مقالات

تومورهای کولورکتال زمانی متولد می شوند که سلول های بنیادی می میرند


سیسرطان های کولورکتال که سالانه بیش از 900000 نفر را می کشند، ناهمگن هستند. نوع سلول و جهش‌های ژنتیکی که باعث ایجاد تومورها می‌شوند و تأثیر ریزمحیط تومور بر رشد آنها می‌تواند بسیار متفاوت باشد. این تنوع می تواند منجر به توصیف نادرست تومورها شود و در نهایت منجر به طرح های درمانی کمتر از ایده آل شود.

تومورهای کولورکتال به صورت توده های پیش سرطانی به نام آدنوم شروع می شوند که در پوشش روده بزرگ تشکیل می شوند. این آستر هر سه تا چهار روز یکبار تجدید می شود تا ساییدگی و پارگی روزانه را جبران کند.1 هنگامی که این چرخه بازسازی اشتباه می شود، سرطان ایجاد می شود.2 تا همین اواخر، دانشمندان بر این باور بودند که دو نوع آدنوم – معمولی و دندانه دار – از انواع مختلف سلول در پوشش روده به وجود می آیند. این آستر حاوی جیب های U شکل یا کریپت هایی با سلول های بنیادی روده (ISCs) در پایه و سلول های تمایز یافته در بالا است. تئوری رایج این است که آدنوم های معمولی از سلول های بنیادی در قاعده کریپت رشد می کنند، در حالی که آدنوم های دندانه دار از سلول های غیر طبیعی در بالا به وجود می آیند. محققان و پزشکان این مدل‌ها را از پایین به بالا و از بالا به پایین نامیده‌اند و بر اساس این دسته‌بندی‌ها استراتژی‌های پیشگیرانه و درمانی ایجاد کرده‌اند.3 اکنون، یک مطالعه جدید منتشر شده در سلول توسعه این نظریه را با نشان دادن اینکه آدنوم های معمولی و دندانه دار تنها پس از از بین رفتن ISC رشد می کنند و دو جمعیت متمایز از سلول های بنیادی چند توان در پایین و بالای سرداب ظاهر می شوند و به ترتیب سلول های بنیادی و متاپلازی جنینی را بازسازی می کنند.4 این سلول‌های پیش سرطانی تقسیم می‌شوند و آدنوم تشکیل می‌دهند و هر دو نوع تومور را از پایین به بالا می‌سازند.

“این مطالعه با استفاده از مدل‌های دقیق موش به حوزه مهمی از بیولوژی سرطان کولورکتال می‌پردازد. نیلای ستی، زیست شناس سرطان در انستیتو سرطان دانا-فاربر که در این مطالعه شرکت نداشت، می‌گوید: و تلاش می‌کند به دو مسیری که توسط آن سرطان روده بزرگ رخ می‌دهد، رسیدگی کند. ستی بر نیاز به مطالعاتی مانند این تأکید کرد که جزئیات مولکولی چگونگی تشکیل و پیشرفت آدنوم های دندانه دار به سمت تومورهای دشوار را روشن کند. شناسایی اهداف درمانی بالقوه ممکن است به پزشکان کمک کند تا به طور مؤثرتری به این سرطان تهاجمی رسیدگی کنند.

ماریا دیاز-مکو، زیست شناس سرطان در پزشکی ویل کورنل و یکی از نویسندگان مقاله می گوید: «اگر نفهمیم تومور چگونه شروع می شود، نمی توانیم از آن پیشگیری کنیم.

مطالعات قبلی توسط نویسندگان نشان داد که از دست دادن دو ایزوفرم غیر معمول پروتئین کیناز C (aPKC)، PKCλ/ι و PKCζ، منجر به رشد آدنوم های دندانه دار در روده موش می شود.5 این پروتئین ها تمایز و مرگ سلول های روده را تنظیم می کنند. “ما دریافتیم که دو پروتئین کیناز C غیر معمول [isoforms] خورخه مسکات، زیست شناس سرطان در پزشکی ویل کورنل و یکی از نویسندگان این گزارش، گفت: در سرطان کولورکتال، به ویژه در بیمارانی که پیش آگهی بدتری دارند، کاهش می یابد. وی تاکید کرد: میزان بیان ژن های کد کننده این پروتئین ها می تواند به شناسایی شدت بیماری در این بیماران کمک کند. به طور متضاد، سلول های روده موش فاقد aPKC یا فقط PKCλ/ι قادر به تشکیل اندامک های زنده نیستند. تیم می خواست علت این اختلاف و وقایعی را که منجر به تشکیل آدنوم شد، درک کند. آنها موش هایی را ایجاد کردند که فاقد aPKC در سلول های اپیتلیال روده بودند و مشاهده کردند که چگونه این امر بر سلول های بنیادی تأثیر می گذارد. حذف aPKC در اپیتلیوم نه تنها منجر به تشکیل تومورهای دندانه دار می شود، بلکه این تومورها تمام ISC های خود را از دست داده اند و در عوض دارای سلول های متاپلاستیک با هویت های مختلف هستند. از دست دادن ISC ها همچنین توضیح می دهد که چرا این سلول های روده جهش یافته نمی توانند برای رشد اندامک ها تکثیر شوند.

