جوامع متحد می شوند تا جنگل ها را از ورود به PNG نجات دهند

در روستاهای سرزمین اصلی پاپوآ گینه نو، در نزدیکی شهر مادانگ در ساحل شمالی، مبارزه ای برای حفاظت از جنگل های بارانی در جریان است. چوببرها بخشهای وسیعی از جنگلهای بارانی را در این منطقه قطع کردهاند و منبع ارزشمندی را که روستاهای محلی برای بقای خود به آن وابسته هستند، از بین بردهاند.
لارنس میکا که تمام 50 سال زندگی خود را در روستای سیمبوکانام گذرانده است، می گوید: “جنگل امرار معاش ماست.” این غذای ماست، بیمارستان و همه چیز ماست.»
اکنون گروهی متشکل از 9 جامعه به یک توافق جمعی برای حفاظت بهتر از جنگل های بارانی خود برای آینده دست یافته اند. عکاس استرالیایی آنت روزیکادر ماه مه 2023 برای یک داستان برای مجله Nature Conservancy، از ملبورن به این روستاها سفر کرد تا کارهای تاریخی خود را پوشش دهد.
در مقاله عکس زیر، Ružička بیشتر در مورد تجربه خود از عکاسی از تاریخ و چگونگی تبدیل شدن جنگل ها به بخشی جدایی ناپذیر از زندگی این روستاییان به اشتراک می گذارد.
عکس هایی از این پوشش در شماره زمستان 2023 مجله Nature Conservancy با داستان ” منتشر شد.داستان دو جنگل” این داستان و موارد دیگر از این شماره را اینجا بخوانید: www.nature.org/magazine

در این تصویر، به سمت کوه ماسور (که توسط پوشش ابری پوشیده شده است)، به نظر می رسد که یک جاده جنگلی جنگل را شکافته است. در سمت چپ، تپههای برهنه در جایی که زمانی جنگل وجود داشت، بلند میشوند. در سمت راست، جنگل بارانی ثانویه دوباره در حال رشد است. و در پس زمینه هنوز چند تکه از جنگل های بارانی بکر وجود دارد. Ruzicka میگوید: «این تنها جایی در مسیر ما بود که هنوز جنگلهای بارانی بکر داشت – مکانی نادر که در همه جا ثبت نشده بود.

مردان و پسران کمی قبل از برگزاری مراسم منطقهای که در آن جوامع متعددی توافقنامهای را برای ممنوعیت قطع درختان در جنگلهایشان امضا کردند، روزیکا را به گردش در جنگلهایشان بردند. این جوامع نسبتا کوچک با همکاری یکدیگر می توانند صدای خود را هنگام کار با دولت و شرکت های چوب بری تقویت کنند. روزیکا اشاره می کند که بسیاری از مردان کیف های سنتی به نام “بیلوم” را حمل می کنند. هر کدام با رنگ ها یا الگوهایی ساخته شده اند که نمایانگر روستاهای مربوطه هستند.

روستایی آدولف و پسرش زتنل کامیت، روزیچکا را برای دیدن درختی کهنسال که به طور غیرقابل توضیحی توسط چوب بران در نزدیکی روستای مالاس رها شده بود، بردند. روزیکا می گوید: «آنها می خواهند جنگلشان بازگردد. “من آن را بسیار غم انگیز یافتم – فقط آن آخرین درخت. این فقط به شما کمک می کند تا تصور کنید که چگونه باید باشد.”

زنان در یکی از باغ های مشترک نزدیک روستای کمادی علف های هرز می کشند. Ruzicka میگوید: «برخی از مناطقی که ثبت شده یا پاکسازی شدهاند، آنها را به این مناطق باغ تبدیل میکنند. “بنابراین چیزهای زیادی در جریان است. آنها موز، کاکائو، یام و فوفل می کارند.» محصول در این باغ های مشترک، هم خوراک دهکده است و هم در بازارهای کنار جاده فروخته می شود.

فیونا مارات از روستای موروکانام بیلوم می سازد. Ružička مجذوب این کیف های سنتی شده بود. او می گوید که آنها کار فشرده هستند. بافتن فقط یکی می تواند چندین ماه طول بکشد. آنها در اندازه های مختلف تولید می شوند و می توانند برای نوزادان بپوشند.

