زباله های فضایی: آیا فاجعه ای لازم است تا ملت ها در مورد این مشکل جدی بگیرند؟

این مقاله در ابتدا در تاریخ منتشر شده است گفتگو. این نشریه مقاله را به Space.com ارائه کرد صدای متخصص: Op-Ed & Insights.
چین مرتباً فضانوردان را به ایستگاه فضایی خود می فرستد تیانگونگ. یک کپسول خدمه در شرف جدا شدن از ایستگاه و بازگشت به زمین است، اما هیچ چیز معمولی در مورد سفر آن به خانه وجود ندارد.
خبرنگار فضایی اندرو جونز توضیح داد چگونه کارشناسان روی زمین تصاویر آسیب را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که یک قطعه زباله کوچکتر از 1 میلی متر (تقریباً 1/25 اینچ) از لایه بیرونی به لایه داخلی شیشه نفوذ کرده است.
شبیهسازیها و آزمایشها احتمال آسیبدیدگی پنجره را در هنگام ورود مجدد دمای بالا به جو زمین تأیید کرد. اگرچه بدترین سناریو بود، اما مقامات آن را غیرقابل قبول دانستند. یک ماموریت نجات راه اندازی شد – Shenzhou-22 فضانوردان را برگردانید از ایستگاه
یک شکاف کوچک در پنجره فضاپیما باعث اولین پرتاب اضطراری چین به ایستگاه فضایی تیانگونگ شد. یک مقاله دوربین مداربسته نشان میدهد که طی 20 روز پرتنش چه اتفاقی افتاده است و چرا یک زباله فضایی کوچکتر از 1 میلیمتر باعث واکنش اضطراری شده است. https://t.co/w8BqnhkH6M1 دسامبر 2025
کارشناسان سال هاست که درباره خطر زباله های فضایی هشدار می دهند. تعداد روزافزون برنامههای فضایی توسط کشورها و نهادهای خصوصی اکنون به ایجاد یک محیط شلوغ فزاینده در مدار کمک میکند.
این آژانس فضایی اروپا نمرات بیش از 15100 تن مواد در فضا وجود دارد که از زمین پرتاب شده است. 1.2 میلیون قطعه زباله بین 1 سانتی متر تا 10 سانتی متر و 140 میلیون قطعه زباله بین 1 میلی متر تا 1 سانتی متر وجود دارد.
در مدار پایین، آنها با سرعت 7.6 کیلومتر بر ثانیه (تقریبا 17000 مایل در ساعت) حرکت خواهند کرد و به هر چیزی که برخورد کنند آسیب می رسانند. اینگونه بود که قطعه ای با اندازه کمتر از 1 میلی متر توانست به شیشه ضخیم کپسول Shenzhou-20 نفوذ کند.
با توجه به افزایش تعداد اجرام در مدار، این احتمالاً یک اتفاق منظم تر است. این از نظر آسیب تجهیزات پرهزینه است و به طور فزاینده ای تهدید کننده زندگی است. هنگامی که یک تکه زباله به شی دیگری در فضا برخورد می کند، همچنین می تواند زباله های فضایی بیشتری ایجاد کند و مشکل را افزایش دهد.
تعدادی از کشورها قادر به ردیابی آنچه در فضا هستند، هستند، اما با توجه به اینکه این ماهواره ها ممکن است شامل ماهواره های طبقه بندی شده باشند، کشورها تمایلی به اشتراک گذاری جزئیات ندارند. برنامه فضایی چین توسط ارتش این کشور کنترل می شود، مطابق با این دیدگاه که فضا به طور جدایی ناپذیری با امنیت ملی مرتبط است. این تنها تنش های ژئوپلیتیکی بین کشورها بر سر استفاده از فضا را افزایش می دهد.
قراردادها و مسئولیت ها
در مجموع 117 کشور طرف این معاهده هستند، اما در حالی که تلاش ها برای توسعه هنجارهای جدید در مورد حاکمیت فضایی، از جمله ایجاد کمیته هماهنگی بین سازمانی در مورد زباله های فضاییسازمان می تواند بستری برای همکاری و تحقیق ارائه دهد، اما منجر به تصمیمات الزام آور در مورد اقدامات دولتی نمی شود. فقدان هرگونه توافق جهانی در مورد زباله های فضایی و مهمتر از آن پیامدهای آن، مقابله با مشکل زباله های فضایی را دشوارتر می کند.
