تلسکوپ هابل یک ستاره سیاه چاله سرگردان اسپاگتی را می بیند

اخترشناسان سیاه چاله ای را به دور از مرکز کهکشان خانگی خود ، که ستاره ای از قطعات را می شکند – به دست آورده اند – اولین بار شواهد مستقیم از یک سیاه چاله فوق العاده جعلی در عمل را ارائه می دهند.
این رویداد با نام AT2024TVD حدود 600 میلیون سال نوری از زمین گرفت. اگرچه وزن آن حدود یک میلیون برابر بیشتر از جرم خورشید ما بود ، سیاه چاله در مرکز کهکشان مهمان نوازش یافت نشد ، جایی که معمولاً چنین غول هایی در آن زندگی می کنند. این اولین نمونه شناخته شده از یک رویداد برای از بین بردن جزر و مد “خارج از مرکز” (TDE) است ، پدیده ای که در آن ستاره کشیده و پاره شده یا اسپاتی یا اسپاتی از وزن بزرگ یک سیاهچاله است.
اخترشناسان می گویند که این یافته در را برای ردیابی دیگر TDE کلاهبرداری باز می کند. یوهان یائو ، برکلی ، که پیشرو این مطالعه بود ، گفت: “من فکر می کنم این کشف باعث می شود تا دانشمندان به دنبال نمونه های بیشتری از این نوع وقایع باشند.”
تابش ناگهانی و روشن این رویداد توسط مرکز انتقالی Zwicky برداشت شد ، یک دوربین نوری که در آسمان بهینه شده است که روی یک تلسکوپ در رصدخانه پالومار در نزدیکی سن دیگو نصب شده است. مشاهدات بعدی از تلسکوپ فضایی هابل نشان داده است که این سیاه چاله در 2600 سال نوری از هسته گلکسی واقع شده است ، جایی که 100 میلیون برابر جرم خورشید در یک سیاه چاله بسیار بزرگتر ساکن است.
اخترشناسان می گویند که حضور دو سیاه چاله عظیم در یک کهکشان غیر منتظره نیست. بیشتر کهکشان های بزرگ حاوی حداقل یک سیاه چاله فوق العاده در مرکز خود هستند. از آنجا که کهکشان ها اغلب در زمان کیهانی با هم برخورد و ادغام می شوند ، اخترشناسان مدتهاست که گمانه زنی می کنند که برخی از کهکشان ها می توانند چندین سیاهچاله بپوشند ، حداقل تا زمانی که در نهایت برخورد کنند و در یک سیاه چاله بزرگتر ادغام شوند.
این غول های پنهان معمولاً ساکت هستند و تنها در هنگام مصرف ستاره های نزدیک یا ابرهای بنزین ، آشکار می شوند و یک طغیان کوتاه از نور ایجاد می کنند. اما گرفتن این سیاهچاله ها در عمل فوق العاده نادر است. اخترشناسان بر این باورند که یک سیاه چاله عظیم یک ستاره را تقریباً یک بار در هر 30،000 سال یکبار مصرف می کند.
رایان چورنوک ، استاد نجوم در دانشگاه کالیفرنیا در کالیفرنیا ، در همین بیانیه گفت: “نظریه پردازان پیش بینی کرده اند که باید جمعیت سیاه چاله های عظیم واقع در دور از مراکز کهکشان ها وجود داشته باشد ، اما اکنون می توانیم از TDE برای یافتن آنها استفاده کنیم.”

در حالی که حضور دو سیاه چاله فوق العاده در یک کهکشان تعجب آور نیست ، این واقعیت که این به طور گرانشی با هسته کهکشان گره خورده است ، سؤالات جالب توجه در مورد تاریخ آن ایجاد می کند. از یک طرف ، اخترشناسان مطمئن نیستند که چگونه این سیاه چاله “کلاهبرداری” خود را تا کنون از مرکز پیدا کرده است. یک نظریه این است که در هنگام تعامل خشونت آمیز کیهانی ، از جمله بسیاری از سیاهچاله ها ، دور ریخته می شود. از طرف دیگر ، این است که از یک کهکشان کوچکتر ، که با بیش از یک میلیارد سال ادغام شده است.
اگر این سیاه چاله کلاهبرداری در واقع بقایای ادغام گذشته باشد ، می تواند در نهایت به سمت داخل حرکت کند و با سیاه چاله بزرگ در مرکز کهکشان مخلوط شود. چنین ادغام امواج گرانشی قدرتمندی را آزاد می کند ، پالس هایی در فضا که می تواند روزی توسط رصدخانه های فضایی آینده مانند آنتن فضایی تداخل سنج لیزر (LISA) تشخیص داده شود ، که قرار است در سال 2035 راه اندازی شود.
این مطالعه در سندی که برای انتشار در نامه های مجله اخترفیزیکی اتخاذ شده است ، شرح داده شده است.