او می گوید که پیتر، روبرتا، پائولیستا و میمینیا ونانتیوس باعث شدند که روزیکا در روستای موروکانام احساس خوشایندی کند. بچه ها او را از خانه ای که در آن اقامت داشت به جایی که باید می رفت هدایت کردند. حتی برخی از آنها شب ها نزدیک خانه او می ماندند، فقط اگر به کمک نیاز داشت. صبح میتوانست صدای خنده و بازی بچههای روستا را بشنود تا اینکه زمان آن فرا رسید که گروهی به مدرسه بروند.

ادوارد کاکت جوان مهارت های خود را در آتش سوزی در کلبه خشک کن نارگیل در روستای سیمبوکانام به نمایش می گذارد. روزیکا خاطرنشان می کند که دور بودن این روستاها به این معنی است که آنها تقریباً به طور کامل برای نیازهای خود به جنگل وابسته هستند: غذا، دارو، اقتصاد و غیره.

جویتا قوام با روستای خود درباره یک پروژه پس انداز و وام محلی در روستای کیمادی جلسه ای برگزار می کند. در این روز، گروه تحت رهبری زنان افرادی را برای ایفای نقش های مختلف مرتبط با مدیریت صندوق ها معرفی می کند. روزیکا می گوید: «این یک روند بسیار رسمی بود. کمربندهای شماره دار (در اینجا قوام شماره یک می پوشد) هر نقش را نشان می داد، مانند صندوقدار یا منشی. و افسار را به نفر بعدی که آن مقام را داشت واگذار کردند».

جوزف کاکت نشان می دهد که چگونه او و سایر اعضای جامعه ترانسکت های نزدیک روستای سیمبوکانام را مدیریت می کنند. کارکنان حفاظت از طبیعت به جوامع کمک می کنند تا منابع جنگلی خود را ثبت و مستند کنند، در حالی که با یکدیگر قراردادهای حفاظتی منعقد می کنند. با انجام ترانسکت ها در همان مکان ها، جوامع می توانند آنچه را که در طول زمان در مناطقشان رشد می کند، ردیابی و اندازه گیری کنند.

کلیفورد سینگل، دانشمند حفاظت از طبیعت مستقر در مادانگ، به عضو جامعه متیو لون در طی یک رویداد امضای سند حفاظت در جامعه برم کمک می کند. امضای این قرارداد، که با حضور رهبران قبیله از روستاهای همجوار انجام شد، پس از گفتگوهای TK MONTH/TME بین جوامع محلی برای تعیین نحوه مدیریت زمین هایشان صورت گرفت. روزیکا از لاون می گوید: “او کسی بود که بیشتر نگران بود… او بسیار پرشور است.” “این مردی است که کلید یک کامیون چوب بری را می دزدد” تا از قطع درختان توسط کارگران جلوگیری کند.

در یکی از روزهایی که در مادانگ بود، روزیکا به ساحل رفت تا در حین پاکسازی ساحل به گروهی از ساکنان بپیوندد. این گروه حدود 15 دقیقه در ساحل متروک سفر کردند تا به محل مورد نظر برسند.

روزیکا از حجم و تنوع زباله هایی که در سواحل محلی شسته می شود شگفت زده شد. در اینجا Victoria Savun صندل های پیاده روی، قوطی های آلومینیومی و خط ماهیگیری را جمع آوری می کند. روزیکا می گوید: «این محل لانه سازی لاک پشت ها نیز هست. “بنابراین هر زباله ای فقط از رسیدن لاک پشت ها به جایی که باید بروند جلوگیری می کند.” به طور مشابه، این زباله ها می توانند جوجه ها را در حین حرکت از لانه به خط آب به دام بیندازند. بدون هیچ خدمات شهری یا تجاری برای جمع آوری زباله ها، خدمه پاکسازی زباله ها را به داخل خاک بردند و دفن کردند، یک محل دفن زباله موقت برای جلوگیری از آسیب دیدن حیات وحش ساحل.

پس از تمیز کردن، روزیکا از پهپاد دوربین خود برای گرفتن سلفی با گروه استفاده می کند