فناوری برای مقابله با زبالههای فضایی در حال توسعه است – اما معمولاً شبیه برنامههای ماموریتی مفهومی است که تنها با چند آزمایش آزمایشی در هر نقطه از جهان پرتاب میشوند. مثالها شامل ایده a هارپون برای برداشتن تکه های بزرگ – اگرچه پس زدن چنین ابزاری به این معنی است که فضاپیمایی که آن را مستقر می کند می تواند به یک تکه زباله جدید تبدیل شود.
یک جایگزین، رویکرد فناوری پیشرفته است یک شبکه بزرگ. این به این معنا عمل می کند که اگر بتوانید زباله ها را کاهش دهید، در جو می افتند و می سوزند.
مشکل این روشها عدم پایداری است، فرستادن یک ماهواره برای رها کردن تنها چند قسمت، سوخت را مصرف میکند که به تغییرات آب و هوایی کمک میکند. یک راه حل مناسب و موثر، مجموعه ای از ماهواره ها خواهد بود که در مدار باقی می مانند و زباله ها را ساقط می کنند. البته این روند باید مورد بررسی قرار گیرد.
این یک راه حل زمینی است جارو لیزریکه از پالس های لیزر برای کاهش سرعت اجرام در مدار زمین استفاده می کند و به طور بالقوه به آنها اجازه می دهد دوباره وارد جو شوند و بسوزند. با این حال، هنوز آزمایش نشده است و مشکلات بالقوه خود مانند گرم شدن اتمسفر و فقدان هدف را دارد.
با این حال، صرف نظر از ژئوپلیتیک حاکمیت فضایی، حذف زبالههای فضایی بحث برانگیز است زیرا تمرکز آن بر منافع ملی، نگرانیهای امنیتی و حضور فزاینده بخش خصوصی به این معنی است که آلودگی در مدار زمین سریعتر از آن چیزی است که بتوانیم آن را پاکسازی کنیم.
هر گونه برخورد باعث تولید قطعات بسیار بیشتر از قابل مونتاژ می شود، برخی از نمونه های قابل توجه شامل تخریب در سال 2007 توسط چین است. Fengyun-1C ماهواره به عنوان بخشی از آزمایش سلاح ضد ماهواره. این حدود 3500 قطعه را در مدار اضافه کرد.
در سال 2009 یک ماهواره روسی تماس گرفت کیهان 2251 با یک ماهواره ارتباطی Iridium برخورد کرد و تقریباً 2400 قطعه زباله تولید کرد. در سال 2021، روسیه آزمایش موشکی ضد ماهواره ای خود را انجام داد و منهدم شد کیهان 1408 ماهواره و تولید 1787 قطعه دیگر. بیشتر آنها از طریق جو بازگشتند، اما 400 قطعه در مدار باقی ماندند.
آیا چنین چیزی وجود دارد؟ سلاح ضد ماهواره بعید است که بتواند برای حذف زباله های فضایی مجدداً استفاده شود، اما پتانسیل دارد.
این امر مستلزم همکاری و تلاشهای جهانی هماهنگ نه تنها برای مشخص کردن آنچه کشورهای فضایی و شرکتهای خصوصی در فضا دارند، بلکه متعهد به خارج کردن فضاپیماهای آینده در پایان عمر آن و کاهش زبالههای آینده است.
فعلی استانداردهای کاهش زباله های فضایی از آژانس فضایی اروپا تاکید می شود که تمامی ماهواره ها باید ظرف 25 سال پس از پایان عملیات از مدار خارج شوند. در حالی که این برای یک تصویر کوچک نیز در نظر گرفته شده است “مکعب ها” – روند بازگرداندن آنها هنوز نشان داده نشده است.
در نهایت، این زبالهها برای همه آژانسهای پرتاب فضایی و شرکتهای خصوصی مشکلاتی ایجاد میکند، زیرا محدودیتهایی برای قابلیتهای ردیابی و هشدار زمینی ما وجود دارد. این امر پرداختن به حاکمیت فضایی جهانی را حیاتی می کند. با این حال، ممکن است چندین ماهواره گران قیمت از خدمت خارج شوند یا جان خود را از دست بدهند تا این موضوع جدی گرفته شود.




