مدی گرانشی ناشی از نزدیک بودن به NGC 4449، تلاطمی در گاز مولکولی درون NGC 4449 ایجاد کرده است که باعث فروپاشی گرانشی حفره های بزرگ و تشکیل خوشه های ستاره ای جوان متعددی شده است. این خوشه‌های ستاره‌ای، در میان سایر ویژگی‌ها، در آخرین تصویر JWST که با ترکیبی از داده‌های دوربین مادون قرمز نزدیک (NIRCam) و ابزار فروسرخ میانی (MIRI) ساخته شده است، قابل مشاهده هستند. آنها با کار بر روی طول موج های مختلف فروسرخ (به ترتیب 0.6 میکرون تا 5 میکرون و 5 میکرون تا 28 میکرون)، انواع مختلفی از ویژگی های کهکشان را نشان می دهند.
نمای مادون قرمز نزدیک NGC 4449 به طور قابل توجهی متفاوت از نمای مادون قرمز میانی است. توجه به این نکته ضروری است که همه رنگ ها رنگ های کاذبی هستند که نشان دهنده طول موج مادون قرمز هستند.
NIRCam یک کمربند ستاره‌ای قابل توجه را نشان می‌دهد که مملو از خوشه‌های تازه متولد شده از ستارگان داغ است، در مقابل پس‌زمینه‌ای از ستاره‌های قدیمی‌تر که نور ترکیبی آنها به صورت درخشش آبی پراکنده نشان داده می‌شود. شاخک های گرد و غباری دور مرکز روشن می چرخند و نواحی ستاره ساز گاز مولکولی یونیزه شده توسط تابش ستاره های تازه متولد شده را که در خوشه ها قرار دارند، مشخص می کنند. این خوشه ها با مناطق آبی فشرده واقع در گاز نشان داده می شوند.
تصویر MIRI اسکلت گرد و غبار NGC 4449 را می گیرد که میله را ردیابی می کند، اما به نظر می رسد در اطراف این نوار متمرکزتر از موادی که توسط NIRCam دیده می شود، متمرکز شده است.
در گرد و غبار نارنجی قرمز، هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای وجود دارد که به اختصار PAH شناخته می شود. این مولکول های مبتنی بر کربن بلوک های سازنده دانه های غبار بین ستاره ای هستند و نقش کلیدی در شیمی کیهانی و توزیع مواد آلی در کهکشان دارند. نواحی زرد روشن مکان‌های تشکیل ستاره‌های فعال هستند و لکه‌های آبی روشن از اجرام ستاره‌ای درخشان کهکشان بی‌شماری خبر می‌دهند.
داده‌های NIRCam و MIRI در کنار هم تصویری فوق‌العاده از یک کهکشان را ارائه می‌دهند که در حال عبور از یک فاز متلاطم است که آن را برای میلیاردها سال آینده شکل می‌دهد.
NGC 4449 پیش نمایشی است از آنچه ممکن است روزی در LMC اتفاق بیفتد اگر تعامل آن با خواهر و برادرش، ابر ماژلانی کوچکیا حتی کهکشان راه شیری ما خیلی بزرگ می شوند. NGC 4449 همچنین یک نسخه مدرن از کهکشان های کوچکی است که JWST نیز کشف کرده است در کیهان اولیه وجود داشته است. این کهکشان‌های کوتوله اولیه، بلوک‌های سازنده کهکشان‌های بزرگ‌تری بودند که امروز می‌بینیم، و از طریق انفجار ستاره‌های خود به بخش قابل توجهی از انرژی یونیزان از شما می خواهد که بیاورید دوران تاریک کیهانی تا انتها به این ترتیب، NGC 4449 یک پنجره منحصر به فرد به گذشته و آینده تکامل کهکشانی است.