از دست دادن سلول های بنیادی پس از این از دست دادن کینازها برای من شگفت انگیزترین بود. من لزوماً فکر نمی کنم که سلول های بنیادی طبیعی با شروع سرطان روده بزرگ می میرند.”

از دست دادن سلول های بنیادی ناشی از کمبود aPKC ها مقدم بر تشکیل آدنوکارسینوم کولورکتال است. تصویر مخاط روده سالم (پانل سمت چپ) و یک آدنوم پیش سرطانی را نشان می دهد که به سمت تشکیل تومور سرطانی پیشرفت می کند (پانل دوم زیر).

Anxo Martinez-Ordoñez, Weill Cornell Medicine

برای درک توالی این رویدادهای اولیه، محققان حذف موقتی یک یا هر دو aPKC را در سلول‌های اپیتلیال روده، از جمله سلول‌های بنیادی، موش انجام دادند. حذف هر دو PKCλ/ι و PKCζ باعث کاهش شدید جمعیت سلول های بنیادی سه روز پس از حذف در مقایسه با موش های نوع وحشی شد. به دنبال آن سلول های پیش سرطانی در بالا و پایین دخمه ظاهر شدند. حذف PKCλ/ι به تنهایی برای بازتولید همان زنجیره از رویدادها کافی بود. این تیم همچنین مشاهده کردند که حذف aPKC منجر به فعال شدن برنامه‌های رونویسی مرگ سلولی در سلول‌های بنیادی شد. از دست دادن ISC ها باعث فروپاشی کل ساختار دخمه می شود و به دنبال آن سلول های پیش سرطانی ظاهر می شوند که می توانند به طور غیرقابل کنترلی تقسیم شوند و آدنوم هایی تولید کنند که از بالا یا پایین شروع می شود. از طریق این آزمایش‌ها، تیم نشان داد که aPKCها نقش مهمی در حفظ ISC دارند. از دست دادن این سلول ها باعث ایجاد یک واکنش زنجیره ای می شود که به یک تومور ختم می شود.

اثرات از دست دادن aPKC در موش در انسان نیز منعکس شده است. این تیم نمونه هایی از آدنوم های معمولی و آدنوم های دندانه دار را از انسان به دست آوردند و سطوح aPKC را در آنها تجزیه و تحلیل کردند. تمام آدنوم های دندانه دار و 71 درصد آدنوم های معمولی سطوح aPKC را در مقایسه با بافت سالم کاهش دادند. رنگ آمیزی انواع سلول های مختلف در این تومورها نشان داد که تمام آدنوم های دندانه دار و 90 درصد آدنوم های معمولی فاقد aPKC فاقد ISC بودند.

ما هرگز انتظار نداشتیم که سلول های بنیادی از بین بروند. در این زمینه به خوبی ثابت شده است که سلول های بنیادی عامل سرطان هستند. دیاز-مکو گفت، بنابراین بسیار متناقض بود که چرا این سلول ها در حال مرگ هستند.

این تیم همچنین در حال بررسی این است که در تومورهای سرطانی پیشرفته چه اتفاقی می افتد. آنها یک ارتباط قوی بین از دست دادن هر دو پروتئین aPKCs و توسعه تومور مشاهده کردند.

دیاز-مکو گفت: “رویای ما این است که aPKC را روی نقشه قرار دهیم.” او آینده ای را متصور است که در آن تومورهای کولورکتال از نظر سطوح aPKC غربالگری می شوند تا بهترین درمان برای هر بیمار طراحی شود.

اگرچه این مطالعه اهمیت aPKC را در شروع سرطان کولورکتال نشان می دهد، سوالاتی در مورد چگونگی و زمان ایجاد جهش در ژن های aPKC وجود دارد.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا